In verband met verschillende bijeenkomsten met maaltijden zijn we voor de Michaelkerk op zoek naar een vriezer/vrieskistje.

Heeft u er misschien nog een staan, die niet gebruikt wordt?

Van harte welkom.

Graag reactie naar michael@augustinusparochiebreda.nl of 076 5219087 (ma,wo,vr tussen 10-12 uur)

Van vrijdag 13 maart 20.00 uur tot zondag 15 maart 12.30 uur organiseert de Catharinaparochie in samenwerking met het bisdom Breda een inspirerend en gezellig tienerweekend in de prachtige St. Paulusabdij in Oosterhout. Het thema van dit weekend is “Highway to Heaven”, geïnspireerd door de woorden van Carlo Acutis: “The Eucharist is my highway to heaven.”

Alle tieners van 12 t/m 18 jaar uit het hele bisdom Breda zijn van harte welkom! Of je nu regelmatig naar de kerk gaat of gewoon nieuwsgierig bent naar geloof, vriendschap en zingeving: dit weekend biedt ruimte voor iedereen.

Tijdens het weekend staan gezelligheid, geloofsverdieping, gebed en rust centraal. De deelnemers kunnen rekenen op een afwisselend programma met inspirerende getuigenissen, leerzame workshops, ontspanning en de kans om de abdij en haar rijke geschiedenis te ontdekken. Daarnaast is er volop gelegenheid om nieuwe vrienden te maken en samen een onvergetelijk weekend te beleven.

Het weekend vindt plaats in de St. Paulusabdij, Hoogstraat 80 te Oosterhout, een unieke en rustige omgeving die uitnodigt tot bezinning én plezier. De organisatie is in handen van het enthousiaste TienerTeam van de Catharinaparochie, dat garant staat voor een warm welkom en een goed verzorgd programma.

Praktische informatie

 Locatie: St. Paulusabdij, Hoogstraat 80, Oosterhout
 Datum: vr. 13 maart 20.00 uur – zo. 15 maart 12.30 uur
 Vragen en aanmelden: via onderstaande contactformulier. (De Catharinaparochie verwerkt de aanmeldingen)

Ben jij tussen de 12 en 18 jaar en woon je in het bisdom Breda? Mis dit bijzondere weekend niet en ga mee op weg naar jouw eigen Highway to Heaven!

Meld je hier aan: https://bisdombreda.nl/agenda/tienerweekend-highway-to-heaven/

Aswoensdag

Op woensdag, 18 februari is het Aswoensdag.
In de komende periode gaan wij de palmtakjes van het afgelopen jaar verzamelen.
U kunt uw palmtakje op zondag of door de week in een daarvoor bestemd mandje achter in de kerk deponeren.

Wij zijn op weg naar Pasen ook al duurt het nog even.
Met Pasen vieren wij de opstanding van onze Heer Jezus Christus, zijn overwinning op de dood.
In de liturgie wordt deze verrijzenis verbeeldt door het binnendragen van de paaskaars in de paasnacht.
De symbolisch versierde paaskaars heeft vanaf dat moment een centrale plaats en betekenis in de liturgische samenkomsten in het komende jaar: de verrezen Heer is aanwezig te midden van de verzamelde geloofsgemeenschap.
In de viering van de paasnacht wordt het vuur gezegend en onder de gelovigen verspreidt.
Zij dragen het licht in hun hart en nemen het mee naar hun huizen.
In de paasnacht zullen er ook huispaaskaarsen gezegend worden die tot doel hebben het licht van de verrijzenis mee naar huis te nemen.
Net zoals in de andere jaren kunt u ook dit jaar op het secretariaat of na de dienst een huispaaskaars bestellen.

Bij bestelling graag direct afrekenen.

Wanneer koning Willem Alexander de ruimte binnenkomt waar hij de troonrede gaat uitspreken gaat iedereen staan op de aankondiging: ‘de kóning’. Waarom doen we dat? Uit respect, eerbied? Hoe zit dat in onze liturgie?

Vier onderdelen

Onze zondagse liturgieviering bestaat grofweg uit twee hoofddelen met een kop en een staart. Het eerste hoofddeel is de dienst van het woord. Hierin lezen we uit het Oude en Nieuwe Testament en overwegen hetgeen we hebben gehoord: God spreekt tot ons. Het tweede hoofddeel is de feitelijke eucharistie. We danken God voor zijn grote daden aan ons verricht: centraal de kruisdood en verrijzenis van zijn Zoon Jezus Christus, waardoor wij van zonden worden bevrijd. Deze beide delen worden voorafgegaan door een opening en daarna met een afsluiting. De hele viering bestaat dus uit vier onderdelen.

Herinnering

In veel kerken zie je bij de ingang van de kerk wijwaterbakjes. Soms zijn ze gevuld met wijwater maar vaak zijn ze dat helaas niet. Wanneer je bij binnenkomst je hand doopt in wijwater en daarmee een kruisteken maakt herinner je jezelf eraan dat je gedoopt bent: jouw leven is onlosmakelijk verbonden met Jezus Christus en je hoort bij de Kerk. Je bent lid van deze geloofsgemeenschap.

Opening

Veel mensen hebben het idee dat ze zelf bepalen wanneer en waarom ze naar de kerk gaan. Dat klopt ook. Toch is het God die de mens – jou – uitnodigt om naar Hem toe te komen. Hij brengt ons samen in de viering. Christus heeft ons gevraagd steeds samen te komen en het brood te breken en te delen tot zijn gedachtenis. Het is ons vrije besluit op die uitnodiging in te gaan. Zodra de bel klinkt gaan wij dus staan: wij begroeten onze God die ons hier samenbrengt. Wij drukken er ook ons respect mee uit. De voorganger (priester) met de misdienaars gaan nog verder: zij buigen voor het altaar. Buigen is een vorm van begroeting, nederigheid en ook gehoorzaamheid. En juist het altaar is de plaats waar de Heer zal verschijnen onder de gedaanten van brood en wijn. Staande maken we een kruisteken als verbinding met God door Christus.

Heer, ontferm U

Daarna blijven we staan want ‘we bevinding ons nog in het voorportaal’. We moeten bij wijze van spreken onze jas nog uittrekken en onze voeten met al het vuil van de straat nog vegen. Dat doe je staande. Daarom blijven we ook staan tijdens de schuldbelijdenis. We brengen heel wat mee naar deze viering: dankbaarheid, maar ook vragen en onze eigen zonden en tekort schieten. Zeg maar het vuil dat aan ons kleeft. Dat wordt zichtbaar juist als we tegenover onze Heer staan. Dat maakt ons nederig en het voelt niet goed om dan te gaan zitten: Heer, ontferm U.

Eer aan God

Vervolgens mag de vreugde ons overspoelen, want de Heer vergeeft. Hij geeft nieuwe kansen door Jezus. Vandaar dat we blijven staan als de lofzang (gloria) wordt gezongen/gebeden: voel je de blijheid in je hart? Eer aan God in den hoge. In de beeldspraak hebben we het voorportaal verlaten en staan nu in de centrale hal die ons verder leidt.

Laat ons Bidden

Tenslotte vragen we God door Jezus of Hij ons hart toegankelijk wil maken voor wat Hij tot ons wil zeggen. De voorganger zegt ‘laat ons bidden’. Het is dan even stil. Iedereen kan nu zelf iets zeggen tegen God. Dat is heel persoonlijk. Daarna bidt de voorganger het openingsgebed. Hij neemt al die persoonlijk uitgesproken gebeden op in één gebed. Dan kun je toch niet gaan zitten? Dus blijven we ook tijdens dit gebed staan. In de beeldspraak staan we op de drempel van de feestzaal waar het woord gaat klinken. Daarover in de volgende bijdrage.

Han Geppaart, pastoraal werker

Met ingang van 1 januari is pater Richard voor een periode van twee jaar benoemd tot gedelegeerde voor de pastorale zone Breda en tot moderator van het pastoraal team van deze zone. Als gedelegeerde en moderator heeft pater Richard de taak om leiding te geven aan het pastoraal team en de verdere ontwikkelingen van de Missionaire Parochie in de pastorale zone te coördineren.

Daarnaast is pater Richard benoemd tot kanunnik van het kathedrale Kapittel van het bisdom Breda. Deze benoeming is voor de duur van 4 jaar.
Een kanunnik is een priester die deel uitmaakt van een kapittel, in het geval van pater Richard aan het kathedrale kapittel van het bisdom Breda.
Een kanunnik werkt mee en gaat voor met plechtige vieringen in de kathedraal. Ook adviseert de kanunnik de bisschop in zaken rondom liturgie, de kathedraal en op financieel gebied. Wanneer de bisschopszetel vrij komt kiest het kapittel een administrator. Tevens zal het kapittel aanbevelingen doen aan het Vaticaan voor een nieuw te benoemen bisschop, zij mogen 3 kandidaten voordragen.

Ik herinner me van vroeger een anekdote over een joods jongetje dat een katholieke viering had bezocht. Ik vermoed zelfs dat het een viering was van vóór de vernieuwing door het Tweede Vaticaans Concilie. Het jongetje beschrijft de eindeloze hoeveelheid bewegingen en rituelen. Waar hij overigens helemaal niets van begreep. Onze katholieke liturgie is nog steeds rijk aan betekenisvolle handelingen en bewegingen. Toch hebben velen vaak niet door waarom we wat en hoe doen in de viering. In de komende afleveringen van dit parochieblad gaan wij er op in.

Buigen

Een voorbeeld als introductie: de voorganger buigt voor het Evangeliarium (dit is het boek waarin alleen de evangelielezingen van de zondagen staan) of de lector buigt voor het Lectionarium (dat is het boek waarin alle lezingen van de zondagen staan). Buigt hij/zij voor een boek of waar het boek naar verwijst: het Woord van God – het woord, dat God tot ons spreekt in de lezingen die in dat boek staan? Doe je dat uit respect en eerbied, of omdat het nu eenmaal zo moet? Buig je diep of geef je een klein knikje? Wat beleef je daar zelf bij?

Liturgie

Dit soort vragen spelen een rol in het vieren van liturgie. De liturgie is een uitdrukking van ons geloof: hoe ervaren wij het leven, hoe kijken we aan tegen God, hoe denken we over de mens, de natuur, de wereld, de toekomst, enzovoort. Onze diepste emoties, religieuze gevoelens en ervaringen worden er in verwoord. Daarom is onze liturgie vol aan rituelen, bewegingen en houdingen. Niet alleen je verstand, maar ook je hart, ja, je hele lijf is er bij betrokken. Al die bewegingen drukken uit onze dankbaarheid, eerbied, respect, vreugde, verdriet, spijt, inkeer, nederigheid, aanbidding, onmacht, en ga zo maar door.

Onontbeerlijk

Rituelen ontstaan in de geschiedenis en soms worden die ook vastgelegd. Dat kan een negatieve bijklank hebben: sleur, routine, slijtage. Toch zijn al die rituele ‘gewoonten’ onontbeerlijk. Iemand die een maaltijd bereidt hoeft zich gelukkig niet af te vragen of je het vlees vóór de soep zult opdienen of de vis ná de pudding. Onbewust wordt een vastgestelde rite gevolgd. Tegelijkertijd geeft dit veel meer vrijheid om een evenwichtig en harmonieus menu samen te stellen. Gelukkig hoeven we dus ook niet elke zondag de eucharistieviering uit te vinden.

Liturgische boeken

In de Katholieke Kerk zijn al die rituelen en bewegingen vastgelegd in liturgische boeken. Dat is heel praktisch. Juist omdat we met velen de liturgie vieren voorkom je op die manier subjectiviteit en wanorde en ‘we doen maar een dotje’. Door goed met elkaar af te spreken hoe je viert, houd je gevoel en affectiviteit niet tegen, maar kanaliseer je ze. Er wordt gewaakt dat een viering niet vervalt tot sentiment, tot gevoelscultuur, tot louter romantiek. Een andere bijkomstigheid: kom je in een vreemde kerk, dan zul je je veel sneller thuis voelen wanneer rituelen en handelingen herkenbaar zijn, dus zoals in je eigen kerk.

Identiteit

In grote lijnen zal in de loop der tijd de eucharistie met de bijbehorende symbolen niet veranderen. Dat geldt ook voor het doopsel. Deze zijn zó fundamenteel: ze bepalen onze christelijke identiteit.

Toch zijn er in de liturgie nog volop rituelen en gebruiken die in de loop der tijd wel eens worden bijgesteld. Het Tweede Vaticaans Concilie heeft grote aanpassingen in de liturgie doorgevoerd die veel meer passen in onze tijd. De hele ritus werd vereenvoudigd en bijvoorbeeld het gebed van de gelovigen, de voorbede, werd opnieuw ingevoerd. Ook kwamen er dialogen tussen priester en gelovigen, waardoor de betrokkenheid van de gelovigen in de viering groter werd. Zo kunnen dus tradities aangepast worden.

Met je hele body

Er werd al even het gevaar aangestipt van slijtage. Als je een handeling of ritueel gaat uitvoeren om de handeling zelf, dan vergeet je waarvoor deze is bedoeld. In plaats van een bron van vrijheid wordt het ritueel een vorm van knechting: het wordt je opgelegd. Je móét het doen! Het kan zelfs scrupuleus worden: je precies houden aan een exacte uitvoering. Je doet een handeling alleen nog maar uiterlijk zonder dat je er met je hele body in investeert. Elk gebaar, zitten, staan, buigen, handen spreiden, verliest zo zijn zeggingskracht. Het is dus zinvol om regelmatig aandacht te geven waarom we nu al die handelingen en bewegingen doen en op welke manier. Dat helpt ons om onze gevoelens daarin uit te drukken. Wij zijn er niet om onszelf, maar wij staan voor onze God. Hij heeft ons immers samengeroepen.

In de volgende bijdragen (deel 2 in de Nieuwsbrief van 5 februari) gaan we concreet in op bewegingen/houdingen tijdens het vieren van de liturgie.

Han Geppaart, pastoraal werker

Onrust is een veel gehoord woord als het over het leven van alledag gaat. Onze eigen rusteloosheid maakt het soms moeilijk om de diepte van het leven te ervaren. De zoektocht naar diepgang en rust kan richting krijgen door deel te nemen aan een weekend in een klooster. Kloosterlingen leven op een ritme van gebed en stilte. Juist de stilte is voor hen een ontdekking.

Dit jaar bezoeken we de abdij van Westmalle, voluit de abdij van Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hart van Westmalle. De abdij is een cisterciënzer klooster dat gesticht werd in 1794. De abdij is gelegen in Westmalle, een deelgemeente van Malle in de Belgische provincie Antwerpen.

Wijsheid en stilte zijn belangrijke gaven die een klooster elke bezoeker geeft. Zoeken naar God in een gemeenschap die onophoudelijk bidt, is een ander kostbaar goed. De broeders ervaren iedere dag wat het is om God te zoeken in de stilte en in het ritme van het kloosterleven: gebed, regelmaat en soberheid.  Wie wil meeleven op het ritme van het klooster, nodigen we graag uit voor een weekend (13 – 15 maart 2026).

Tijdens dit weekend verwachten we dat de deelnemers meedoen met de gebedstijden van het klooster. En dat ze deelnemen aan de gesprekken in de groep. Kosten voor een heel weekend all-in zijn 90 euro per persoon. Er zijn voldoende eenpersoonskamers met wastafel. Toiletten en douches zijn op de gang.

U kunt zich opgeven per email: hannekeoomen01@gmail.com of telefonisch 06 48 194254.

Werkgroep Kloosterweekend