Thuiskomen bij Maria
Voor de vijfde keer ben ik in Lourdes, samen met vele andere pelgrims. Iedere keer opnieuw voelt het voor mij als thuiskomen. Thuiskomen bij Maria.
Lourdes is voor mij een plaats waar ik telkens opnieuw inspiratie en de nodige versterking ontvang voor mijn geloof, maar ook voor mijn priesterroeping. Wanneer ik hier ben, merk ik dat ik even afstand kan nemen van de drukte van het dagelijks leven. Ik krijg de ruimte om opnieuw te luisteren naar wat er in mijn hart leeft en om mijn leven in vertrouwen bij Maria neer te leggen.
Voor velen van ons speelt Maria een belangrijke rol in ons geloof. Zij is iemand bij wie we inspiratie kunnen vinden. Zij is als een moeder bij wie je altijd mag thuiskomen. Bij haar hoef je niets te verbergen. Zij opent haar armen, verwelkomt ons en omarmt ons met liefde — een liefde die zij ook aan haar Zoon Jezus heeft gegeven en die zij ons wil voorleven.
Samen onderweg
Een pelgrimsreis vind ik altijd boeiend en inspirerend. Onderweg ontmoet je verschillende mensen, ieder met zijn of haar eigen verhaal. Mensen met zorgen, verlangens, vragen en soms ook verdriet. Maar ook mensen die met grote dankbaarheid op weg zijn gegaan. Iedereen brengt iets mee naar Lourdes. En iedereen is welkom bij Maria.
Juist daarin zit voor mij de schoonheid van een pelgrimstocht. We zijn verschillend, maar we gaan samen. Een reis als deze leert ons geduldig te zijn, elkaar ruimte te geven en soms ons eigen ik even opzij te zetten. We leren opnieuw wat het betekent om samen te leven en samen onderweg te zijn. Tijdens zo'n reis moeten we rekening houden met elkaar. Niet alles gaat zoals wij het gepland hebben.
Dat merkten we bijvoorbeeld toen we afgelopen zondag op het vliegveld aankwamen. Ons vliegtuig had vertraging en daardoor moesten we nog anderhalf uur wachten. Op zo'n moment kun je gemakkelijk ongeduldig worden. Maar ook het wachten kan een les zijn. Soms moeten we in het leven wachten, zonder precies te weten waarom of hoe lang. Misschien leert het ons om meer vertrouwen te hebben, om niet alles zelf in handen te willen houden en om erop te vertrouwen dat God met ons meegaat.
Vertrouwde gezichten, nieuwe ogen
Iedere keer opnieuw ontdek ik hier in Lourdes nieuwe dingen. Dat blijft mij verwonderen en inspireren. Lourdes verandert misschien niet, maar ikzelf ben iedere keer anders. Ik kom hier met nieuwe ervaringen, nieuwe vragen en nieuwe verlangens. En daardoor kijk ik ook iedere keer met andere ogen naar deze bijzondere plek.
Een van de mooiste momenten voor mij zijn de ontmoetingen. Ik ontmoet priesters die ik in de afgelopen jaren hier heb leren kennen. Ook kwam ik pelgrims uit Den Haag tegen, mensen met wie ik verbonden ben geraakt in de tijd dat ik daar werkte, voordat ik naar Breda kwam. Het voelt bijzonder om elkaar hier, op deze plek, opnieuw te ontmoeten. Lourdes brengt mensen samen. Soms na lange tijd, soms onverwacht, maar altijd op een bijzondere manier.
Stilte bij de grot
En toch zijn het vooral de stille momenten bij de grot die mij diep raken. Daar, bij Maria, hoef ik niet veel te zeggen. Ik kan gewoon aanwezig zijn. In de stilte kan ik mijn leven bij haar neerleggen: mijn vreugde, mijn zorgen, mijn vragen, mijn dankbaarheid en ook mijn priesterroeping. Ik mag alles aan haar toevertrouwen.
Bij de grot voel ik opnieuw: ik hoef mijn weg niet alleen te gaan. Maria nodigt mij uit om verder te gaan met vertrouwen. Om mijn geloof te verdiepen. Om mij opnieuw toe te wijden aan mijn roeping en aan de gemeenschap waarin God mij heeft geplaatst.
Daarom is Lourdes voor mij iedere keer opnieuw thuiskomen. Thuiskomen bij Maria, die haar armen opent, ons verwelkomt en ons leert om met liefde, vertrouwen en geduld verder te gaan.
En wanneer ik Lourdes weer verlaat, neem ik niet alleen herinneringen mee. Ik neem ook een stukje van de stilte van de grot mee in mijn hart — een stilte die mij opnieuw kracht geeft voor de weg die voor mij ligt.
pater Richard, svd
