De afgelopen jaren hebben wij als pastoraal team enkele liturgische aanpassingen doorgevoerd of meegedeeld over aanpassingen in onze parochie. En wij merken dat dit vragen oproept — vragen die wij begrijpen, en die wij serieus nemen.
Want wij horen u. Wij zien u in de kerk zitten, week na week. Wij kennen uw gezichten, uw gewoontes, de plekken waar u altijd zit. Wij weten dat verandering niet vanzelf goed voelt, zeker niet als u al jarenlang — soms al uw hele leven — op dezelfde manier viert. En juist omdat wij u kennen, willen wij eerlijk met u zijn over waarom wij deze keuzes hebben gemaakt.
Het is niet omdat wij afstand willen scheppen. Integendeel. Wij willen u dichter bij het hart van onze viering brengen — en dichter bij elkaar.
Waarom het Paastriduüm samen vieren
Het Paastriduüm is voor ons als team elk jaar opnieuw het meest bewogen moment van het jaar. Van Witte Donderdag tot de Paaswake: het is geen reeks losse vieringen, maar één doorlopend verhaal — van liefde, van lijden, van verrijzenis.
Daarom eindigt Witte Donderdag zonder zegen, begint Goede Vrijdag zonder kruisteken, en vangt de Paaswake aan in stilte. Niet als regel om na te leven, maar als uitnodiging: wij gaan samen één weg. Stap voor stap, als gemeenschap.
Wij hopen dat u dat ook zo ervaart — dat u voelt dat u niet alleen gaat.
Waarom bepaalde gebeden niet meer worden afgedrukt of geprojecteerd
Dit is misschien de aanpassing die de meeste vragen oproept. En dat begrijpen wij.
Maar hier zit iets achter wat ons zelf ook heeft geraakt. Wij merkten — ook bij onszelf — dat de aandacht soms naar een scherm of boekje gaat, terwijl juist op dat moment het meest heilige gebeurt: Christus komt in ons midden. Het altaar is het centrum, niet de tekst.
Wij nodigen u uit om u daartoe te laten trekken. Niet alles te volgen met de ogen, maar te mogen ontvangen met het hart. Dat vraagt wat wennen — dat weten wij. Maar wij geloven dat het de moeite waard is.
Houding in de kerk: eenheid met ruimte voor iedereen
Wij zijn een parochie met veel trouwe, oudere gelovigen. Dat is geen last — dat is een rijkdom. Uw aanwezigheid, uw doorzettingsvermogen, uw geloof door de jaren heen: dat draagt ons.
Juist daarom willen wij dit heel duidelijk zeggen: de aandacht voor houdingen tijdens de viering is een uitnodiging, geen verplichting. Wie niet kan staan, blijft zitten. Wie rust nodig heeft, neemt die. Dat is niet minder — dat is uzelf geven zoals u kunt geven.
In onze kerk is plaats voor ieder mens, in elke levensfase. Dat is niet iets wat wij moeten waarmaken. Dat is iets wat wij samen al zijn.
Tot slot
Wij schrijven dit niet omdat wij denken dat alles goed gaat of dat er geen vragen mogen zijn. Wij schrijven dit omdat wij onze gemeenschappen koesteren. Omdat wij elke zondag met dankbaarheid voor u staan.
Als u vragen heeft, spreek ons aan. Na de viering, op het plein, of gewoon als u ons tegenkomt. Wij zijn er voor u.
Laten wij samen, met mildheid en vertrouwen, deze weg blijven gaan.
Namens het pastoraal team
Pater Richard Lobo SVD
