Dankbaar onderweg
Dankbaarheid was het woord dat mij omringde toen ik onlangs mijn 45e verjaardag mocht vieren. Niet alleen met vrienden en parochianen, maar met mensen die onderweg mijn metgezellen zijn geworden. Als missionaris, ver van mijn familie, groeit er een andere vorm van familie: mensen die inspireren, die meelopen, die deelgenoot zijn van groei en hoop. Samen vieren maakt het leven lichter en rijker.
Bijna acht en een half jaar mag ik nu deel uitmaken van deze parochie. De weg was niet altijd eenvoudig, soms uitdagend, maar nooit eenzaam. Steeds weer waren er mensen die mij hielpen om de juiste stappen te zetten. Wanneer ik terugkijk, voel ik mij gezegend: God was nabij, zichtbaar in de mensen die Hij op mijn pad bracht om te beschermen, te begeleiden en te bemoedigen.
Met verwondering en nederigheid heb ik onlangs nieuwe verantwoordelijkheden ontvangen: als moderator van het pastorale team van zone Breda en door mijn canonieke benoeming aan het kathedrale kapittel. Deze taken vragen inzet, luisteren en vertrouwen. Ik weet echter: God gaat voorop. Hij zal mij leiden en de juiste mensen naast mij plaatsen, zodat wij samen mogen bouwen aan een missionaire parochie, midden in de stad, gedragen door geloof, hoop en liefde.
Pater Richard Lobo SVD
