menu

Aanmelden nieuwsbrief

Uit het pastoraal team 2017- 47 “Wees Wijs En Alert.” >
In deze periode is er elk jaar aandacht voor het oordeel en het hiernamaals. Wat hebben we gedaan om er het beste van te maken? Hebben we geprobeerd om te leven naar Jezus’ woorden en daden? God is liefde, zegt Jezus en Hij is ons aller Vader. Maar Hij leert ons ook dat God ook oordeel is, en dat we waakzaam moeten zijn. Dat we ons dus moeten inzetten voor zijn Koninkrijk van liefde, vrede en vreugde.
De parabel van de 32e zondag sluit nauw aan bij de tijd van het jaar. De dagen krimpen, de nacht wordt lang, de natuur gaat in rust of sterft af. Meer dan anders denken we aan de dood, en wellicht rijst daarbij de vraag: En daarna? Voor velen, wellicht voor de meesten, is het antwoord eenvoudig: ‘Geen probleem, want de dood is het einde, en dan volgt het niets. Geen oordeel, geen hemel, geen hel. Alleen maar het niets.’

Maar voor ons, christenen, is de mens geen product met een vervaldatum. Wij geloven niet in het niets, wij kijken verder dan deze wereld, en reiken over het zichtbare heen naar het Onzichtbare, naar God. Want wij gaan de weg van Jezus, en die weg gaat over de dood heen naar eeuwig leven. Gelukkig staan we er daarbij niet alleen. Jezus is ons altijd nabij. “Wie vroeg voor wijsheid opstaat, hoeft zich niet moe te maken, want hij vindt haar zitten aan zijn deur”, (Wijsh. 6:14). En die wijsheid aan onze deur is Jezus, want Hij is ‘de weg, de waarheid en het leven.’ Is Hij de weg die we proberen te gaan? Is Hij de waarheid en het licht in ons leven? Dan kunnen wij op het huwelijksfeest binnen.
Pater Edmund Owuzu

Uit het pastoraal team 2017- 46Gewoon en legaal Wat wordt er toch een hoop onthuld wat voordien verhuld was, vind u ook niet?
#Metoo en Paradise papers, we blijken veel menselijker te zijn dan we dachten. Er is veel wat niet lijkt te zijn wat het is en in minder dan enkele dagen storten glanzende carrières in en vallen hooggeplaatste personen van hun voetstukken af. Mensen met een voorbeeldfunctie, Multinationals die een maatschappelijke verantwoordelijkheid hebben ontduiken op grote schaal hun belastingverplichtingen. Het blijkt heel gewoon te zijn en legaal en je bent een dief van je eigen portemonnee als je het niet doet. Zelfs in de plaatselijke politiek is er al het gevaar dat de onderwereld infiltreert in de bovenwereld (over dieven gesproken). Wel moord en brand schreeuwen om ‘meer blauw’ op straat, omdat het zo verkeerd gaat met het morele gedrag van gewone mensen, maar zelf in het geniep de zaak ook flessen.
‘Niets is verborgen dat niet openbaar gemaakt zal worden; en niets is geheim dat niet aan het licht zal komen.
Als iemand oren heeft om te horen, hij luistere.’
Woorden van iemand die 2000 jaar geleden leefde en het onrecht en de hypocrisie in zijn tijd aanklaagde. Ze zijn nog steeds heel actueel!
Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2017- 45a Het wijst ook op het Laatste Avondmaal toen Hij brood nam, het zegende en het aan zijn leerlingen uitdeelde zodat zij het ware leven konden ontvangen, het leven dat werkelijk gelukkig maakt. In dat zegeningsgebed wordt gevraagd dat door onze levende relatie met Jezus, het Levende Brood, onze echte honger mag gestild worden, dat we sterk mogen staan om te kiezen voor alles wat Hij van ons verlangt en dat we beschermd mogen zijn tegen alles wat ons kwaad kan doen. In dat gebed wordt ook gevraagd dat we niet alleen voor onszelf zouden leven maar ook delende mensen mogen zijn door onze solidariteit en meeleven met andere mensen in het bijzonder degenen die het moeilijk hebben. Moge de traditie van het zegenen van het brood op het feest van St. Hubertus ons deze evangelische waarden in herinnering brengen en ons helpen daarnaar te leven.
P. Bert Wooning svd

Uit het pastoraal team 2017- 45 HEILIGE HUBERTUS - ZEGENING VAN BROOD
Op veel plaatsen in België en Nederland wordt begin november de Heilige Hubertus gevierd. De heilige Hubertus leefde in de zevende eeuw. Vooral het verhaal wat aan zijn bekering verbonden is, spreekt tot de verbeelding. De adellijke jonge kerel leidt aanvankelijk een heel werelds leven. Zelfs op Goede Vrijdag, een dag waarop iedereen denkt aan het lijden en de dood van onze Heer Jezus Christus, ging Hubertus jagen. Hij kwam een groot hert op het spoor en ging er achteraan met zijn honden. Net op het moment dat hij het dier wilde neerschieten, keerde het dier zich naar hem toe en zag hij een lichtend kruis tussen het gewei van het hert. Hij hoorde een stem die hem zei: “Hubertus, waarom verdoe je je tijd met dit soort bezigheden? Van nu af zal je niet meer dieren vangen maar mensen”. De stem zei hem naar de heilige Lambertus van Maastricht te gaan.
Het zou het begin zijn van een compleet nieuw leven. Hubertus zal uiteindelijk zijn leven omkeren, hij zal priester en bisschop worden van Maastricht. Hij zal de geschiedenisboeken ingaan als de bisschop die de bisschopszetel van Maastricht naar Luik heeft gebracht. Hij verkondigde het geloof in Brabant en in de Ardennen, in het zuiden van Nederland en in België dragen heel wat kerken zijn naam. Wat er precies waar is van dit verhaal weten we niet. Maar de centrale boodschap ervan is dat op sommige momenten van ons leven ons iets kan gebeuren, wat het dan ook is, dat een andere wending aan ons leven kan geven : een leven meer overeenkomstig de menselijke waarden en die van het Evangelie. Dat overkwam St. Paulus. Dat gebeurde met Ignatius van Loyola, alsook met Bisschop Romero van Sto. Domingo of met Moeder Theresa van Calcutta. Kennen wij wellicht ook van die momenten in ons leven en hoe hebben we daar op gereageerd?
In onze streken is het een oud gebruik om brood te zegenen op het feest van de heilige bisschop Hubertus. Het verhaal gaat terug op een legende dat de heilige Hubertus eens een kluizenaar had genezen van hondsdolheid door hem een brood te geven. Het brood wat gezegend werd op de feestdag van de Heilige Hubertus aten mensen om die gevreesde ziekte niet op te lopen of allerlei andere aanslagen op hun gezondheid. Sommigen zullen dit zien als een soort bijgeloof, anderen zullen zich afvragen of dat nog iets is voor deze tijd. Het zegeningsgebed over het brood dat op het feest van St. Hubertus wordt uitgesproken, wijst ons naar Jezus die brood vermenigvuldigde en het aan duizenden mensen liet uitdelen. ,br.

Uit het pastorale team 2017-44Allerheiligen en Allerzielen
Op woensdag 1 november, 19.00 uur vieren we in de Michaelkerk Allerheiligen.
We vieren ons geloof met hen die de grens van de dood zijn overgegaan: alle heiligen die in de hemel leven. En we vieren onze eigen identiteit. God noemt allen heilig die het evangelie horen, vieren en doen; en er zijn tot troost en vreugde van alle anderen.
Op 2 november is het Allerzielen.
Afscheid nemen van een geliefde roept altijd een gemis op. Nooit kan je meer zeggen: hallo. Of: weet je wat ik heb meegemaakt. Nooit hoor je meer zeggen: hoe was het vandaag? Er blijft een leegte achter die niet zomaar gevuld wordt. Het gemis kan dan soms groot en pijnlijk zijn en blijven. Bijzonder is wel altijd dat we de verbondenheid blijven vieren over de grenzen van de dood heen. Er is een tekst van de heilige Augustinus die ons daarbij kan helpen, luidt: ‘Wat we voor elkaar waren, zijn we nog steeds. Noem me zoals je me steeds genoemd hebt. Spreek tegen me zoals vroeger. Lach om wat ons samen heeft doen lachen. Bid, glimlach, denk aan mij, bid met mij. Spreek mijn naam uit thuis, zoals je altijd gedaan hebt. Het leven is wat het altijd geweest is. De draad is niet gebroken.’ Op 2 november gedenken we al die mensen die van ons heen zijn gegaan sinds 31 oktober 2015. Daar nodigen we de nabestaanden bij uit. Wij nodigen natuurlijk iedereen uit die de gedachtenis wil vieren. Moge geloof, hoop en liefde ons daarin dragen en sterken.

Uit het pastoraal team 2017- 43 WERELD MISSIE ZONDAG!
Wereld Missie zondag is een jaarlijkse terugkerende dag waarop de katholieke kerk de missionaire geest bevordert . De parochies en kloostergemeenschappen staan die dag speciaal stil bij de zendingsopdracht van de Kerk om getuige te zijn van Jezus Christus. Het was paus Pius XI die Wereldmissiedag in 1926 instelde “ter bevordering van gebed en propaganda voor de missie”. De noodzaak voor dit verzoek werd duidelijk gesteld: "De dag moet begrip kweken voor het belang van de missionaire taak en de ijver van geestelijkheid en bevolking doen toenemen,” aldus de paus.
Het heeft vijf hoofddoelstellingen. Namelijk; Vurig tot de Heer om zijn regering in de wereld gebed te bespoedigen, maak duidelijk aan alle gelovigen missionaris formidabele probleem, het stimuleren van de missionaire ijver van de priesters en de gelovigen, bewustwording van de Maatschappij voor de Voortplanting van het Geloof, en een aanvraag voor financiële steun voor de missies. Vandaag de dag is het nog steeds nodig om missionarissen voor de mensheid te worden. De missie die Jezus Christus aan zijn Kerk toevertrouwde, is meer dan ooit urgent. Het is de diepste betekenis van Wereldmissiedag: zich verbonden weten met de ander om samen Jezus achterna te gaan en zijn getuige te zijn voor wie er voor open wil staan waar ook ter wereld. Ondanks een andere taal en een andere cultuur zijn alle deelnemers aan die mis één.

Elk jaar wordt tijdens de Wereldmissizondag een bepaald land centraal gesteld, dat kan bijdragen aan het gevoel van wereldwijde verbondenheid met elkaar. Dit jaar is dat Burkina Faso die boven mijn eigen land, Ghana ligt. Steun de katholieke gelovigen in Burkina Faso en geef aan de collecte op Missiezondag 22 oktober.

Uit het pastoraal team 2017- 42 Een oprecht hart wordt altijd beantwoord
Het heersende beeld bij veel mensen als ze aan Missiezondag denken, is dat van geld inzamelen voor arme landen. Misschien spelen ook herinneringen aan vroeger nog wel mee. Herinneringen aan een pater uit de missie die kwam bedelen om geld voor de arme mensen.
Volgens Nouwen is geld inzamelen geen bedelen. Geld inzamelen en geld geven is een heel concrete manier om het koninkrijk van God naderbij te brengen. Het schept gemeenschap. Wanneer je geld inzamelt, fondsen werft dan nodig je mensen uit om te delen in jouw visie.
Op Missiezondag zamelt MISSIO juist daarom geld in: om gemeenschap te scheppen. Om ons te realiseren dat we een wereldkerk zijn. MISSIO nodigt uit om te delen in haar visie: “In de voetsporen van Jezus de ander tegemoet gaan en samen zoeken naar wegen om Gods rijk van gerechtigheid, vrede en welzijn te bespoedigen.”
In de Wereldmissiemaand oktober besteedt Missio Pauselijke Missiewerken dit jaar aandacht aan de katholieke gelovigen in Burkina Faso. Het West-Afrikaanse land is relatief vreedzaam, maar zeer arm.
Daarom is op 22 oktober een speciale collecte gehouden om mensen te helpen in Burkina Faso. Hartelijk dank alvast.
Richard Lobo

Uit het pastoraal team 2017- 41 aAbusievelijk is er in het parochiebulletin verschenen dat P. Richard nu al mijn taken zal overnemen. Dat is nog niet het geval. Dat zal pas gebeuren op zondag 14 januari 2018. Dan zal de Bisschop van Breda in een gezamenlijke parochieviering in de Franciscuskerk de taak van administrator van de St. Augustinus parochie plechtig overdragen aan P. Richard Lobo. In de tijd van nu tot aan die datum zal ik de taak van administrator van de Augustinus parochie nog blijven vervullen. Op dit moment leeft er bij ons samen in de communiteit nog een ander lid van onze congregatie. Hij is afkomstig uit de Filippijnen en in de maand april hiernaartoe gekomen. Hij heet P. Gilbert Razón. Hij is hier om de Nederlandse taal te leren en we zijn heel dankbaar dat verschillende vrijwilligers van onze parochie hem daarbij helpen.
In de komende weken en maanden zullen we als missionaire svd gemeenschap gaan zien wat onze communiteit , behalve de pastorale hulp in deze parochie, voor U op andere gebieden kunnen betekenen. We zullen U op de hoogte houden van de voortgang daarvan. Wij zijn blij en U bij voorbaat dankbaar voor welke suggestie dan ook die U ons hierbij kunt geven.
P. Bert Wooning svd

Uit het pastoraal team 2017- 41Artikel voor Parochienieuws van 3 oktober 2017
Zoals U hebt kunnen lezen, heeft P. Richard Lobo zich sinds 17 september bij onze communiteit gevoegd. In de nieuwsbrief van vorige week heeft hij zich voorgesteld. We zijn heel blij met zijn komst. Eindelijk zijn we nu als missionaire gemeenschap voltallig zoals oorspronkelijk de bedoeling was. Nu kunnen we beginnen met de planning en de invulling op de vraag: ”Wat kan onze missionaire svd communiteit voor de Augustinus Parochie betekenen?”.
Wellicht hebben sommige mensen zich afgevraagd: wat doen die “nieuwe paters” nu eigenlijk?”. Ze hadden zich misschien voorgesteld dat er onmiddellijk veel nieuwe dingen zouden gaan gebeuren. Dat was echter niet mogelijk aangezien we niet voltallig waren. Integendeel: gedurende de maanden juni, juli en augustus was ik de enigste aanwezige pastor van de svd communiteit. Gelukkig hebben de overige leden van het pastorale team hard gewerkt zodat we elkaar goed konden aanvullen. P. Jaques Brooymans en verschillende andere priesters van het Missiehuis in Teteringen hebben ook goed geholpen zodat we hebben kunnen zorgen dat het pastorale werk in onze Augustinus Parochie min of meer normaal door is kunnen gaan. Dank aan allen die hieraan hebben meegewerkt! Soms is het wel eens fout gegaan zoals bij de Weekvieringen in Teteringen waarvoor onze oprechte verontschuldiging.
Bij de laatste vergadering van het pastorale team waarbij P. Richard en P. Edmund aanwezig waren hebben we een groot gedeelte van de pastorale taken onder elkaar verdeeld. Het resultaat hiervan zal binnenkort aan U bekend gemaakt worden. Wel kan ik U al zeggen wie de eerst verantwoordelijke pastores voor de verschillende parochiekernen of kerkplekken zullen zijn. Om verschillende redenen hebben we voor de eerst verantwoordelijke pastor gekozen én voor zijn assistent. We hebben de volgende verdeling gemaakt: Pastor Ben Hendrix voor de Franciscus ( als tweede : P. Richard), voor de Willibrord in Teteringen P. Bert Wooning ( als tweede : P. Richard Lobo), voor de Michaël P. Richard Lobo ( als tweede P. Bert Wooning) en voor de Lucas : P. Edmund Owusu( als tweede P. Ben Hendrix).

Uit het pastoraal team 2016 -40Iedere afscheid is een nieuw begin. Dat waren de woorden die verschenen op de orde van de dienst: “Afscheid Richard Lobo en de presentatie van Klemens Hayon”. Op 17 september nam ik afscheid van de parochie de vier evangelisten Den Haag zuid en tijdens diezelfde viering is mijn opvolger Klemens Hayon gepresenteerd.Mijn naam is Richard Lobo. Ik ben in 1981 geboren in Zuid India (bisdom Mangalore) in een Katholiek gezin met acht kinderen – zeven jongens en een meisje. Ik ben de vijfde in het gezin. Mijn op een na oudste broer is priester in het bisdom Jamshedpur (Noord-India). Een andere broer is afgelopen jaar December tot priester gewijd. Hij is bestemd voor de Gujarat Jezuïet provincie. Mijn vader is tien jaar geleden overleden. Mijn moeder woont bij een van mijn broers.In mijn jeugd ging ik bijna elke dag naar de kerk, samen met mijn broers of buurkinderen. Het bidden van de rozenkrans en het lezen van Bijbel was dagelijkse gewoonte. Dit heeft mij geholpen om meer vertrouwd te geraken met Jezus en met de Bijbel. Als misdienaar en lector leerde ik dienen. Bovendien was ik betrokken bij verschillende activiteiten van de geloofsgemeenschap.Onze maatschappij in India en in mijn geboortestreek is heel divers op het gebied van Godsdiensten. Het heeft een rol gespeeld in mijn geloofsontwikkeling dat ik ben opgegroeid in een omgeving met Islam en Hindoeïsme. Mijn opvoeding heeft mij dus meerdere kansen gegeven om in het geloof te groeien en mij voor te bereiden op het seminarie.Op 2 mei 2011 ben ik tot priester gewijd en werd toen formeel priester in de Congregatie van het Goddelijk Woord (SVD). 6 maanden na mijn priesterwijding ben ik vanuit mijn thuisland India naar dit voor mij vreemde land, Nederland, vertrokken. Tot nu toe is het een goede en grote uitdaging geweest. De Congregatie heeft mij bestemd om hier in Nederland te getuigen van mijn geloof en de Blijde Boodschap te verkondigen. Nooit van mijn leven had ik gedroomd dat ik ooit nog eens in Nederland terecht zou komen. In vergelijking met India was het in het begin voor mij hier alles vreemd.

Uit het pastoraal team 2017- 40a Na mijn taalstudie en Nederlandse kerkelijke ervaring ben ik vanuit Nieuwegein naar Schiedam verhuisd. In 2015 kreeg ik mijn eerste benoeming in Den- Haag zuid. Na twee jaar en 8 maanden in de parochie in dienst te hebben gedaan, ben ik door mijn provinciaal gevraagd de Augustinusparochie in Breda te gaan verstrekken. Ik heb veel in Den Haag geleerd vooral om samen te werken met verschillende groepen in de parochie. Vanuit Haagse bakje of Schiedamse jenever ga ik naar de Brabantse borrel biertje. Ik moet nu de zachte 'g' gaan leren en moet ik een beetje carnaval leren vieren.Maar het allerbelangrijkste is de liefde en de boodschap van Jezus daadwerkelijk te maken. Het wordt een leuke uitdaging met prachtige ervaringen. Wij gaan samen op weg, met elkaar hand in hand door het geloof van Jezus voor ons in het leven zichtbaar te maken. Ik heb er zin in.
Richard Lobo

Uit het pastoraal team 2017 - 39Namens het pastorale team zal ik de langverwachte pater Richard Lobo in de Augustinus parochie verwelkomen. Dit werd bekend gemaakt sinds 15 januari 2017 tijdens de presentatieviering van de eerste twee SVD-paters namelijk; Bert en Edmund. Pater Richard arriveerde maandag 18 september om 15 uur in de SVD-gemeenschap in Breda Noord. U bent hartelijk welkom pater Richard en wij wensen u een gelukkig verblijf en Gods zegeningen op uw inspanningen.
Aangezien we deze week nog steeds aan vrede denken, wil ik graag besluiten met het gezegde; “Een vogel die je vrijgeeft opnieuw kan worden gevangen. Maar een word dat je lippen ontkomt, komt niet terug. Het effect ervan is blijvend. Uw woorden kunnen bouwen of vernietigen. Uw woorden kunnen genezen of wonden.”
Als wij deze week over het thema ‘de kracht van de verbeelding’ reflecteren, moge de goede Heer ons het hart geven om altijd woorden van zegeningen te spreken en mag hij onze stappen voortzetten. Want vrede is dus veel meer dan de afwezigheid van oorlog, het gaat vele stappen verder. Vrede is het, als de verhouding goed zijn, als mensen er mogen zijn van zichzelf en van elkaar, als de verbondenheid actief worden beleefd, wordt gezocht en wordt bewaard. Deze droom, dit perspectief, wordt alleen niet vanzelf gerealiseerd. Daar zijn wij of vredestichters voor nodig. En vrede stichten, dat kan alleen als je oog hebt voor de realiteit, “de kracht van de verbeelding.”
Elke grote verandering begint met een kleine stap. Laten wij dan in elk geval telkens proberen die kleine stap te zetten. Het is weer vredesweek. Groet wie u niet groeten, nodig uit wie u niet uitnodigen, wens vrede die u geen vredewensen. Omdat de wereld gemaakt is met het oog op de Shalom en Shalom, vrede, zal er zijn!

Uit het pastoraal team 2017 - 38De kracht van de verbeelding
Op zaterdag 16 september a.s. begint de jaarlijkse Vredesweek. Het thema is: De kracht van de verbeelding. Een uitdagende titel!
Verbeelden is een creatieve activiteit, het is een vorm geven aan een gedachte. Welbeschouwd is dat heel bijzonder! Een gedachte is een onzichtbare werkelijkheid. Een gedachte begint in het menselijke hart en vormt zinnen in het hoofd. Die zinnen creëren een werkelijkheid die daarvoor nog niet bestond. Het is vervolgens aan de denker om er een zichtbare vorm aan te geven, zodat we het met anderen kunnen delen. Hoe adequater de vorm hoe herkenbaarder het voor een ander is. Kunstenaars zijn vaak originele en adequate verbeelders. Dat is echter niet iedereen gegeven. Toch is elk mens in zekere zin kunstenaar. Iedere dag en op ieder moment komen er immers mooie en ook niet-mooie gedachten op in ons hart, die in ons hoofd zinnen vormen en vervolgens een daarvoor nog niet bestaande werkelijkheid creëren. Ook wij moeten er vervolgens vorm aan geven om het met anderen te kunnen delen. Dat heet communiceren. En dat doen we voortdurend.
Vrede maken is een kwestie van communiceren. Het begint voor iedereen met het hartsverlangen naar rust en tevredenheid. Maar de niet-mooie gedachten -die ook opkomen in ons hart- verhinderen dat we onbekommerd naar elkaar luisteren. De oordelen en vooroordelen wantrouwen de ander in zijn of haar eerlijke bedoelingen. Onze argwaan wint het vervolgens van ons verlangen naar vrede en oorlog is ons deel.
Toch komt de wens naar vrede steeds weer op in ons hart. Maar om niet in herhaling te vallen hebben we de verbeelding hard nodig! De verbeelding inspireert om andere mogelijkheden te bedenken en nieuwe wegen te gaan om met elkaar de vrede te communiceren. De kracht van de verbeelding. Wat een uitdaging!

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2017 - 37Op het einde van de Startviering van de Augustinus Parochie op 27 augustus j. l. waarover Diaken Ben Hendriks de vorige week sprak werden twee belangrijke mededelingen gedaan waarop ik nog eens wil terugkomen.
De eerste hiervan was die over de Uitvaarten. In vroegere tijden werden die bijna uitsluitend gedaan door priesters diakens of pastorale werkers. Maar zoals elders in ons bisdom en in andere bisdommen, gaan nu nog al eens daartoe opgeleide leken voor in een uitvaartdienst.
Dit zal steeds meer de praktijk worden. Om die reden heeft het pastorale team in samenwerking met het parochiebestuur daartoe bekwame mannen en vrouwen uitgezocht waarvan sommigen hier al ervaring in hadden terwijl anderen in hun vrijwilligerswerk voor de parochie blijk hadden gegeven van hun ervaring en deskundigheid en bereid waren om zich daarin te bekwamen.
Deze laatsten zullen aanvankelijk als assistent meedoen in deze Uitvaarten om zich op de manier voor te bereiden op deze belangrijke taak.
De uitvaartdiensten zullen in beginsel een woord en gebedsdienst zijn die in overleg met de betrokken families een persoonlijke invulling krijgt. We zullen er alles aan doen en er zorg voor dragen dat een waardig afscheid van onze overleden dierbaren nu en in de toekomst gegarandeerd blijft.
De tweede mededeling ging over het streven van het kerkbestuur en het pastoraal team van de Augustinus parochie dat onze parochiegemeenschap nog meer zal aansluiten bij het hedendaagse levensgevoel van de mensen en op die manier een meer sociaal- maatschappelijke functie vervult. Samenkomen in de kerk op zondagmorgen is niet voldoende.
Als christen- en parochiegemeenschap moeten we meer zichtbaar worden in de maatschappij. Op die manier kan de kerk van betekenis zijn voor mens en maatschappij. Dat betekent dat we niet alleen moeten bezig zijn met liturgie en parochiële activiteiten maar ook activiteiten moeten ontwikkelen die een breder maatschappelijk doel hebben zoals lezingen of gespreksavonden over opvoeden, ouder worden of andere belangrijke thema’s van ons dagelijks leven. We denken aan gespreksgroepen die over deze thema’s van gedachten onder elkaar kunnen wisselen.
We zullen heel dankbaar zijn wanneer van uw kant er mensen zijn die ideeën hiervoor willen aandragen want uiteindelijk zullen díe activiteiten het meeste “succes” hebben die vanuit de basis naar boven komen. Op onze steun kunt U in ieder geval rekenen. Uit naam van het pastorale team nodig ik U van harte uit om hierover na te denken en met ons hierover in contact te treden.
P. Bert Wooning svd

Uit het pastoraal team 2017- 36Op zondag 27 augustus j.l waren wij met zo’n 300 parochianen bijeen in de Franciscuskerk. Die dag vierden de start van het nieuwe kerkelijke werkjaar in de Augustinusparochie. Het thema was: Binden en ontbinden. In de lezingen van die zondag ging het over de sleuteloverdracht. In het evangelie ging het heel uitdrukkelijk over de sleuteloverdracht van Jezus op Petrus. Jezus zei: ‘Ik zal u de sleutels geven van het rijk der hemelen. Wat gij zult binden op aarde, zal ook in de hemel gebonden zijn en wat gij zult ontbinden op aarde zal ook in de hemel ontbonden zijn’ (Mt. 16, 18-19). Binden en ontbinden, dat is de opdracht die Petrus krijgt en die ook wij krijgen.
Mensen kunnen gebonden zijn aan van alles en nog wat. Of het nu om een ‘duivel’ gaat of om ziekte of armoede of onderdrukking. Het kan van alles zijn. En het is helemaal in de Geest van God dat mensen hiervan bevrijdt worden. Ontbinden. Ook kunnen mensen door omstandigheden hopeloos verdeeld geraakt zijn van zichzelf of van anderen of het spoor bijster zijn. Het is dan de bedoeling om mensen tot eenheid te bewegen of weer nieuw perspectief te bieden. Zeg maar: Binden.
De sleutel om dat te kunnen is de liefde. Liefde bindt en ontbindt. Daarom moet Jezus’ kerk een dienende kerk zijn. Dat is de sleutel die Jezus geeft aan Petrus en vervolgens ook aan ons, de sleutel die het geheim van het echte leven ontsluit.
Een feestelijke viering was het, waarin het Augustinuskoor o.l.v. Rikie Bansberg stemmige liederen zong die geheel in het kader stonden van het thema. En ook de dames die de zorg droegen voor de versiering, hadden met hun bloemen invulling gegeven aan het thema; twee afzonderlijke vazen vol bont gekleurde bloemen, die door het rode lint van de liefde verbonden werden. Bijzonder mooi en fraai allemaal. Alles met heel veel zorg gedaan.
Een bijzondere viering aan het begin van een nieuw kerkelijk werkjaar!

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2017 - 35Startviering

Liefde bindt en verbindt
Op zondag 27 augustus vangt met de startviering het nieuwe kerkelijke werkjaar 2017/2018 aan. We kijken vooruit en zien nieuwe kansen en mogelijkheden om Kerk te zijn in deze veranderende wereld. De lezingen van die dag nodigen ons daar heel uitdrukkelijk toe uit en geven kort en bondig weer wat van ons –Godgelovigen- verwacht mag worden. Jezus geeft Petrus de opdracht Zijn kerk te bouwen en voegt eraan toe: ‘Ik zal u de sleutels geven van het Rijk der hemelen. Wat gij zult binden op aarde zal ook in de hemel gebonden zijn en wat gij zult ontbinden op aarde zal ook in de hemel ontbonden zijn.’ Losmaken wat vastgebonden ligt en verbinden wat is losgeraakt. En dit alles met de liefde als sleutel.
Soms gebeurt het door omstandigheden buiten jezelf, dat je sprakeloos wordt en je willoos laat meevoeren met wat sterker is dan jijzelf of dat je het zicht op jouw juiste weg kwijt bent geraakt en losgeslagen alle kanten op rent.
Binden en ontbinden dus, dat is onze taak. Dat is de taak en de betekenis van de Kerk voor onze wereld. Een plek en een gemeenschap te zijn waar je op adem mag komen, waar men genadig is, vergeving geschonken wordt en je weer nieuwe kansen krijgt. In het nieuwe kerkelijke werkjaar krijgen we weer volop kansen om zo bevrijdend kerk te zijn.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2017 - 34Werkelijke waarden van ons leven
Kortgeleden konden we lezen dat een bekende nog vrij jonge zanger een einde had gemaakt aan zijn leven. Een tijd geleden hoorden we van een dame die in heel de wereld bekend was omdat ze zo knap was, zelfmoord had gepleegd “aangezien ze”, zoals ze schreef in een brief die ze had achtergelaten, ”het niet meer de moeite waard vond om verder te leven, nu ze ouder werd en door steeds minder mensen bewonderd werd”. Veel van deze persoonlijkheden hadden blijkbaar al hun “kaarten gezet” op hun schoonheid of lichamelijke, intellectuele of muzikale kwaliteiten. En op het moment dat ze hier niet meer mee naar buiten konden komen, vonden ze het niet meer de moeite waard om nog verder te leven. Daarbij: we horen nog al eens na de dood van personen die in de wereld om een of andere reden beroemd waren, in hun privé leven diep ongelukkig blijken te zijn geweest. Blijkbaar had hun beroemd zijn in de wereld hen toch geen geluk gebracht.
Deze gebeurtenissen zijn voor ons de aanleiding om ons af te vragen welke de werkelijke waarden zijn in ons leven, wat maakt het de moeite van het leven waard of wat maakt ons werkelijk gelukkig?
Ik ken een groot zakenman die veel geld verdiende maar die op een dag ernstig ziek werd. Hij moest in het ziekenhuis opgenomen worden waar hij eerst na zo’n drie maanden uit werd ontslagen. Na deze ervaring vertelde hij me :”Vele waarden in mijn leven zijn sinds mijn ziekte veranderd: wat vroeger veel waarde voor mij had, heeft plaats gemaakt voor andere die ik vroeger niet erg waardeerde. Nu vind ik het veel belangrijker om een liefdevolle echtgenoot en een goede vader voor mijn kinderen te zijn dan zoveel mogelijk geld verdienen en succes in mijn zaken te hebben”.
Sportslieden die beroemd zijn in heel de wereld vanwege hun fysieke prestaties komen vroeg of laat in hun leven op een moment dat ze ervaren dat hun fysieke krachten en behendigheid minder worden. Voor sommigen van hen betekent dat ze dan in een grote crisis belanden aangezien ze daar alleen maar voor geleefd hadden, anderen hadden gelukkig bijtijds ingezien dat sport niet de hoogste waarde in iemands leven kan/mag zijn om gelukkig te worden maar dat er andere veel belangrijker waarden zijn om gelukkig te worden in het leven.
Hopelijk hebben wij in ons leven ontdekt dat die waarden ons meestal gelukkig maken die gericht zijn op het gelukkig maken van anderen. Zoals iemand schreef: ”We zullen gelukkig zijn in ons leven in de mate dat we anderen weten gelukkig te maken”.
Wat zijn voor mij de hoogste waarden in mijn leven?
P. Bert Wooning svd

Uit het pastoraal team 2017 - 33Gedaanteverandering van de Heer Afgelopen zondag hebben we het feest gevierd van de gedaanteverandering van Jezus op een berg. “Hij veranderde als sneeuw”, zegt de Evangelietekst, “er straalde een groot licht vanuit zijn gestalte en Hij sprak met Mozes en Elias over zijn komend lijden, dood en overwinning op de dood”.
Wat betekent deze tekst voor ons nu?
De Apostelen hadden een soort visioen waarin zij “zagen” hoe Jezus achter zijn menselijke figuur ook bovennatuurlijke trekken had, dat Hij iets van God in zich had. Dat had Hij trouwens op andere plaatsen in het Evangelie al gezegd: ”Wie mij ziet, ziet de Vader, zoals Ik ben zo is God mijn en uw Vader”. We zullen God beter leren kennen in de mate dat we Jezus beter kennen. Deze ervaring van de Apostelen van de Persoon van Jezus heeft hen als het ware “vleugels” gegeven, heeft hen kracht gegeven om, zoals Hij, de moeilijkheden van hun tijd te trotseren en moedig verder te gaan in hun leven gelovend in de uiteindelijke overwinning.
Van Martin Luther King, een diep gelovig iemand, die in de jaren zestig heel veel gedaan heeft voor de verdediging van de rechten van de Afro Amerikaanse bevolking in de Verenigde Staten, is bekend dat hij zijn “ups” en “downs” had: soms wilde hij zijn strijd staken wanneer hij weer eens heel veel laster over zich heen kreeg en tegenwerking ondervond. “Maar”, zo vertelt hij zelf, “dan kreeg hij weer een soort visioen waarin de Heer hem verscheen en hem bemoedigde zeggende dat Hij zelf ook veel geleden had, maar dat Hij uiteindelijk overwonnen had door zijn Verrijzenis”. Geïnspireerd en gesterkt daardoor ging Martin Luther King dan weer verder in zijn strijd gelovend in de uiteindelijke overwinning. Een overwinning, tussen haakjes die hij zelf nooit heeft mogen beleven.
Wellicht hebben wij ook van die ups en downs in ons eigen leven, momenten waarop we het niet meer zien zitten en alles willen opgeven. Maar wellicht zijn we ook in staat om niet alleen maar de negatieve dingen in ons dagelijkse leven te zien maar ook de vele positieve momenten: mensen om ons heen die als vrijwilliger veel goeds doen, mensen die succesvol bezig zijn om de sfeer in de buurt te verbeteren, vluchtelingen die succesvol zijn in hun integratie in onze maatschappij of jongeren die door een goede opleiding of omscholing weer aan het werk kunnen. Die positieve blik op de gebeurtenissen in de wereld en in ons eigen leven kunnen we wellicht versterken wanneer we zien hoe vele mensen in de loop van de eeuwen heel veel gedaan hebben voor de mensheid en de wereld geïnspireerd als ze waren door het lijden, sterven maar ook de uiteindelijke overwinning van de Persoon van Jezus.
Pater Bert Wooning svd

Uit het pastoraal team 2017-32Geduld Sommigen kennen wellicht nog het spreekwoord: ”Geduld is een schone zaak…”. Maar dit lijkt voor onze tijd niet meer op te gaan: een app moet onmiddellijk beantwoord worden en wanneer je een mail ontvangt en die niet onmiddellijk beantwoord, krijg je al gauw de vraag: ”Heb je mijn e mail niet ontvangen?”.
De natuur is in dit opzicht heel anders: die heeft haar tijd nodig om zich te ontwikkelen: de planten bijvoorbeeld om te ontkiemen, wortel te schieten, te groeien, te bloeien en uiteindelijk vrucht te dragen respectievelijk zaad te krijgen. Bij de ontwikkeling van de mens eveneens: tussen het ontkiemen in de moederschoot en het uiteindelijk tot vrouw of man ontwikkeld zijn ligt een lange tijdspanne: dat is een proces dat tijd nodig heeft en waar de mens geduld voor moet opbrengen. Dat proces kun je niet ongestraft verhaasten.
Ditzelfde geldt voor de situatie in de wereld en haar geschiedenis. Vele processen hebben haar tijd en rust nodig zodat de
Die noodzakelijke tijd en rust lijken te komen van Degene die de schepping en de mensen daarin geschapen heeft. We weten van de wetenschap dat de aarde en het heelal miljoenen jaren heeft nodig gehad om zich te ontwikkelen tot wat die nu zijn. De tijdspanne van de laatste 4000 jaar waarin we de menselijke ontwikkeling wat beter kennen, is daarbij vergeleken bijna niets.
Veel van die menselijke geschiedenis zouden we wellicht willen verhaasten of tenminste ontdoen van de negatieve elementen ervan. Echter: ”De molen van God maalt langzaam..”. Hij heeft geduld, Hij grijpt niet in, Hij respecteert de schepping zoals Hij die geschapen heeft, Hij verhaast de ontwikkeling van de geschiedenis niet, zodat die zich rustig kan ontwikkelen met haar goede en in onze ogen wellicht minder goede elementen eigen aan de groei.
Daar kunnen wij wellicht iets van leren in de zin van ons wat meer te “onthaasten” in ons leven zodat we iets van Gods rustige benadering van de schepping in ons eigen leven waar kunnen maken.
Pater Bert Wooning svd

Uit het pastorale team 2017-31Zoeken naar de zin van ons leven Degene die zin weet te geven aan zijn/haar leven zal gemakkelijker een crisis doorkomen dan degene die deze niet bezit. Het zoeken van de zin van het leven in het maximaliseren van het eigen ik is een sterke tendens in onze tijd. Emancipatie wordt dikwijls gezien als een proces waarin de mens bewuster wordt van zichzelf en zich onderscheidt van zijn omgeving. Het aantal cursussen en boeken over dit thema is bijna niet te tellen: we moeten bewust worden van onze eigen waarde en ons eigen ik zoveel mogelijk ontwikkelen.
Enerzijds heeft deze tendens haar goede kanten : die heeft mensen veel bewuster gemaakt van hun eigen waarde en talenten en geholpen bij hun inspanningen deze verder te ontwikkelen
Maar in de laatste tijd is deze gedachten gang ook op haar grenzen gestoten en begint men in te zien dat deze, tot het uiterste doorgevoerd, niet de laatste zin van ons leven kan zijn en soms zelfs kan leiden tot een overdreven individualisme en zelfverheerlijking.
Men begint in te zien dat de mens hierin niet zijn/haar laatste zin kan vinden als wel in het feit dat hij/zij een relationeel wezen is dat hij/zij zich ontwikkelen in en door zijn/haar relatie met de medemensen. Hoe meer we in contact staan met de ander hoe meer ons mens zijn zich zal ontwikkelen tot een echte menselijke persoon. Dat begint al bij de geboorte van een mens, dat ziet men bij de ontwikkeling van een puber naar een mens van middelbare leeftijd. Dat geldt zelfs voor mensen op hoge leeftijd.
Dat blijft gelden voor heel ons leven : hoe meer we onze persoonlijke relaties ontwikkelen, des te meer zullen we groeien als persoon en werkelijk gelukkig zijn. We worden pas een echt menselijke persoon in de mate dat we onze goede relaties met anderen koesteren: geloof in de kracht van het samenzijn, geloof dat niemand een eiland op zichzelf vormt maar dat we als mensen deel uitmaken van een gemeenschap
P. Bert Wooning svd

Uit het pastoraal team 2017- 30500 jaar ANNAKAPEL!
Op 26 juli 2018 bestaat de Annakapel 500 jaar! Dat is een memorabele leeftijd. Zozeer, dat de Augustinusparochie daar feestelijk bij stil wil staan.
De Annakapel is in die 500 jaar van grote betekenis geweest voor het buurtschap en de wijk Heusdenhout en haar inwoners. Ooit is het uit behoefte aan een bedehuis op loopafstand begonnen en dat is altijd ook haar belangrijkste functie geweest: samenkomen in geloof in God. Maar er waren ook tijden dat de geloofsijver tanende was en de Annakapel voor andere doeleinden werd gebruikt. Van oorsprong is het een plek waar de katholieke eredienst gehouden werd, maar ook de protestante gemeente heeft er gekerkt. Zij heeft ruimte geboden aan een openbare school om onderwijs te geven aan kinderen uit de buurt. Zij is opslagplaats geweest en schuur en ooit in verval geraakt, kortom een gebouw met een rijke historie.
Dat bijzondere verleden van de Annakapel zal het komende jaar vanuit verschillende hoeken belicht worden. Er zullen tentoonstellingen zijn, inleidingen en activiteiten, niet alleen voor de vaste parochianen van de kapel, maar voor alle bewoners van de wijk Heusdenhout, groot en klein. Een feestelijk jaar waarin we terugblikken, maar ook vooruit willen zien: Welke rol en betekenis zal zij mogelijk in de komende jaren te vervullen krijgen? Dat weten we natuurlijk op voorhand niet, maar dat zij van betekenis zal blijven voor de wijk en haar bewoners, dat staat wel vast.
Wij hopen dat u het komende jaar -500 jaar Annakapel- met ons mee viert!
Pastor Ben Hendriksen Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2017- 28 Angst en Vertrouwen
In de Heilige Schrift komen we heel wat keren de zinnen tegen: ”Hebt geen angst, vreest niet, vertrouwt op Mij…”. Blijkbaar is dat gevoel van angst niet alleen iets van deze tijd maar iets eigens aan de mensen van alle tijden. Op verschillende manieren o.a. door middel van verhalen laat de Hl. Schrift zien dat we niet bang hoeven te zijn omdat God met ons meegaat in ons dagelijkse leven, onze zorgen begrijpt en met ons meevoelt en lijdt.
Maar ook dat Hij ons hoogacht als personen en dat we in zijn ogen allemaal gelijkwaardig zijn, dat Hij ons niet beoordeelt om wat we hebben of presteren als wel om wat en hoe we zijn en dat we daarom niet wanhopig of angstig hoeven te worden wanneer we niet die hoogte behalen die de maatschappij van ons verwacht.
Voor Hem is het veel belangrijker hoe je als mens bent uitgegroeid en of je bereid bent iets voor de anderen te betekenen , in het bijzonder de meest zwakken in je omgeving.
Wanneer we dat werkelijk kunnen geloven, valt er wellicht een last van ons af, kunnen we de angst van ons afzetten en kunnen we ons gemakkelijker overgeven aan wat het leven ons te bieden heeft en vertrouwen hebben in de toekomst.
Dan zullen we ook met de beperkte krachten die we hebben, iets tot stand kunnen brengen om onze wereld meer leefbaar te maken en meer overeenkomstig met wat God met onze wereld voor heeft.
Bert Wooning svd

Uit het pastoraal team 2017- 27Angst en vertrouwen
Angst kan een negatieve invloed hebben op ons dagelijkse leven en kan ons a.h.w. verlammen en tot niets doen brengen.
Angst kan ook ons leven zuur en/of onaangenaam maken: vóór een operatie bijvoorbeeld maak je een onaangename tijd door met de vraag: ”Hoe zal het aflopen?” of : ”Zal ik niet te veel pijn hebben..?”. Het spreekwoord zegt niet voor niets: ”Je lijd het meest door het lijden dat je vreest”.
In de laatste jaren is om verschillende redenen de angst in onze westerse wereld gegroeid: angst dat de zorg onbetaalbaar zal worden, angst voor onze bestaanszekerheid, angst voor onze baan, angst voor aanslagen, angst dat er teveel vluchtelingen of migranten ons land binnen komen en we daardoor wellicht iets van onze welvaart zullen moeten afstaan, angst voor de toekomst van onze kinderen en/of kleinkinderen.
Een grote oorzaak van angst en zorg van vele mensen is ook het feit dat in de huidige maatschappij de idee bestaat dat je zoveel waard bent als wat je presteert en/of wat je bezit. Om die reden zijn vele mensen bijna wanhopig bezig om hun leven te “maken”, om zoveel mogelijk te presteren of om zoveel mogelijk bezit te vergaren. En degenen die daar niet in slagen worden dikwijls als “loosers” beschouwd, mensen die het niet gemaakt hebben en zich dus niet als volwaardige mensen kunnen beschouwen. De angst om in die categorie te vallen, jaagt ook vele mensen op en veroorzaakt een gevoel van angst in hun leven.
Bert Wooning svd

Uit het pastoraal team 2017- 26Bestaat de hemel?
Een misschien wat confronterende, maar toch hoogst actuele vraag: Bestaat de hemel? Theoloog en predikant Frits de Lange meent van niet of liever, het accent moet volgens hem eerder op het hier en nu liggen dan op een eventueel hierna.
Dat is natuurlijk helemaal waar. Het moet onze allereerste zorg zijn hoe wij gelukkig met elkaar kunnen worden op deze gegeven plek –de aarde- en hoe wij op een verantwoorde wijze zorg dragen voor die plek. Maar daarnaast is er over die plek nog veel meer te zeggen. Deze aarde waar wij mogen zijn en mogen genieten, omringd door schitterende wateren en bossen, vogels en vissen en zovele kleurrijke mensen, is de verschijningsvorm van een uniek samenspel van eiwitten en enzymen, die van eenvoudige cellen opklommen tot een enorme variëteit van leven. Maar er is meer. Dát wat deze variëteit van eiwitten en enzymen tot leven brengt en inhoud geeft is van een andere orde. Een onzichtbare oneindige werkelijkheid die de materie aanstuurt en beweegt. ‘Ziel’ noemden wij dat vroeger. En die is van een andere orde. De kinderlijk ruimtelijke voorstelling van de hemel als een zaal vol met samengestroomde vromen rond de troon van God, is een naïeve en al te menselijke voorstelling en die lijkt mij niet te bestaan. Maar ‘hemel’ als voltooiing bij God, bij Degene die alles omvat –deze orde en de andere orde- dat lijkt mij zeer aannemelijk.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2017 - 25
Alvorens met het liturgische jaar verder te gaan wil ik opnieuw stilstaan bij een ander aspect van het Pinksterfeest: In de Bijbel staat geschreven dat na het ontvangen van de Geest iedereen het Blijde Nieuws kon verstaan in zijn eigen taal. Iedereen werd uitgenodigd om mee te doen want iedereen is waardevol. En inderdaad: vanaf het begin sloten duizenden mensen uit verschillende landen en culturen zich bij de Apostelen en hun leerlingen aan. Dat gaf soms wel spanningen en problemen maar door de inspiratie en kracht van de Geest wisten ze die op te lossen of, tenminste, ermee te leven. Daar zouden we heden ten dage nog wel van kunnen leren….!
Je kunt nog al eens iemand horen zeggen dat het ideaal van de multiculturele maatschappij is mislukt. Volgens mij is het hier, zoals dikwijls, kwestie vanuit welke hoek men het bekijkt. Inderdaad, er zijn genoeg voorbeelden om aan te geven dat de multiculturele maatschappij gebreken vertoont en die worden ons zo dikwijls voorgeschoteld dat je de indruk kunt krijgen dat die multiculturele maatschappij inderdaad mislukt is. Maar er zijn ook heel wat positieve beelden en gebeurtenissen van multiculturele aard die niet op de televisie of in de kranten verschijnen.
Is het geen positief teken dat vele mensen met een migratieachtergrond werkzaam zijn in allerlei takken van onze samenleving? Is het geen succes van de multiculturele maatschappij dat we zien dat vele bestuurders en conducteurs van trams, treinen en bussen een migrantenafkomst hebben? Is het geen succes van de multiculturele maatschappij dat een behoorlijk aantal televisiepresentatoren, wetenschappers, politieagenten, toneelspelers een migratieachtergrond hebben? Is het geen positief teken dat vele jongeren van beide geslacht met elkaar omgaan zonder dat ze moeite lijken te hebben dat hun partner of vriendin niet uit hetzelfde land of cultuur komen? En wat zou het Nederlandse voetbal betekenen zonder spelers die een migratieachtergrond hebben?
Wanneer we dat alles zien, waarom dan zo gemakkelijk zeggen dat de multiculturele maatschappij mislukt is? Natuurlijk, er valt nog veel te verbeteren en te leren : aan beide kanten. Het is immers niet alleen :”Zij moeten zich aanpassen aan ons”, maar ook :”Wij moeten ons aanpassen aan hen en bereid zijn van hen te leren”. En dat is een inspanning van “lange adem”. Maar geen hopeloze taak, integendeel : dat kan heel verrijkend zijn voor ons beiden. Dat behalve de aangename herinnering aan de afgelopen vrije dagen van Pinksteren, ook deze gedachte ons moge bijblijven gedurende de rest van dit jaar!
Bert Wooning svd

Uit het pastoraalteam 2017 - 24Redden

Zozeer heeft God de wereld liefgehad, dat Hij zijn Zoon heeft gegeven; Niet om de wereld te oordelen, maar opdat de wereld door Hem zou worden gered.
In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken is het christelijk geloof niet iets dat onderdrukt of beknelt, maar juist bevrijdt. Het hoort tot haar wezen en haar grootste taak dat zij vergeving schenkt als mensen gebukt gaan onder schuld. Hier gaat het ten diepste om: Vergeven. Vergeving geeft lucht en schept leven.
‘We zaten met een groepje bij elkaar. Iemand nam het woord en getuigde dat christenen moeten opkomen voor het leven en dan met name voor het ongeboren leven. En terwijl zij heel bevlogen haar pleidooi vóór het leven en tegen de cultuur van de dood vervolgde, stond er achterin een jonge vrouw op die heel stilletjes de ruimte verliet.’
Pastor Ben Hendriksen

Uit het pasoraal team 2017- 23Pinksteren<
Het feest van Pinksteren heeft zijn oorsprong in het Joodse feest van de afkondiging van de Wet of duidelijker gezegd: het Woord van God. Dat was reden om feest te vieren en God daarvoor te danken. De christenen hebben dit feest overgenomen en er een eigen betekenis aangegeven: de resultaten van het leven en de woorden van Jezus worden geoogst. Zijn leerlingen begonnen, na zijn heengaan en geïnspireerd en gesterkt door de Geest, zijn woorden en leven te verkondigen. Duizenden mensen sloten zich bij hen aan en lieten zich dopen. Door de kracht van zijn Geest die Jezus gedurende zijn leven herhaaldelijk had beloofd, lieten zijn leerlingen de angst varen die zij hadden vanwege de vervolging door de Joden. Door Hem herinnerden ze zich nu goed de betekenis van zijn woorden en zijn leven en vertaalden die naar de mensen toe die zij voor zich hadden.
Ook nu in onze tijd blijft die Geest van Jezus werken. Velen erkennen bijvoorbeeld dat het II Vaticaans Concilie die een broodnodige hervorming van de kerk in beweging zette, werk van de Geest was. Menselijkerwijs gesproken zat deze vernieuwing er niet in.. Integendeel… Velen herkennen in het optreden van indertijd Paus Johannes XXIII en nu van Paus Franciscus die een “frisse wind” door de kerk laten waaien, als werk van die Geest. Maar ook het optreden van een Martin Luther King of andere voorvechters van gelijkheid van burgerrechten voor alle mensen, kunnen we zien als uitingen van die Geest. En zelfs het optreden van enkele rechtschapen leiders die tegen de stroom van de heersende mening in, het opnemen voor de zwakkeren in de maatschappij, kunnen we zien als uitingen van die Geest.
Ook wij hebben die Geest ontvangen bij ons Doopsel en Vormsel en blijven die ontvangen wanneer we ons voor Hem openstellen. Met de hulp van die Geest zullen we in staat zijn om ons steentje bij te dragen aan een menswaardiger maatschappij in onze stad , in onze buurt, een wereld waarin iedereen als gelijke wordt erkend. Kortom : een wereld meer overeenkomstig het visioen dat God met die wereld voorheeft.
Dat het vieren van het Pinksterfeest ons moge helpen om deze taak van ons in herinnering te houden en tot uitvoer te brengen.
P. Bert Wooning svd

Uit het pastoraal team 2017 - 22
Veertig dagen na Pasen en tien dagen voor Pinksteren vieren wij Hemelvaart. De kern van het verhaal lezen wij in de Handelingen van de Apostelen (1,1-14). Nadat de verrezen Jezus meerdere keren is verschenen aan zijn leerlingen, wordt hij voor hun ogen opgenomen in de hemel. Een periode van onderricht en verdieping van geloof wordt dus afgerond en een nieuwe missionaire opdracht wordt aangekondigd. Vlak voor zijn afscheid zegt Jezus: “Wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en mijn getuigen zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, en tot het uiteinde van de aarde.” Hierna bereiden de leerlingen zich voor op hun zendingswerk door trouw en eensgezind in gebed te blijven. Op die manier heeft Jezus de weg naar de hemel bekend gemaakt. De weg is ons leven, onder leiding van zijn Geest.
Leven met Christus is leven vanuit de hemel Vanuit Efez. 1 en Kol. 3 mag je zeggen: de hemelvaart van Christus is ook mijn hemelvaart. God heeft ons een plaats gegeven in de hemelsferen. Zoals je met Christus gestorven en opgestaan bent, zo ben je met hem naar de hemel gegaan. Wat betekent dat praktisch? Vanuit Openbaring kun je dingen zeggen over hoe het in de hemel is. Zo wil God het ook laten zijn in je leven: God in het middelpunt, heilig en zuiver, vol blijdschap in de Heer, en met vooruitzicht naar wat komt.
Ik wil hier iedereen bedanken voor de overweldigende hoeveelheid belangstelling, mooie woorden, fijne brieven en kaarten die ik mocht ontvangen na het overlijden van mijn jongere zus, Francisca Martha Owusu Akpo-Agbovi. De leegte blijft nog moeilijk te aanvaarden, maar zoveel betrokkenheid verzacht het verdriet en vergroot de moed om verder te gaan. Op 7 juni ga ik drie maanden op vakantie naar Ghana. Ik vind het een goed moment om bij mijn familie eventjes te zijn. In uw vieringen mogen jullie voor mijn zus Francisca Martha Owusu Akpo-Agbovi en mijn familie in gedachten houden.
Edmund Owusu

Uit het pasoraal team 2017- 21Hemelvaart Op de 40ste dag naar Pasen vieren wij Hemelvaartsdag. Het verhaal waarin dit beschreven wordt gaat als volgt:
‘Toen Jezus uitgesproken was, werd Hij voor de ogen van zijn apostelen omhoog geheven en een wolk onttrok Hem aan hun ogen. Terwijl zij Hem bij zijn hemelvaart gespannen nastaarden, stonden opeens twee mannen in witte gewaden bij hen, die zeiden: ”Mannen van Galilea wat staat ge naar de hemel te kijken? Deze Jezus die van u is weggenomen naar de hemel, zal op dezelfde wijze terugkeren als gij Hem naar de hemel hebt zien gaan.” (Hand.1.9-11)

Een zeer ruimtelijke voorstelling van zaken. Je ziet het bijna voor je ogen gebeuren, maar het gaat wel helemaal tegen alle natuurwetenschappelijke logica in. Hoe dat kan? In de tijd dat de schrijver Lucas dit schreef, had men een andere voorstelling van de werkelijkheid dan nu. De aarde was een platte schijf, -zo dacht men,- die op zuilen boven het oerwater gedragen werd. De hemel, dat waren de wolken en de horizon. Als je naar God ging, dan moest je naar boven naar de hemel, de plaats van God. Maar zo ruimtelijk kunnen we het vandaag niet meer verstaan.

De hemelvaart van Jezus is het terugkeren naar de Vader en dat is niet persé ‘boven’. De Vader naar wie Jezus ging, is niet aan een plaats of afstand gebonden. De hemel is daar, waar wij God ontmoeten. ‘Hemel’ is dus niet zozeer een of andere plaats, maar een andere wijze van zijn.
De ‘hemel’ begint zelfs al op aarde. Het is daar waar wij God ontmoeten en bij Hem zijn. Hemel staat in onze taal symbool voor al het goede en het mooie, voor vrijheid, liefde en geluk. Hemel gebeurt overal, waar wij liefde, gerechtigheid, vreugde en geluk brengen en ervaren. Het laatste en volkomen geluk is er nog niet helemaal, maar we mogen er al iets van meemaken.
Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2017 - 19MARIAMAAND – GA NAAR MARIA TOE Mei is bekend in onze traditie als de Marianmaand. Naast belangrijke dagen als Kerstmis, Pasen, Hemelvaart en Pinkteren staat Maria centraal in de kerk. De meimaand toegewijd aan MARIA is de ideale maand om onze gebeden tot Maria te richten. Bij het begin van de meimaand wil ik bij dat mooie gebed “Weesgegroet Maria’ even stilstaan.
Het eerste gedeelte van dat gebed zijn enkele heel belangrijke Bijbelzinnen die we uitspreken. (Lucas 1:28) “Weesgegroet, Maria, vol van genade, de Heer is met U”. Dat zijn de woorden die de Engel Gabriel sprak toen hij de boodschap aan Maria bracht dat zij de Moeder van Gods Zoon zou worden. Na de boodschap van de Engel ging Maria naar haar nicht Elisabeth, die ook zwanger was. Elisabeth begroet Maria als de gezegende omdat uit haar de Redder zal geboren worden. “Gij zijt de gezegende onder de vrouwen en gezegend is de vrucht van uw schoot”, (Lucas 1:42).
Na die twee Bijbelse zinnen, eindigen wij met het gebed: “Heilige Maria, Moeder van God, bid voor ons, zondaars, nu en in het uur van onze dood”.
Hier, spreken we Maria aan met haar grootste titel: “Moeder van God”. Dan noemen we onszelf in het ‘Weesgegroet’ met onze kleinste titel “zondaars”, mensen die zo dikwijls tekortschieten. We vragen aan Maria dat ze voor ons bidt. Want Jezus heeft ons op het kruis Zijn Moeder als onze Moeder gegeven – (Joh.19:26-27). Toen heeft Jezus aan Maria de moederlijke taak gegeven voor ons te bidden en na haar ontslapen is Maria ten hemel opgenomen. Als gelovigen, vertrouwen we dus op haar moederlijke voorspraak.
Ook worden in dit gebed de twee belangrijkste ogenblikken van ons leven genoemd: “nu en in het uur van onze dood”. In die momenten mag Maria bijzonder voor ons ten beste spreken in de Hemel. Die twee momenten zijn heel belangrijk. Het nu is belangrijk. Niemand kan zijn verleden veranderen en wat de toekomst brengen zal, dat weten we ook niet. Nu moeten wij er iets van maken, nu moeten we Jezus toelaten in ons leven, nu moeten we ons hart openstellen voor Gods Plan met ons en vooral in onze Augustinus parochie. We vragen Maria ook dat ze voor ons bidt in het uur van onze dood, in die momenten dat ons lichaam het begeeft en we de Heer zullen ontmoeten. Ze mag voor ons bidden opdat we ook dan niet bezwijken in onze keuze voor haar Zoon, Jezus Christus. Shalom!
Pater Edmund Owusu

Uit het pastoraal team 2017 - 18Gedenken en vieren Straks, op 4 en 5 mei herdenken wij de doden uit de 2e Wereldoorlog en vieren wij de bevrijding. De oorlog en de bevrijding, het is alweer even geleden. Doden-herdenken en het leven vieren, wij doen dat alweer 72 jaar lang. Is dat belangrijk? Het lijkt mij wel, want daarmee houd je de band met de gestorvenen levend en vorm je een continue lijn tussen levenden en doden. Je hoeft het ook níet te doen, maar ik vind het een verarming. Dan is het net of je even kwam leven hier op aarde en na een bepaalde tijd weer weg bent, alsof jouw aanwezigheid van geen of slechts geringe waarde was. Gedenken en vieren is beseffen dat je een keten vormt met degenen die in het verleden hebben geleefd, in het heden leven en in de toekomst zullen leven. We zijn één grote familie. Gedenken en vieren is belangrijk, omdat dat ook het wezenlijke kenmerk is van ons gelovige leven. Iedere keer als wij in de kerk bijeenkomen gedenken wij het lijden en de dood van Jezus, maar vieren wij ook Zijn verrijzenis, het nieuwe Leven. Al meer dan 2000 jaar doen wij dat! En ook de doden doen gewoon mee. Wekelijks noemen wij hen bij name, omdat wij geloven dat niemand vergeefs of onopgemerkt hier was. Ieder mens is van waarde, gewild en van betekenis. Een troostrijke gedachte, dat wij deel uitmaken van een groot geheel, in verbinding staan met elkaar en leven uit en in Gods hand!
Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2017-17Missionaire gemeenschap 3 maanden later…. Na 15 januari hebben we allereerst aandacht besteed aan de vorming van het leven van onze communiteit. We hebben de dagorde proberen in te vullen, in het bijzonder de gebedsmomenten, die uiteindelijk toch de inspiratiebron moeten zijn voor onze missionaire arbeid.

Het is opvallend hoeveel mensen moeite hebben met de uitdrukking “missionaire gemeenschap” Men associeert “missionair” nog vaak met de missie in verre landen waar wij vroeger postzegels en zilverpapier voor gespaard hebben. MISSIE heeft tegenwoordig een andere betekenis. Het heeft te maken met het antwoord geven op missionaire uitdagingen. Sommigen reageren hier begrijpend en instemmend op, anderen blijven er toch moeite mee houden. Bij een nieuw begin geldt als vuistregel dat je niet moet oordelen of veroordelen, maar vooral kijken naar, observeren en meedoen met wat er gaande is om zo de situatie te leren kennen en alles te inventariseren.
De eerste maanden hebben we meegedaan aan alle activiteiten van de parochie en woonden we heel veel (soms misschien wel teveel) vergaderingen bij. Opvallend daarbij was voor ons wel de betrokkenheid van vele leken die als vrijwilliger meedoen.
Een van de kern organen van de parochie is ons pastorale team: een diaken en wij als de twee SVD’ers ondersteund door vier dames die als vrijwilliger aan dit pastorale team deelnemen. Bewonderenswaardig hoe zij, voor ons pastores, het pad naar de mensen toe effenen en handvatten aan ons dagelijkse pastorale werk geven. In een van de vele bijeenkomsten hebben we de taken verdeeld. Spontaan werden de diaconale/missionaire taken aan ons toebedeeld.
Ook bij het parochiebestuur vinden we een aandachtig en gewillig oor voor onze missionaire doelstellingen en idealen. Zij hopen dat met onze komst het pastoraat een nieuwe missionaire impuls krijgt.

De bisschop heeft Edmund verzocht wekelijks een Engelstalige eucharistieviering te houden voor de vele Engelssprekende studenten in de stad. Met behulp van flyers, via facebook en door mensen persoonlijk te benaderen geeft hij hier bekendheid aan. Zo hopen we ook meer contact te krijgen met jongeren om uiteindelijk te komen tot een jongerenpastoraat en een internationaal studentenpastoraat.
We zijn zeer hoopvol gestemd. Veel mensen zien welwillend en belangstellend uit naar ons werk en verwachten er veel van. Over enkele maanden gaan we een beleidsplan voor de korte termijn opstellen, waarin we de onmiddellijke doelstellingen van onze aanwezigheid willen bepalen en de manieren hoe dit te verwezenlijken. Wij houden u op de hoogte.
Pater Bert Wooning en pater Edmund Owusu

Uit het pastoraal team 2017-16De week naar Pasen Met 'Aswoensdag' zijn we begonnen aan onze tocht van veertigdagen en nachten richting Pasen. Het is een tocht van mensen: vrouwen en mannen, jongens en meisjes, en ook voor kinderen. Op weg naar Pasen kunnen wij ons vooral bezinnen op de verhouding met onze diepste grond en ons hoogste goed.
Het verhaal over het verraad, het lijden en de dood van Jezus dat wij deze week vaak horen lijkt alleen maar veraf en ondenkbaar, want in werkelijkheid is het heel gewoon en van alle tijden, ook van onze tijd. We zien het elke dag gebeuren: mensen die vermoord worden omdat ze anders denken en anders geloven. Mensen die gemarteld en vermoord worden omdat ze, net als Jezus, goed willen zijn, goed willen doen, anderen willen helpen, zoeken naar vrede en gerechtigheid. Mensen die gemarteld en vermoord worden omdat ze in Jezus geloven. We horen het elke dag, en we kunnen alleen maar hopen dat het leven van al deze gemartelde en vermoorde mensen, net als dat van Jezus, zal blijven leven in het leven van anderen. Van mensen die ook goed willen zijn en vredevol, en eerlijk en barmhartig.
In december kwamen al 29 Kopten om bij een aanslag op de Koptische Kathedraal in Cairo, de grootste kerk in het Midden-Oosten. Bij de aanslagen van afgelopen zondag zijn ongeveer 40 doden gevallen. Deze aanslagen kwamen aan het begin van de ‘Goede Week’ in de aanloop naar Pasen en slechts weken voor het bezoek van paus Franciscus. Mogen wij in deze week om vrede van de wereld bidden en laten ook we bidden om religieuze eenheid, met name in Egypte en het Midden-Oosten. Eind april zal paus Franciscus een tweedaags bezoek brengen aan Egypte. Hij hoopt dat zijn bezoek een nieuwe impuls te geven aan de interreligieuze dialoog tussen christenen en moslims.
Het is Goede Week, en wij mogen zeggen: God laat ons niet weglopen van uw liefde, herstel in ons die kracht om waardig mens, om medemens te zijn. Geef ons een goede verhouding met de ziel van ons leven, met de grond van ons bestaan en met uw levende liefde in de wereld en in ons midden.
Pater Edmund Owusu

Uit het pastoraal team 2017- 15Maria, een vrouw met goddelijke allure

In Museum Catharijneconvent in Utrecht is een grote tentoonstelling te zien over Maria, de meest afgebeelde vrouw ter wereld. Met een grote variëteit aan objecten wordt het verhaal verteld van Maria, de moeder van Jezus. Een beeldend verhaal van haar veelbewogen leven, haar tenhemelopneming en haar wereldwijde verschijningen in vele gedaanten. Maria is voor vele kunstenaars door de eeuwen heen een grote inspiratiebron geweest, vanaf het begin van het christendom tot nu toe.
Maria heeft altijd een bijzondere plaats ingenomen in het leven van gelovige mensen. Zij was een vrouw, zoals wij -uit mensen geboren- en toch anders.
En kleinmenselijke gevoelens-waar wij van tijd tot tijd allemaal mee te kampen hebben- wist zij met ogenschijnlijk gemak de baas te blijven. Kortom, Maria, een vrouw met goddelijke allure.
Tot op de dag van vandaag komen mensen wereldwijd bij haar op verhaal en steken ze een kaarsje aan, want hoe groot en volwassen we ook worden, in wezen blijven we kinderen die op zoek zijn naar troost, kracht en bemoediging. Toch merk ik dat Maria anders geworden is of misschien ben ik wel anders geworden? Ik weet het niet en daarom ga ik binnenkort naar haar tentoonstelling in Utrecht. Wat het me zal doen weet ik natuurlijk nog niet, maar ik hou u graag op de hoogte.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2017-12Gedenken en vieren Straks, op 4 en 5 mei herdenken wij de doden uit de 2e Wereldoorlog en vieren wij de bevrijding. De oorlog en de bevrijding, het is alweer even geleden. Doden-herdenken en het leven vieren, wij doen dat alweer 72 jaar lang. Is dat belangrijk? Het lijkt mij wel, want daarmee houd je de band met de gestorvenen levend en vorm je een continue lijn tussen levenden en doden. Je hoeft het ook níet te doen, maar ik vind het een verarming. Dan is het net of je even kwam leven hier op aarde en na een bepaalde tijd weer weg bent, alsof jouw aanwezigheid van geen of slechts geringe waarde was. Gedenken en vieren is beseffen dat je een keten vormt met degenen die in het verleden hebben geleefd, in het heden leven en in de toekomst zullen leven. We zijn één grote familie. Gedenken en vieren is belangrijk, omdat dat ook het wezenlijke kenmerk is van ons gelovige leven. Iedere keer als wij in de kerk bijeenkomen gedenken wij het lijden en de dood van Jezus, maar vieren wij ook Zijn verrijzenis, het nieuwe Leven. Al meer dan 2000 jaar doen wij dat! En ook de doden doen gewoon mee. Wekelijks noemen wij hen bij name, omdat wij geloven dat niemand vergeefs of onopgemerkt hier was. Ieder mens is van waarde, gewild en van betekenis. Een troostrijke gedachte, dat wij deel uitmaken van een groot geheel, in verbinding staan met elkaar en leven uit en in Gods hand! Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2017- 14Op 26 maart 2017 werden de gebruikelijke geluiden van de kerkklokken in de Augustines parochie niet gehoord, alleen in de Franciscuskerk. De Willibrorduskerk was stil, de Michaelkerk was stil en de Lukaskerk was ook stil. Bijna elke beweging werd gericht op Franciscuskerk.
Wat was de reden?
Het was feest: ‘25 jaar diakenwijding, jubileumviering van Ben Hendriksen’. 25 jaar diakenwijding en 8 jaar bezig in de Augustinusparochie; dat was de reden voor een feestje. Het was ook de reden voor de prachtige gezamenlijke Eucharistieviering die in de Franciscuskerk gevierd werd.
Het was echt een hele mooie viering
Ten behoeve van de pastoraal team wil ik alle mensen bedanken die door hun aanwezigheid, gebed of op een andere manier de dag mooier maakten vooral het project koor en de organisatoren. We zullen ons best doen om Ben te geven, dat de zending die hij 25 jaar geleden kreeg, zoveel vruchten zal blijven opleveren. Ook daarvoor blijft uw biddende steun onmisbaar.
Ik wil je, Ben, bij deze toch proficiat wensen met je jubileum. Wij wensen jou een jaar met elke dag veel zon en alleen maar positieve dingen en we wensen ook jou veel gezondheid, liefde en geluk in alles wat je doet.
We zitten nu midden in de veertigdagentijd. De lezingen van deze week kunnen opnieuw de ogen doen openen om te laten zien waar het in het leven echt om gaat. Moge wij weg naar Pasen, samen met de blindgeborene, in Christus opnieuw geboren worden en opstaan tot nieuw en waarachtig leven. Juist! “De Heer is mijn herder. Het zal mij voortaan aan niets meer ontbreken.” Namens het pastorale team pater Edmund Owusu

Uit het pastoraal team 2017 - 10Iemand echt aandacht geven is leven, de ander brengen bij zijn eigen wezenskern. Het is het beste in hem of haar wakker roepen. Aan iemand denken en zijn naam weten, brengt zomaar geluk in iemands leven. Geen mens wil een nummer zijn, verdwijnen in anonimiteit, de grauwe massa. Om je te kunnen ontplooien, de unieke mens te zijn die je bent, verlang je naar aandacht, verlang je ernaar eens geprezen, bewierookt te worden. Uit de verhalen weten wij, dat Jezus aandacht had juist voor mensen, die onopgemerkt bleven, weggedrukt of over het hoofd gezien werden. Zijn aandacht hoefden zij niet te trekken: Hij zag hen. Allen kennen we het menselijk verlangen naar aandacht een we kennen ook mensen die onze aandacht nodig hebben. Mogen wij in deze veertigdagentijd tijd nemen om aandacht te besteden aan onszelf, ons leven en ook aan de mensen die onze aandacht graag willen hebben. Meer nog dan anders wordt ons in de veertigdagentijd gevraagd dat de oude mens, Adam, in ons sterft, en de nieuwe mens, Christus, in ons opstaat.

Namens het pastorale team pater Edmund Owusu

Uit het pastoraal team 2017 - 9HET IS WEER CARNAVAL
Het is carnaval, Het is een groot feest en iedereen is blij, ik ook. Omdat ik veel van dit feest gehoord heb maar nooit heb ik zelf meegevierd. Ik heb deze week veel over het feest gelezen en geleerd. Wat ik nu weet is dat Carnaval het feest is dat voorafgaat aan de veertigdaagse vastentijd, de voorbereidingstijd op Pasen. Ik hoop dat we het feest niet vieren omdat het op de kalender staat of het gewoon een traditie is, want op carnaval geeft God dus goede raad en Hij maakt geen onderscheid tussen de mensen. Het is vanzelfsprekend dat het feest van carnaval mensen leut brengt en dat iedereen blij en tevreden wordt. Maar ik vraag me of als geluk niet voor alle dagen is? Zou het niet komen door die flinke neut, dat grenzen tussen mensen nu, tijdens het feest vervagen? Want Gods liefde is geweldig, onbegrensd Aswoensdag, na het feest, wordt iedereen verwacht: het askruisje krijgen christenen tezamen. Zorg zo dat onze God dan weer eens lacht.

Deze veertigdagentijd mag voor ons vruchtbaar zijn op veel manieren. Dat wij oog krijgen voor de nood van de naaste in de materiële, morele en spirituele ellende. De veertigdagentijd is een uitgelezen kans om ons hiervoor weer meer in te zetten. Een van die vormen is de vastenactie. Daarvoor moeten wij zelf vrij worden van eigenbelang, zodat wij hen oprecht en eerlijk nabij kunnen zijn. Om dat te kunnen doen, moeten we tijd voor de ander maken, moeten we iets van onszelf geven, moeten we armer van het hart worden. En dan krijgt God de ruimte om ons op zijn manier rijk te maken.
E. Owusu

Uit het pastoraal team 2017 - 8Verkiezingen

De verkiezingen komen eraan. Op 15 maart 2017 mogen wij weer naar de stembus om een nieuwe regering te kiezen. De heren en dames politici lopen zich warm om zich zoveel mogelijk in de media te laten zien en ons binnen te halen met verleidelijke slogans en genereuze beloften. Tja, was het maar waar dat alles wat zij ons beloven ook daadwerkelijk zal gebeuren. De problemen voor de gedupeerden in de provincie Groningen worden nu met veel ophef ‘opgelost’, omdat journalisten met camera’s -als vliegen- de politici achtervolgen met lastige vragen en omdat wij er in onze huiskamers direct getuige van zijn. Zijn de journalisten met hun camera’s er niet, dan is de kans groot dat er niets gebeurt. Dit lijkt de huidige democratie te zijn geworden: Niet een significant probleem wordt aangepakt, maar een slim gebruik van de media wordt beloond.
Zo ook de opkomst van de vele splinterpartijtjes in ons land. Een partij voor gepensioneerden, voor dieren, voor mensen met een Turkse of Marokkaanse achtergrond, voor mensen die boos zijn. Het zijn allemaal deelbelangen, voor een enkele groep. En allemaal willen ze hun ‘sporen’ neerzetten voor een korte tijdsperiode van 4 jaar, in beeld zijn, de media halen, zodat ze de volgende verkiezingen wéér gekozen zullen worden. Het grotere landsbelang is niet interessant meer of een visie op Nederland over een langere periode.
Het is vloeken in de kerk, maar je zou toch bijna weer terugverlangen naar de ‘grijze saaie middenpartijen’ met hun spruitjeslucht, maar ook met grotere idealen.

Pastor Ben Hendriksen

Vervolg uit het pastoraal team 7aMaar te veel zout, te veel licht is niet goed; te weinig ook niet. Dat kleine beetje zout tussen duim en wijsvinger is genoeg om het leven smakelijk en dragelijk te maken. Wanneer het leven donker wordt, verdwijnen alle kleuren. Wij kunnen licht zijn voor elkaar, kleur geven aan het bestaan. Niet te veel, want dan verblinden we elkaar met te grote woorden en te felle emoties. Het kleine vlammetje op de paaskaars is het licht van Christus. Voldoende om in de donkere uren van ons bestaan ons geloof vast te houden, de hoop aan elkaar door te geven en elkaar met liefde te genezen.
Edmund Owusu

Uit het pastoraal team 2017 - 7ZOUT EN LICHT Ik vind het zinvol dat we eventjes over het thema van afgelopen zondag na kunnen denken. Zout en licht ... het zijn op zich maar kleine dingen. En toch belangrijk. Zout heeft te maken met duurzaamheid en kwaliteit. Zout heeft smaak en geeft smaak. Zo is het gemaakt. Wanneer het zijn smaak verliest, dan wordt het weggegooid. Zo zijn ook wij, als volgelingen van Jezus, gemaakt om kwaliteit en smaak te brengen in onze omgeving. Daarmee kunnen we anderen helpen. Licht is net zo onmisbaar als zout. Wanneer wij Jezus Christus volgen zijn we in deze wereld een licht. Het wijst de weg en het is zichtbaar voor iedereen. De vraag is dan: zijn wij, als Christenen, zichtbaar voor iedereen?
In november vorig jaar, bezocht ik een moslimman in Amsterdam. Toen ontdekte ik dat hij zeer tevreden met mijn bezoek was, omdat hij nooit verwachtte dat ik "een priester" hem "moslim" kon bezoeken. Bovendien hadden wij elkaar nog nooit eerder ontmoet.. Hij vertelde me dat hij in vier jaar, nooit een bezoek kreeg. Hij is altijd alleen geweest in het midden van een dergelijke internationale stad, waar miljoenen mensen elke dag rondlopen. Deze ontmoeting met die eenzame man heeft mij geleerd hoe je als een christen, zout en licht in het leven van andere mensen kan zijn, ongeacht hun nationaliteit, religieuze overtuiging en hun manier van denken.
Er zijn zoveel mensen die de smaak in het leven verloren hebben. Het leven lijkt voor hen geen zin meer te hebben omdat ze die zin misschien te veel zochten in het materiële of in een of andere verslaving en het daar niet vonden. Wij kunnen hen een andere schat aanbieden.
Er is veel duisternis in onze samenleving. De duisternis van de eenzaamheid, de duisternis van ziekte, ouderdom en dood. Die duisternis kunnen we uiteraard niet oplossen, maar we kunnen enkel een lichtje van hoop zijn dat zich aanbiedt. Er ligt hier voor ons een enorme uitdaging.
Zout en licht zijn er dus voor de omgeving. En dan is het niet onduidelijk hoe de smaak van het zout moet zijn: het moet naar Jezus smaken! En het is ook duidelijk welke kleur het licht moet hebben: het moet de glans van Christus verspreiden! Het gaat erom, dat de mensen dwars door onze daden, door heel ons leven heen zien wie Gód is. Door zó te schijnen in deze wereld ontdekt men hét Licht: God.

Uit het pastoraal team 2017 - 6Niets nieuws onder de zon

Het is een opmerkelijk verschijnsel, dat sinds Donald Trump president van de Verenigde Staten is, hij nog geen moment uit het nieuws is geweest. Ook onze media berichten dagelijks over hem. Duizenden mensen weet hij op de been te brengen –onbedoeld wellicht- die tegen hem demonstreren. Volgens mij is dit bij nog geen andere president gebeurd.
‘Wie de bal kaatst, kan hem terug verwachten’, zegt het spreekwoord. Trump doet ferme uitspraken en hij zet schijnbaar met het grootste gemak zijn handtekening onder door hemzelf genomen besluiten die eerdere afspraken teniet doen. Hij jaagt schrik aan en brengt mensen in onzekerheid, maar iets opmerkelijks gebeurt óók: Mensen staan op, de vrouwen het eerst en laten zich niet zomaar opzij zetten. Sterker nog, wereldwijd komen mensen in beweging en worden zich bewust van wat zich voor hun ogen afspeelt. Het is natuurlijk niet helemaal hetzelfde, maar een zekere parallel zie ik toch wel. Ik bedoel dat het eigenlijk heel bijbels is wat er gebeurt. Want ook het joodse volk kreeg in haar bestaan steeds weer te maken machthebbers in binnen en buitenland, die het volk bedreigden en overheersten en onrechtvaardig behandelden. En steeds weer stonden er profeten op die deze machthebbers de wacht aanzegden en die het volk namens God een hart onder de riem stak en het bemoedigde om op te staan en zich niet bij wat er gebeurde zomaar neer te leggen. Niets nieuws onder de zon dus. Het is van alle tijden. Laten we met vertrouwen de toekomst bezien. Het komt altijd goed.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2017 - 4aEven voorstellen: Pater Edmund Effah Owusu, SVD.
Op 29 november 1980 werd ik als de vierde kind van Peter Effah Koramoah en Monica Effah Koramoah te Ntronang, Ghana geboren. Ik werd enkele weken daarna in de parochiekerk van het Heilig Sacrament gedoopt. Ik kom uit een gezin van acht mensen met drie zussen en twee broers. Als kind volgde ik de voetsporen van mijn ouders, die docenten en leden van ons parochiekoor waren.
Toen ik zes was werd ik lid van het parochiekoor en tijdens mijn basisschooljaren werd ik misdienaar. Jarenlang heb ik de heilige Mis gediend.
In het jaar 2000 werd ik wiskundeleraar. Gedurende drie jaar gaf ik wiskundeles op een basisschool. In de loop van de tijd groeide bij mij de wens om priester/missionaris te worden. Dus op 7 augustus 2003 nam ik afscheid van de school waar ik drie jaar had gewerkt.
Op 18 september 2003 ging ik naar het missiehuis St. Victor in Tamale in het noorden van Ghana waar ik negen jaar filosofie en theologie studeerde. In het seminarie trof ik een heel andere situatie aan dan dat ik thuis gewend was: mensen met verschillende culturen en gewoontes. Maar het was mooi: onder één dak samen in het geloof te groeien. Internationaliteit en interculturaliteit hebben mij geholpen om mijn horizon te verbreden. Onder deze omstandigheden kreeg ik de kans om mij aan te passen aan verschillende situaties en het leven van anderen te leren kennen. Zo heb ik geleerd, om te gaan met de waarden en gewoontes van anderen. Al deze ervaringen waren een goede voorbereiding om priester-missionaris te worden.

Vervolg Uit het pastoraal team 2017 - 4bIn juli 2006 begon ik mijn noviciaat in het Gezelschap van het Goddelijk Woord (SVD) in Nkwatia Kwahu, in het oosten van Ghana. Na mijn eerste geloften op 20 juli 2008 en de eeuwige gelofte op 15 augustus 2012, werd ik op 17 augustus tot priester gewijd en kreeg ik een missie benoeming voor de Nederlands-Belgische kerkprovincie. Voor ik naar Nederland vertrok was ik 1 jaar werkzaam in de parochie Onze Lieve-Vrouw van Goede Raad en op de middelbare school St. Joseph in Kwahu Tafo, in het oosten van Ghana.

Op 3 mei 2014 ben ik naar Nederland gekomen en werd ik lid van de Missionaire Leefgroep SVD in Nieuwegein, Utrecht. Van daaruit heb ik mijn studie van de Nederlandse taal gedaan in Utrecht. Vanaf 1 november 2015 t/m 30 april 2016 deed ik pastorale inburgering in de Vredeskerk en de Rozenkranskerk in Amsterdam. Het was de bedoeling dat ik door middel van participatie kennis maakte met de Nederlandse kerk, cultuur, de samenleving en de dagelijkse werkpraktijk in de typisch Nederlandse context en hoe die eruitziet. Het is de bedoeling dat ik voldoende ervaringen opgedaan heb om adequaat te kunnen functioneren in mijn nieuwe werkomgeving. Het blijft vervolgens wel zaak om het aangeleerde zoveel mogelijk in de praktijk toe te passen om tot verdere verbetering, verdieping en verfijning te komen. Dus ik heb iedere steun nodig om dit te bereiken. “Alles is mogelijk met de genade en kracht van de Heilige Geest”, (H. Arnold Janssen, stichter van het Gezelschap van het Goddelijk Woord -SVD-).
Ik heb vanaf mei afgelopen jaar tot dit jaar in de RK parochie Amsterdam Oost/Watergraafsmeer/Zuidoost – Diemen en Duivendrecht als priester assistent gewerkt. Ik ben ook sinds september afgelopen jaar werkzaam bij stichting ShivA – (Spiritualiteit hiv Aids) als geestelijk verzorger.

Als SVD-missionarissen en verkondigers van het Woord Gods heeft de Bijbel een centrale plaats in ons leven en missie. Wij zien het als ons ideaal om in de context van de lokale kerk en de huidige maatschappij een dialoog aan te gaan en te bevorderen met armen en kansloze mensen van andere culturen, mensen die niet tot een geloofsgemeenschap behoren en die op zoek zijn naar geloof in God en ook mensen van andere religieuze tradities en seculiere ideologieën. Het is mijn gebed dat ik een bijdrage aan de Nederlandse geloofsgemeenschap en samenleving kan leveren, vooral in deze Augustinusparochie, Breda.

“Ik zeg dank aan Hem die mij gesterkt heeft, Christus onze Heer, omdat Hij mij vertrouwen heeft geschonken, door mij in zijn dienst te nemen,” (1Timoteüs 1:12).
Edmund Owusu SVD

Uit het pastoraal team 2017 - 3 Laat je kennen!
De Augustinusparochie houdt de adresgegevens van haar parochianen graag actueel.

Bijvoorbeeld, als iemand nieuw in onze parochie komt wonen of als iemand gaat verhuizen naar een verzorgingshuis. En ook, als iemand overlijdt, weet uw parochie dit en zal zij hen geen brieven of Parochieblad meer sturen.

Omdat te kunnen maakt de Augustinusparochie gebruik van SILA (Stichting Interkerkelijke Leden Administratie). SILA werkt samen met Basis Registratie Personen (BRP) van de overheid. De overheid wil dat niet meer en het lijkt of zij kerk en geloof nog meer terug wil dringen uit de samenleving. In de Tweede Kamer is hier al een voorstel over aangenomen, maar het is nog niet te laat! U kunt uw mening hierover geven via de internetconsultatie.

Ga op internet en vul de internetconsultatie in. Doe het snel, want reageren kan maar tot 3 februari 2017.

Meedoen is eenvoudig. Via de internetconsultatie kunt u uw mening onder de aandacht brengen bij de overheid. Daarom vragen wij u: Vul hem in. U helpt er uw parochie mee, want we vinden het belangrijk dat u in beeld bent bij ons.

Hoe kunt u reageren?

Ga naar https://www.internetconsultatie.nl/inschrijftermijnbrpvreemdelingen/reageren

Geef aan waarom u vindt dat de basisregistratie personen (BRP) gegevens met blijven doorgeven aan SILA, zodat mensen in beeld blijven bij de Augustinusparochie. Vul daarna uw naam in; deze wordt niet gepubliceerd tenzij u toestemming geeft.

Wij willen u nu reeds bedanken voor de moeite die u wilt nemen om mee te doen!
Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2017 - 2De Kerstvieringen zijn voorbij. Oud en Nieuw hebben we achter de rug. We hebben weer veel mensen gezien en gesproken. Samen hebben we ons geloof gevierd dat God het Licht en de Liefde in ons leven heeft gegeven. Veel mensen hebben zich ingespannen: voor de kerststallen, voor de kerstversiering, voor de zang, voor het schoonmaken, als koster, voor zoveel klussen. Het is en blijft geweldig om zo Kerst en Oud en Nieuw te vieren met elkaar. En wie weet, wie er nog meer gedaan heeft. Zonder al mensen zou de parochie niet functioneren. Wat is het goed om met zulke goede mensen die zich zo inzetten, weer 2017 in te gaan. Zij zijn de stabiele en de drijvende krachten achter de coulissen. Nooit op de voorgrond, en altijd bezig. Wat is het goed om zo met elkaar een parochie te vormen. We gaan een nieuw jaar in. Moge de parochie met de nieuwe communiteit, het nieuwe pastoraal team, het bestuur en de parochiekerncommissies het elan vinden en vasthouden om samen bevlogen aan de toekomst te bouwen, en wel in wederzijds vertrouwen en met wederzijdse steun. Moge God ons allen daarmee zegenen. Laten we ook een zegen voor elkaar. Laten we er samen een goed jaar van maken voor de parochie en voor al onze kerken en kernen.
Diaken Vincent de Haas.

Uit het pastoraal team 2017- 1De Kerstviering zijn voorbij. De Kersttijd nog niet. Onze kerken zaten weer vol. Dat is mooi. Kerst blijft een aansprekend feest voor alle mensen. Een moeder met een baby vroeg of ze mee mocht doen met Kindje Wiegen. Natuurlijk. Een priesterkoor vol met kinderen aan de voet van het orgel. Het is en blijft geweldig om zo Kerst te vieren met elkaar. Zoals ook de gezinsvieringen van Kerstavond. Zo’n koor dat zomaar weer op komt draven, en geweldig zingt. Of al die bouwgroepen die de Kerststallen in onze kerk bouwen. En dan de mensen die de bloemversiering voor hun rekening nemen. De mensen die de glühwein, de koffie en de thee hebben geschonken, of het kerstbrood hebben gesneden en uitgedeeld. Zij die de kerstpakketten hebben samengesteld en verdeeld. Zij die het Kerstdiner op Eerste Kerstdag hebben verzorgd voor al die mensen die niet zo goed raad weten met Eerste Kerstdag. En wie weet, wie er nog meer gedaan heeft. Zonder al mensen zou de parochie niet functioneren. Wat is het goed om met zulke goede mensen die zich zo inzetten, weer 2017 in te gaan. Zij zijn de stabiele en de drijvende krachten achter de coulissen. Nooit op de voorgrond, en altijd bezig. We gaan een nieuw jaar in. Moge de parochie met de nieuwe communiteit en het nieuwe pastoraal team weer nieuw elan vinden om samen aan de toekomst te bouwen, en wel in wederzijds vertrouwen en met wederzijdse steun. Laten we er samen een goed jaar van maken voor de parochie en voor al onze kerken.
Diaken Vincent de Haas.

Uit het pastoraal team 2016 - 52Het zal vreemd worden. Na elf jaar werkzaam te zijn geweest in de Augustinusparochie krijg ik een andere taak. In de parochie komen drie paters SVD werken. Zij zijn de inzet van een nieuwe dynamiek in de parochie, en zullen weer de vaste gezichten worden die in alle kerken te vinden zijn. Met mijn beperkte tijd kon ik niet datgene bieden wat de parochie nodig heeft. Met de nieuwe communiteit ontstaan er meer mogelijkheden om daaraan gehoor te geven, en vooral gezicht. Ik blijf mijn werk voor de Katholieke Bijbelstichting doen. U weet wel die Stichting die de Willibrordvertaling uitgeeft. Zo zal Willibrord nooit ver van me vandaan zijn. Ook blijf ik werken voor de Priester- en Diakenopleiding Bovendonk. Het blijft een bijzondere taak om mannen te mogen begeleiden en opleiden die priester of diaken willen worden in onze Kerk. En ze komen uit heel Nederland, en twee bisdommen van Vlaanderen. De derde taak die ik krijg is die van algemeen bestuurder van de congregatie Franciscanessen Alles voor Allen. Een totaal andere uitdaging die de nodige aandacht zal vragen om leiding te geven aan een groep zusters die weten dat ze in de herfst van hun leven zijn. Ik blijf in Teteringen wonen. We zullen elkaar nog genoeg tegen komen. Bent u er ook op 1 januari in de viering in onze kerk? Dan zullen we elkaar de hand schudden.
Tot ziens, diaken Vincent de Haas.

Uit het pastoraal team 2016 - 51Nog anderhalve week en dat is het Kerstavond. Maar de voorbereidingen op alle terrein zijn al heel lang volop bezig. Al sinds de zomer hoor ik mensen spreken over kerst- en nieuwjaarskaarten; en niet veel later over het kerstdiner; en ja, natuurlijk, over kerstliederen en kerstconcerten. Nu hoor ik – net na Sint Nicolaas – overal, maar dan ook overal kerstmuziek. En tussendoor hoor ik allerlei moeilijke verhalen, die mij aan het twijfelen brengen: wordt het ooit echt Kerst? Maar ik weet tegelijk dat ook God zelf naar deze wereld kijkt. Hij ziet het, en komt niet met bliksem en donder, maar Hij roept mensen om vanuit de liefde aan de slag te gaan. Liefde, trouw en barmhartigheid die samen veel kunnen doen, waar ook ter wereld. God roept ons. God daagt ons uit. Kijk goed naar je zelf; werk goed samen; werk altijd vanuit de liefde. Nee, dat valt niet altijd mee. Van sommige verhalen en van sommige acties wordt een mens goed boos. En is dan in staat tot eigen boze dingen. Het evangelie houdt ons van dag tot dag een spiegel voor. ’t Is zoals iemand laatste tegen me: wees goed bewust van hoe jezelf in elkaar zit. Het geeft je de basis om die liefde een betere plek te geven, en met die liefde steeds aan de slag te gaan. Moge die goddelijke liefde ons helpen op weg naar Kerst.
Vincent de Haas, diaken.

Uit het pastoraal team 2016 - 50Een weldadige warmte.
Op zondag 20 november heeft paus Franciscus de heilige deur van de Sint-Pieter in Rome gesloten. Daarmee kwam een einde aan het z.g. jaar van Barmhartigheid dat vorig jaar november begon. Nog net op tijd zijn de bijna tweeduizend Nederlandse pelgrims, die op dat moment in Rome verbleven, door de heilige deur de Sint-Pieter binnengegaan. Voor paus Franciscus is barmhartigheid is een belangrijk thema. Het heeft te maken met waar het in het christendom om uiteindelijk gaat: vergeving en verzoening. Zonder de ernst van zoiets als een abortus weg te nemen, heeft hij vanuit de gedachte van christelijke barmhartigheid, tegen alle priesters in de kerk gezegd dat zij vrouwen die hiervan spijt hebben en hieronder lijden, namens God vergeving te schenken. Er zijn mensen die dit paus Franciscus bijzonder kwalijk nemen , omdat zoiets nu eenmaal onvergeeflijk is. Maar ook Jezus werd eens geconfronteerd met een situatie over een vrouw, die in de ogen van het volk iets onvergeeflijks had gedaan en daarvoor gestenigd diende te worden. ‘Meester, deze vrouw is op heterdaad betrapt op echtbreuk. De wet schrijft voor zulke vrouwen te stenigen. Wat vindt U?’ Hij zei niets, maar toen ze op een antwoord bleven aandringen zei Hij: ‘Wie van u zonder zonde is, moet dan maar als eerste een steen op haar werpen.’ Toen trokken zij weg, de een na de ander, totdat Hij alleen achterbleef met de vrouw. ‘Waar zijn ze gebleven, vrouw? Heeft niemand u veroordeeld?’ ‘Nee, Heer, niemand’, antwoordde ze. Waarop Jezus zei: ‘Ik veroordeel u ook niet. Ga nu maar, en zondig voortaan niet meer.’ Een warme aanraking, die de koude en verkilde wetgeving doet ontdooien, toen en nu.
Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2016 - 49Advent is een mooie tijd. Kinderen zingen: de mooiste tijd van het jaar. Of ze zingen: het is weer zover; het is weer Advent; het eerste kaarsje brandt (enzovoorts). We leven met Sint Nicolaas en anderen naar Kerstmis toe. Een tijd om je te bezinnen: hoe kijk ik uit naar de komst van het Kerstkind? Sint Jan de Doper zal u vragen: en heeft u ook uw leven op orde? Advent een nieuw kerkelijk jaar begint; een nieuw burgerlijk jaar staat te beginnen. In de mail komen allerlei aanbiedingen voorbij wat je kan eten, of wat je kan cadeau geven. Zoveel stemmen die roepen. Voor mezelf is het ook een tijd van stilte en inkeer. Zeker als het wat kouder wordt, nodigt ook de natuur je uit om stil te worden in jezelf. Waar kijk ik nu naar uit? Het nieuwe jaar zal veel nieuwe dingen brengen. Allemaal verrassingen die de toekomst nog verborgen houdt. Veel uitdagingen die je blij maken; veel uitdagingen ook die je wat huiverig maken. Advent is een echte voorbereidingstijd om te kunnen ontvangen wat er komt. Om te kunnen ontvangen wat het Kerstkind ons wil geven. En u, hoe bereidt u zich voor?
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2016 - 48Christus Koning.,br> Op de laatste zondag van het kerkelijk jaar wordt het feest van Christus Koning gevierd, een feest dat door Paus Pius XI in 1929 werd ingesteld om daarmee aan te geven dat niet de wereldlijke machten als wel Christus het Hoofd is van hemel en aarde. Een gedachte die wellicht door verschillende van ons in de huidige tijd als achterhaald wordt beschouwd. Koningen hebben in ons huidig staatsbestel weinig of niets meer te betekenen. Enkele mensen zouden zelfs het koningschap liever afschaffen.
Heeft daarmee dit feest haar zin voor ons verloren? Wanneer we de verschillende lezingen van de Liturgie van deze feestdag tot ons laten doordringen, dan zou het wel eens kunnen zijn dat we ontdekken dat de essentie van dit feest ook voor ons, navolgers van Jezus in deze tijd, nog haar betekenis kan hebben. Die spreken namelijk niet zozeer van wereldlijke macht of de kracht van legers als wel van de nabijheid van Jezus aan ons allen, zijn zorg en bezorgdheid voor ons mensen, zijn solidariteit en vergevingsgezindheid.
Wanneer Pilatus aan Jezus vraagt of dat Hij Koning is, antwoordt Hij bevestigend maar voegt daar onmiddellijk aan toe: ‘Maar mijn Rijk is niet van deze wereld’. Inderdaad, welke koning staat terecht en moet zich verantwoorden voor zijn woorden en daden? Welke koning hangt aan het kruis onschuldig veroordeeld? Jezus Koning echter is de mensen nabij, bezorgd als Hij is voor de meest kleine en lijdende mens en als zodanig laat Hij zien hoe God, zijn en onze Vader, ons altijd nabij is. Op het kruis, terwijl Hij zelf zo verschrikkelijk lijdt, geeft Hij gehoor aan een van de misdadigers die met Hem gekruisigd is en belooft hem dat hij met Hem zal zijn in het eeuwig Paradijs omdat deze man erkent dat hij slecht gedaan heeft en andere mensen kwaad berokkend. Wie van ons is in staat aan het lijden van anderen te denken wanneer hij/zij zelf met ziekte, pijn of tegenslagen te kampen heeft? Jezus als lijdende Koning inspireert ons om ons voor anderen in te zetten, in het bijzonder degenen die het moeilijk hebben en/of aan de onderkant van de maatschappij leven. Hij inspireert ons om op deze manier iets van Gods medelijden en barmhartigheid aan onze medemensen in onze buurt te laten zien en, zoals Jezus, iets van Gods mededogen en medelijden aan de wereld te laten zien en zo mee te werken aan de groei van het Rijk van God in de wereld en in ons midden.
Pater Bert Wooning svd, waarnemend pastoor.

Uit het pastoraal team 2016 - 47Verpopularisering
De wereldpolitiek verpopulariseert in een snel tempo. Vorige week maakten velen tot hun verbazing mee dat Donald Trump de nieuwe president van de Verenigde Staten (en baas van de wereld) werd. Niemand het serieus voor mogelijk gehouden, dat deze man op die belangrijke stoel plaats zou nemen. Maar het gebeurde toch maar.
Maar ook in de landen die samen het hedendaagse Europa vormen is de politiek aan het verpopulariseren. In Nederland, België, Frankrijk, Duitsland, Polen, Hongarije, enz. komen steeds meer politici en partijen naar voren die ons in simpele one-liners oplossingen voor de problemen in de wereld voorschotelen. En iedereen heeft een mening en velen daarvan krijgen in de populaire praatprogramma’s een gemakkelijk podium hiervoor.
Het lijkt allemaal heel onschuldig, maar het samenleven verloedert alsmaar verder. Vrijheid van meningsuiting, de Alles-moet-toch-kunnen mentaliteit, we hebben een wereld gekregen waar steeds meer mensen met korte lontjes de boventoon voeren. Misschien in het een onvermijdelijk proces dat doorgaat en niet meer terug te draaien is, omdat te lang niet naar de angsten en frustraties van velen is geluisterd. Misschien móet het gewoon gebeuren, maar stijlvoller en gezelliger wordt het er niet op. Vasthouden aan je eigen goede smaak en inzichten, dat lijkt mij op dit moment nog het allerbeste. Voor de rest is het vooral met verbazing gadeslaan wat er allemaal de revue passeert.

pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2016 - 46Er is een nieuwe tekst van het gebed Onze Vader. Zoals u al uit de krant of uit een andere nieuwsbron heeft vernomen, is er door de bisschoppenconferenties van België en Nederland besloten om een nieuwe tekst voor het Onze Vader te maken. Op de eerste Adventszondag zal die tekst in de liturgie worden ingevoerd. Vanaf zondag 27 november dus bidden we het Onze Vader net even anders dan we tot nu toe deden. De redenen om dit te doen zijn eenvoudig. Men wilde graag een tekst van het gebed des Heren dat gelijk was in Vlaanderen en in Nederland. Daar voegde zich bij dat men al jaren worstelde met de bede ‘ leid ons niet bekoring’. Bekoort God ons? Of anders: verleid God ons? Door voortaan te bidden: ‘breng ons niet in beproeving’ is men er in geslaagd om uit deze impasse te komen. Beproeving is als een test. Test God ons dan? Nee, maar we worden genoeg op de proef gesteld. Dat voelen we met onze klompen aan. We worden beproefd door eigen lijden, door lijden dat we om ons heen zien; door moeilijkheden die we op onze weg tegen komen. Soms zijn beproevingen zo moeizaam dat we geen uitweg zien. Daarom bidden we vanaf 27 november: breng ons niet beproeving. Moge het ons helpen op onze geloofsweg. Nog even dit: er zijn gebedskaartjes gemaakt. Die reiken we uit op zondag 27 november, zodat u genoeg kan oefenen om u de nieuwe tekst eigen te maken. En dat zal snel genoeg gaan: het gaat maar om twee kleine aanpassingen.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2016 - 45Het is mooi wandelen in de bossen. De herfstkleuren zijn traag, maar komen langzaam maar zeker tevoorschijn. Als je moeder sterft, klinkt een lied uit een huis. Ja, als je moeder, je vader, je partner, je kind, je lieve relatie sterft, is opeens alles anders. We zijn in november: Allerheiligen, Allerzielen. We herinneren al onze lieve doden. En we realiseren ons hoe kwetsbaar we zelf allemaal zijn. Hoeveel we ons ook inspannen om gezond te blijven, ligt er soms maar een klein dingetje op de loer dat heel ons bestaan op zijn kop zet. November is wellicht bij uitstek een maand om daar nog eens over na te denken en te filosoferen. Vanuit ons geloof realiseren we ons ook dat het einde van de wereld ook altijd op de loer ligt.
En nieuwsberichten over van alles maken ons daar niet vrolijker op. Toch mogen we ons ook altijd in Gods Hand weten. Hij is het die ons bijeen brengt, en bijeen houdt. Bijvoorbeeld omdat als Allerzielen voorbij, het feest van de heilige Hubertus voor de deur staat. zo’n diakonale heilige die zijn brood deelde met de mensen om hem heen, zodat ze maar gezond bleven. Een paar dagen later klopt de heilige Martinus op onze deur. Hij deelde zijn kleding met wie het koud in de winter had. En nog weer later is de heilige Nicolaas alweer in onze straten te vinden.
Hoeveel geef je om een ander? En heb je daar een bijzonder kadootje voor? God laat ons de kwetsbaarheid zien. Maar Hij wijst ons ook de weg hoe hard we elkaar nodig hebben om van deze wereld een mooiere plaats te maken.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2016 - 44Je kon er over de hoofden lopen. Rome is een grote stad. Maar overal waar we kwamen, was het druk en vol. Voortdurend konden we in de rij staan. De oproep van de paus om het jaar van Barmhartigheid te beleven en te vieren, heeft zijn effecten gehad. Velen kwamen en komen daarvoor naar de stad van Petrus en Paulus. Ze vieren hun geloof; ze gaan door de vier heilige deuren van de kathedraal en de drie basilieken; ze gaan naar de catacomben; en ze spreken met vele anderen die er ook zijn. Al vele eeuwen in Rome vieren christenen hun geloof in Christus. Het blijft bijzonder om je door hen aangesproken te weten. Quo vadis?, is de vraag die Petrus aan Christus stelt in Rome.
De vraag ‘Waar ga jij heen?’ kunnen we ook aan elkaar stellen. Waar gaan we heen met ons geloof? Wie bouwt op de hoeksteen Christus, hoeft nergens bang voor te zijn. Centraal mag blijven staan dat wat we met onze doop hebben meegekregen: houd van God, en van de mensen om je heen. De liefde, die God ons geeft, is lankmoedig en goedertieren; niet afgunstig; beeldt zich niets in. Zij geeft niet om de schone schijn; zij zoekt zichzelf niet; zij laat zich niet kwaad maken en rekent het kwade niet aan. Zij verheugt zich niet over onrecht, maar vindt haar vreugde in de waarheid. Alles verdraagt zij, alles gelooft zij; alles hoopt zij, alles duldt zij. Het zijn woorden van de apostel Paulus die ons steeds wakker houden in alles wat we zeggen en doen.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2016 - 43Voltooid leven.
Euthanasie na ‘voltooid leven’ mag straks ook als het aan deze regering ligt, las ik laatst in BN De Stem. Ook mensen die niet doodziek zijn mogen onder strikte voorwaarden uit het leven geholpen worden. ‘Voltooid leven’, hoe ziet dat er eigenlijk uit? Een mevrouw die nog geen jaar geleden het leven niet meer zag zitten en er serieus over nadacht, zei een jaar later: ‘Ik ben weer opgelapt. Ik kan weer lachen, zingen, plezier maken.’ Je kunt je vergissen … Een voltooid leven is dus als je niet meer kan lachen, zingen of plezier maken. Lachen, zingen en plezier maken heeft te maken met kwaliteit. Daar gaat het om. Een einde laten maken aan een mensenleven is nogal wat. Leven is het kostbaarste wat je hebt. Zou de regering niet eerder alles op alles moeten zetten om de kwaliteit van leven te verhogen van het leven van ouderen i.p.v. aan beëindiging te denken? Verbinden bijvoorbeeld, mensen met elkaar in contact brengen en fijne dingen met elkaar laten doen, zodat ze weer kunnen lachen, zingen en plezier maken. Dat lijkt me trouwens veel eerder een voltooid leven.
Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2016 - 42Zondag 9 oktober 2016 was het zover. Die dag bestond het klooster Sint-Catharinadal 745 jaar. Dat is een respectabele leeftijd. Ze zijn ooit begonnen in Wouw. Maar door een van de grote overstromingen die ons land gekend heeft, is de priorij in Breda terecht gekomen. De communiteit heet een priorij, omdat er een priorin aan het hoofd staat. Nadat prins Frederik Hendrik Breda had ingenomen, kon de priorij daar niet langer blijven. Zo kwamen de zusters in Oosterhout terecht.
De zusters die met het klooster begonnen, wilden de heilige Norbertus volgen. Hij was een Nederlandse edelman die in Premontré, een nieuwe orde begon. Zij volgen de regel van de heilige Augustinus van Hippo, de patroonheilige van onze parochie. Het is een leven van samen delen, samen bidden en samen getuigen van het evangelie. Zo kan je God in jezelf en in de ander ontmoeten. Trouw staat hoog in het vaandel, naast bezinning en ontmoeting.
De kost hebben ze lang verdiend met een boekbinderij, maar het levert nu te weinig op. Ze zijn twee nieuwe uitdagingen aangegaan: het bouwen van een gastenverblijf en het stichten van een wijngaard. De zusters geloven stellig in de toekomst van hun priorij. Zo kunnen we hen dan ook steunen en van hen leren. Bezinningsdagen bij hen volgen, en na 2018 hun wijn kopen. Dat laatste duurt dus nog even. Het eerste is nu al mogelijk.
Hun wijsheid, hun trouw en hun inzet kunnen voor ons een voorbeeld zijn.
Vincent de Haas, diaken.

Uit het pastoraal team 2016 - 41Oktober is wereldmissiemaand. Opnieuw is er aandacht voor mensen die het minder goed hebben dan wij. Dit keer gaat de aandacht uit naar de Filippijnen. Lees u maar onder het kopje: Missio Wereldmissiemaand.
Maar wereldmissiemaand betekent ook aandacht hebben voor je eigen taak in de wereld. Het evangelie daagt ons uit om goed om ons heen te kijken. Welk talent heb ik gekregen? En wat doe ik daarmee? Jezus stuurt ons op pad. Ja, om het evangelie te verkondigen, maar vooral met daden. Desnoods met woorden, voegde paus Franciscus er enige tijd geleden aan toe. Het hele jaar klinkt al het woord Barmhartigheid.
Barmhartigheid is een doe-woord. Kijkt u nog eens naar het filmpjes op Katholiek Leven. Leest u nog eens het artikel Barmhartigheid Opnieuw Aan De Orde. Daarna zou u uzelf de vraag kunnen stellen: en wat doe ik nu? Of wat doe ik eigenlijk allang maar geef ik daar niet dit woord aan? Het is de moeite waar je in de maand oktober je er weer eens mee bezig te houden.
En ten slotte: de paters SVD zullen het team van de Augustinusparochie gaan versterken. Zij zijn een missie-congregatie. Het is wel interessant dat juist zij in onze parochie actief worden. Missie lijkt een woord voor ver weg. Maar het is altijd al ook dichtbij geweest. Het past ook bij ons.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2016 - 40Een bijzondere naam

God, wie is dat eigenlijk? Bij de naam ‘God’ denken mensen vaak aan ‘almachtige’, ‘alwetende’, ‘alomtegenwoordige’. Hij die wikt en beschikt voor mensen, ver weg, ergens in een aparte ruimte, onbereikbaar onaantastbaar. Maar de Bijbel zegt iets anders over Hem. Als Mozes vraagt : ‘Wat is uw naam’, antwoordt God: ‘Ik ben die is.’ Dus niet ver weg, ergens in een aparte ruimte, onbereikbaar onaantastbaar, maar dichtbij, in het leven van alledag, in het leven van mensen. Een heel belangrijk verhaal in de Bijbel is het verhaal over de bevrijding van het joodse volk uit de slavernij van Egypte. Bevrijding, dáár gaat het bij God om. De kinderen van God, en dat zijn álle mensen, mogen nooit ofte nimmer gevangen gehouden worden of in slavernij leven. Als het volk na zijn bevrijding, veertig jaar moeizaam door de woestijn zwerft op weg naar het beloofde land, en soms hopeloos is en stiekem weer verlangt naar het slavenhuis Egypte, houdt God zich ondertussen niet afzijdig in een aparte ruimte -onbereikbaar onaantastbaar- maar is Hij steeds op bijzondere momenten bij hen. Op die momenten wanneer zij weer kiezen voor de vrijheid, want de God van de Bijbel daalt af en trekt letterlijk met mensen mee.
Zo ook bij Jezus, een mens naar Gods hart. Alle daden en wonderen die Hij verricht –bijzondere momenten- zijn gericht op de bevrijding van mensen. Want niemand mag klein gehouden of monddood gemaakt worden.
Zo gebeurt het tot op vandaag. Tegenwoordig heb je ‘een dag’ of ‘een week’ voor iets. Een dag voor de vreemdeling, een week voor de vrede of van de eenzaamheid. Het lijkt misschien gewoon en soms wat veel, maar toch zijn het allemaal initiatieven tot bevrijding. Bijzondere momenten waarop God afdaalt en letterlijk met ons mee trekt.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2016 - 39Woensdag 21 september is de internationale dag van de vrede. Voor de kerken betekent dat we al vele jaren de vredesweek organiseren. In en buiten vieringen is er aandacht voor vrede. Maar ja, wat doe je nu echt? Je kan demonstreren; je kan je bezinnen; je kan bidden. Elke viering opnieuw wensen wij elkaar de vrede. Wat helpt nu echt dat de vrede op aarde groeit? Op dit moment dat ik dit schrijf, is er hoop dat de wapenstilstand in Syrië het houdt. Als u dit leest, weet u of dat ook zo is. Maar er is zoveel geweld op de wereld. Ach, zei een mevrouw tegen mij: het zit in feite diep in ieder van ons. Het is al een hele stap voorwaarts, als mensen zich bewust worden hoe veel geweld er in hen is. Ik moet haar gelijk geven. We proberen wel, maar we vallen vaak weer net zo hard. Elke viering wensen wij elkaar de vrede van Christus. Hij zegt: Ik geef jullie de vrede die de wereld niet kan geven. Er zit een diepe waarheid in. Wij, mensen, halen het zelf niet. Ik denk zomaar: hoe dieper we deze waarheid tot ons door laten dringen, hoe meer we in staat te worden als de mensen die Jezus zalig spreekt: Zalig zij die vrede brengen. Bidden we dus om vrede; werken we aan de vrede binnen in ons; en zetten we ons om vrede te brengen overal in onze omgeving.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2016 - 38Een vraag: Is een mens die gelooft een domoor, met een op hol geslagen fantasie of heeft een niet-gelovige het bij het juiste eind? Er zijn veel mensen tegenwoordig die het moeilijk vinden om in God te geloven, maar zweren bij het materialisme. Slechts het stoffelijk waarneembare is van belang. M.a.w. alleen wat te zien is bestaat. Iets wat niet te zien is –God- bestaat dus niet in hun visie. Maar daarmee krimpt de werkelijkheid tot de helft in, lijkt me.
De wereld is vol wonderen en méér dan louter materie. Alleen al het feit dat liefde bestaat en vrijheid en hoop. Het geeft aan dat een mens geen robot is, niet alleen maar een samenspel is van louter chemische reacties of een toevallige verzameling van cellen. Als God Liefde is, Vrijheid en Hoop, dan bestaat Hij in en doorheen alle zichtbare materie. Dan is Hij de motor en inspirator van alles. Als je in God kunt geloven en je je eraan kunt overgeven, als je het geestelijke toelaat in je denken, dan opent de ruimte zich voor het ongrijpbare. Dan wordt het leven voller: Zichtbaar én onzichtbaar. Onzichtbaar is niet niets, maar juist de kern, de grote waarde van het iets. Het geeft de zichtbare materie juist haar betekenis.
Een gelovige lijkt mij geen domoor, maar ten opzichte van een niet gelovige juist een completer mens, omdat hij het leven in haar volle omvang beschouwt.
Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2016 - 37We zijn weer van start. De school, het werk, de kerk, de sport, de deurcollectes, en al die andere dingen. Dit jaar voelt dat laat. Het is alweer september. Meteorologisch is de herfst al weer begonnen. Maar de wereld heeft niet stilgestaan. Dat weten we maar al te goed. de politiek staat nooit stil. De economie vraagt elk moment zijn eigen aandacht. We merken dat niet altijd in ons dagelijks leven. Zoals ook de kerk nooit echt stil staat. Elk moment is er wel iets anders te beleven. Het jaar van Barmhartigheid is nog niet om. Elk moment grijpt hij aan om zijn toehoorders er weer op te wijzen dat ze mogen en moeten nadenken over wat ze doen met hun leven. Welke rol speelt barmhartigheid in uw leven?, vraagt hij keer op keer. Het blijft indringend. Zoals we ook elke week (en voor wie wil meer keer in de week) het evangelie horen, en door Jezus tot nadenken worden aangespoord. Wat geloof je nu? En wat maak je van je leven? Het blijven centrale vragen, die steeds weer een eigen antwoord mogen krijgen. De spiegel die de liturgie voor ons leven is, is een mooie spiegel. Durf je steeds weer in die spiegel te kijken? Een ding blijft: het verrijkt hoe dan ook je leven. We beginnen ook voor onszelf weer aan een nieuw werkjaar. Moge het een rijk jaar worden.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2016 - 36De Eucharistieviering van vandaag staat in het teken van het begin van het pastorale jaar van onze parochiegemeenschap. Bij de opbouw ervan is iedereen belangrijk. Daar hebben we mensen voor nodig die leiderstalenten hebben, maar ook de eenvoudige goedwillende mensen die bereid zijn hun steentje hoe klein dan ook bij te dragen.
Een geest van nederigheid, bescheidenheid, eenvoud en zelfkennis en de daaruit voortvloeiende houding van elkaar respecteren zullen we daarbij hard nodig hebben. Ieder van ons is een belangrijke speler in dit grote geheel.
Zoals u waarschijnlijk al weet, zal er begin volgend jaar een missionaire religieuze gemeenschap starten: bestaande uit de missionarissen van het Goddelijk Woord, kortweg SVD genoemd. Twee van hen komen uit het buitenland; ik zelf zal de derde zijn. Vroeger zijn onze missionarissen naar verschillende missies in het buitenland gegaan. Nu komen zij hiernaartoe om ons te helpen en ons te verrijken met hun zuidelijke opvatting en beleving van het Evangelie. Want inderdaad: die is soms anders als die van ons. Wij zullen een open en hartelijke houding nodig hebben om hen gastvrij te ontvangen en van hen te leren.
Als SVD-gemeenschap komen we niet om de lakens uit te delen. Nee, we komen om ter beschikking van de parochiegemeenschap te staat, om haar te helpen te groeien in dienstbaarheid en solidariteit. Van de andere kant willen we bijzondere nadruk leggen op enkele missionaire elementen: de zorg voor mensen aan de onderkant van de samenleving, de migranten, de vluchtelingen, de mensen met andere godsdienstige overtuigingen.
Deze nieuwe SVD-gemeenschap zal uw steun, uw medewerking, uw solidariteit hard nodig hebben. we hebben elkaar allemaal hard nodig: zowel naar binnen, als naar buiten toe. Samen bouwen aan de opbouw van de parochie, en aan de groei van het Rijk van God in de wijken, in de stad; een rijk van vrede, rechtvaardigheid, solidariteit en bezorgdheid voor de meest kwetsbaren onder ons.
Dat de patroon van deze parochie, de heilige Augustinus, ons daarbij moge helpen.
Uit de preek van pater B. Wooning op zondag 28 augustus 2016.

Uit het pastorale team 2016 - 35Komende zondag is startzondag. Ware schoonheid is vaak verborgen. Dat is een mooi thema om mee aan de slag te gaan. We kijken altijd naar de buitenkant, maar we vergeten hoe de binnenkant is. Het is de feestdag van onze patroonheilige, de heilige Augustinus. Hij schrijft zelf: ik heb zo vaak buiten gezocht, en niets gevonden dat echt van waarde is. Tot ik leerde de binnenkant te zien. De binnenkant leerde me de ware schoonheid te ontdekken. Dat is de liefde die God ons heeft gegeven. Liefde is de sterkste kracht die in elk mens leeft. De Liefde om van deze wereld iets mooiers te maken. Liefde die centraal mag staan. Die onze boosheid, onze irritaties, onze neiging om slecht te denken kan wegnemen. Zoveel sluiers voor onze ogen die verborgen houden wat echt de moeite waard is. We worden door Jezus uitgedaagd om met de ogen van God naar elkaar en naar de wereld te kijken. Om barmhartigheid centraal te stellen in ons leven; om de wraak geen kans te geven; om de weg van verzoening te gaan. Dat is een hele opgave. Maar wie die weg leert zien, ontdekt de verborgen schoonheid van de schepping. Mag de startviering daar het begin van zijn.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2016 - 34Plotseling waren ze daar: vier militairen die samen langs het strand patrouilleerden. Automatische geweren in de aanslag; kogelvrije vesten aan. Een gevoel van kwetsbaarheid kwam bij me op. ze confronteerden me daar aan de Middellandse Zee met de situatie van deze dagen. We weten ons bedreigd. We weten niet wanneer en waar er weer een gek is die een gewelddadige aanslag zal plegen. Onveiligheid en onzekerheid worden gemaskeerd met patrouillerende soldaten en agenten. In de kathedraal van Vence hing een oproep om samen met moslims te protesteren tegen die nutteloze geweld.
Er naast hing een foto van de bisschop met een imam die samen nee zeiden tegen al die geweld, en opriepen om samen een nieuwe toekomst te bouwen. Ontroerend om te zien hoe christenen en moslims samen een halt willen toeroepen aan al deze dwaasheid. Dat kunnen wij ook. Samen onze schouders zetten onder protesten en daden die het kwade in de wereld bestrijden. Samen werken aan vrede. Het is elke dag weer nodig.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2016 - 33
Op verhaal komen …………..
Wij leven in onrustige tijden, er is dreiging wereldwijd.
Enerzijds groeien de gevolgen van de economie en de politiek ons boven het hoofd; mensen zijn op drift geraakt, er is van alles aan de hand. En je vraag je af: Hoe moet het verder?

En anderzijds lijkt het wel of alleen succes, geld, status en veel vrienden op facebook je geluk nog maar bepalen. Maar velen voelen zich armer en eenzamer dan ooit tevoren.
In die woelige zee proberen wij kerk van Jezus Christus te zijn. Want in het voetspoor van Hem mogen wij niet wegkijken, maar ons juist aangesproken weten door wat om ons heen gebeurt en wat mensen meemaken. Van betekenis te zijn. Maar hoe ben je als kerk van betekenis? Misschien wel wanneer we een plek kunnen zijn waar mensen weer op verhaal mogen komen. Waarom? Om uit te rusten en op adem te komen. Om de stilte te smaken. Om aan te sterken. Om weer te weten waar het om gaat. Om geloof, hoop en liefde te delen met anderen. Om het grote Verhaal te horen over God die naar ons luistert, meevoelt en redt. Om toegerust opnieuw op weg te gaan, want geloven verruimt je horizon.
Kerk, een plek om op verhaal en om op krachten te komen. Een hele uitdaging, dat wel. Maar dan ben je tenminste wel van betekenis!
Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2016 - 32De werken van barmhartigheid
Bij onze reis naar Hulst bleek daar in de basiliek dat we helemaal niet zoveel weten van de werken van barmhartigheid.

En al helemaal niet dat er veertien zijn. Die veertien zijn in twee groepen te verdelen. We kennen de zeven lichamelijke werken van barmhartigheid. Er zijn daarnaast de zeven geestelijke werken van barmhartigheid.
De eerste zijn het meest bekend: de hongerigen voeden; de dorstigen te drinken geven; de naakten kleden; de vreemdelingen herbergen; de zieken bezoeken; de gevangenen bezoeken. Deze zes worden allemaal genoemd in het Matteüsevangelie (hoofdstuk 25). De zevende komt uit een ander bijbelboek, het boek Tobit: de doden begraven.
De zeven geestelijke werken hebben geen directe bijbelse grondslag, maar zijn wel alle zeven evangelisch van aard: de onwetenden onderrichten; in moeilijkheden goede raad geven; de bedroefden troosten; de zondaars vermanen; het onrecht geduldig lijden; beledigingen vergeven; voor de levenden en overledenen bidden.
De eerste drie zijn goed te doen. Bewust en onbewust zullen we zelfs concreet maken in ons leven.
De drie erop volgend zijn heel wat moeilijker: zondaars, onrecht, beledigingen. Daar ligt voor de meesten van ons een grote uitdaging. Hoe geef je daar vorm aan, zonder je zelf te verloochenen?
Toch zullen ons leven een meer evangelische kleur geven als we het aandurven er iets mee te doen in ons doen en laten, zwijgen en spreken.
Het zevende geestelijke werk ken ik goed uit de verhalen van mensen die het ’s avonds voor het slapen gaan best druk hebben. Want ze wilden voor dat ze hun hoofd te ruste legden, nog bidden voor zoveel mensen. Een mooi gebruik. Ik ben benieuwd hoeveel mensen dat nog doen.
Vincent de Haas, diaken.

Uit het pastorale team 2016 - 31Zoals u wellicht gehoord hebt, ben ik, Pater Bert Wooning svd, op 1 mei 2016 door de Bisschop van Breda als administrator benoemd van de Augustinusparochie in Breda Noord waartoe ook Teteringen behoort.
Ik ben lid van de congregatie van de Missionarissen van het Goddelijk Woord ( SVD) die in Nederland haar centrum heeft hier in Teteringen in het Missiehuis.
Hier heb ik van 1960 – 1964 mijn theologische studies gedaan en ben daar ook op 15 maart 1964 priester gewijd. Een jaar later ben ik als missionaris naar Paraguay (Zuid Amerika) vertrokken waar ik bijna 40 jaar gewerkt heb. In 2004 werd ik gevraagd om in de missionaire svd communiteit in de Schilderswijk (Den Haag) te werken. De laatste jaren werkte ik vanuit het Missiehuis hier in Teteringen.
Mijn voornaamste taak in de komende maanden zal bestaan in het voorbereiden van een nieuwe missionaire svd gemeenschap in de Augustinusparochie. Vanaf januari 2017 zullen twee of drie svd missionarissen uit het buitenland zich in deze parochie gaan vestigen enerzijds om de enorme pastorale taak van de huidige pastorale beroepskrachten te verlichten, anderzijds om zich te wijden aan typisch missionaire taken zoals de zorg voor vluchtelingen en migranten, voor mensen die aan de onderkant van de maatschappij leven, contact opnemen met mensen van een andere godsdienstige overtuiging en werken met jongeren.
In de komende tijd zullen we u op de hoogte blijven houden van de ontwikkelingen die gaande zijn aangezien we om in onze opzet te slagen zeker uw belangstelling en medewerking nodig zullen hebben waarvoor bij voorbaat onze hartelijke dank.
P. Bert Wooning svd

Uit het pastoraal team 2016 - 30Vakantie
Nog even en de vakantie begint. Velen zien er naar uit, naar een tijd van vrij zijn. Even niet geleefd worden door het rooster en het ritme van het werk, de school of de dagelijkse beslommeringen, maar volgens je eigen rooster. En dat valt nog niet mee. Want waar bestaat zo’n rooster dan uit. Uitslapen, luieren, niets doen? Dat is weer het andere uiterste. Nee, vakantie vieren is nog een kunst op zich. Het is balans vinden tussen twee uitersten. Want de school, het werk of de dagelijkse beslommeringen, ze kunnen je opjagen, maar bieden je aan de andere kant wel de noodzakelijke sociale contacten. En uitslapen, luieren of niets doen, kan ook een eenzame bezigheid zijn.

Mensen die met pensioen gaan, worden daar soms in begeleid. Zij moeten dan het jachtige leven ‘afleren’, om het rustige nieuwe leven aan te leren. Alsof je een oude, vertrouwde jas – die als gegoten zat – uit doet en een nieuwe – weliswaar mooie – maar nog niet lekker zittende jas aantrekt.

Dat is wat al die spirituele tijdschriften ons willen vertellen en dat is ook de boodschap die ons geloof ons mee wil geven; geef aan alles de juiste zwaarte en tijd, probeer in balans te komen

Als je nog niet aan pensioen toe bent is vakantie houden even proeven van dat rustige nieuwe leven, die mooie vreemde jas. Maar voor de meesten zal de vakantie net iets te kort zijn om die balans te vinden. Toch is het fijn om even op adem te mogen komen en te genieten van al het mooie waarmee God ons in zijn schepping heeft omgeven.

Ik wens u mooie en zonnige vakantiedagen toe!

O ja, en als u iets leuks wilt ondernemen, wij hebben voor u een zomerprogramma samengesteld, wat zeer de moeite waard is om te bezoeken of aan mee te doen.
Pastor Ben Hendriksen.

Uit het pastoraal team 2016 - 29Je kasten opruimen doe je niet zomaar een twee drie. Ik ken mensen die echt alles steeds op orde houden; en die dus alles steeds kunnen wegdoen wat ze niet meer willen bewaren. Meestal – en ik ben er zo – als je gaat verhuizen. Of als je een kamer anders wil inrichten. Met dat laatste ben ik bezig: een kamer anders inrichten. Gevaar is dat je snel verdwaald in alles wat er nog is van jaren geleden. Dat ik dat nog had …
In het bisdom is een commissie Kunst. Zij inventariseren alles in de parochies wat er aan kerkelijke kunst is. Ze constateren nogal eens hoe slordig er mee om gegaan is. Kostbaarheden die kwijtraken; of ze ontdekken nieuwe voorwerpen waarvan niemand weet waar ze vandaan komen.
Ik denk dat het in ons geloof ook zo is. Als je met elkaar in gesprek raakt over wat je nu echt gelooft, komt er gaandeweg van alles boven. Soms duurt dat even, want dan is het diep weg. Soms komt er spontaan iets boven waarvan je niet wist dat je dat nog paraat had. Met elkaar in gesprek gaan over je eigen geloof, is een kostbare zaak. Je stoft weer eens wat af. Je doet iets weg; en je ontdekt zaken die je graag bij je hebt. Het is wel eens goed om alles weer eens onder de loep te nemen. Met wie gaat u in gesprek? De zomertijd is er een aangewezen tijd voor. Heerlijk tijd nemen.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2016 - 28Woensdag 29 juni was het natuurlijk feest van de hh. apostelen Petrus en Paulus. Zij staan als personen voor het begin van de Kerk. Dat begin wordt als een visioen geschilderd. Christenen deelden alles, baden dagelijks samen, en vierden samen de eucharistie. Zo probeerden ze samen te bouwen aan een nieuwe wereld. Maar Petrus en Paulus hebben beiden voor hun getuigenis van hun geloof in Jezus betaald met hun leven. Daarom is de kleur ook rood van die dag, de kleur van de martelaren. Velen hebben in het begin betaald met hun leven voor hun geloof.
Zo is het ook doorgegaan. Ook vandaag de dag betalen nog altijd mensen om hun geloof in Jezus met hun leven. Er zijn nog vele martelaren. Men zegt dat het christendom de meest vervolgde godsdienst is. Dat kunnen wij nog niet echt goed voorstellen. Al voelen we ons soms goed in de hoek gezet. Maar spreek met mensen uit Pakistan, Irak, Saoedi-Arabië, Syrië of waar dan ook, en je hoort vaak de meest verschrikkelijke verhalen. Dat dat allemaal nog altijd doorgaat. Je voelt je dan tegelijk machteloos. Wat kunnen wij? In de jonge kerk bad men vurig voor allen die slachtoffer werden van vervolging. Dat kunnen wij ook: vurig en eensgezind bidden voor vervolgden. Bidden dat de vervolging stopt. En we kunnen goed luisteren naar hen die van daar naar ons toegekomen zijn. Hun verhalen mogen gehoord worden. Ook dat is de barmhartigheid en het streven naar vrede aan het licht laten komen.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2016 - 26Parochieuitstapje Augustinusparochie.

Op 16 juli vindt het inmiddels jaarlijkse parochieuitstapje plaats. Alle parochianen uit de Augustinusparochie mogen hier aan meedoen. Dit jaar gaat de reis naar Hulst. Nadat we de parochianen bij de vier parochiekernen hebben opgehaald, rijden we met de bus naar Hulst. Er is koffie en thee met iets lekkers. Daarnaast zal er een rondleiding zijn in de Willibrordusbasiliek in Hulst.
Deze rondleiding staat in het teken van het Jaar van Barmhartigheid, door paus Franciscus ingesteld. Vervolgens verkennen we Hulst en omgeving met een zonnetrein. Voor koffie en thee en lunch wordt gezorgd. Kosten voor dit gezellige dagje uit: €25,- , te voldoen bij opgave. Opgave: Bij de secretariaten van de parochiekernen Franciscus, Michaël, Lucas en Willibrordus.

Namens het pastorale team, pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2016 - 25Dinsdag 7 juni vierde Mgr. H. Ernst dat hij 75 jaar priester is. Zo’n jubileum omvat veel van zijn leven. Het is een leven in dienst van de Heer en van zijn Kerk. Het was bijzonder omdat van dichtbij mee te mogen maken. Kwetsbaar, broos, beperkt in zijn mogelijkheden. Maar wel dit feest willen vieren, al ben je in je honderdste levensjaar. Dankbaarheid stond voorop, ook voor allen die erbij waren.
Ook twee van zijn opvolgers waren er bij: Mgr. J. van den Hende en Mgr. J. Liesen. Mgr. M. Muskens zaliger gedachtenis zal er op zijn manier bij geweest zijn. Omgeven door zoveel lieve mensen die Mgr. Ernst op handen dragen, is zo’n feest altijd geweldig. Ik ontmoette een vrouw uit Hengstdijk (een dorp in Zeeuws-Vlaanderen) die zei dat ze tot de groep behoorde aan wie Mgr. Ernst als laatste het sacrament van het vormsel gegeven heeft. Ze stond er bij te glunderen, en was trots dat ze nu weer bij dit feest mocht zijn. Het was dan ook een aanstekelijk geheel om terug te denken wat Mgr. Ernst voor het bisdom als geheel heeft betekend, en vooral voor ieder persoonlijk.,br> Vele verhalen kwamen dan ook langs. Zo werd het ook een feest van herkenning. In de viering mocht ik degene zijn die de rolstoel met Mgr. Ernst mocht voortduwen. Een taak die ik graag op me nam, maar ik ervoer zo ook hoe kwetsbaar we allen zijn. Een kostbare ervaring die me nog lang zal bij blijven. Ik ben eigenlijk wel benieuwd welk bijzonder verhaal u over Mgr. Ernst te vertellen hebt.
Voor foto’s van die zevende juni kunt u terecht op de website van het bisdom Breda (www.bisdombreda.nl).

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2016 - 24Lange adem

Laatst vroeg iemand me: ‘Waarom zijn vrouwen van een officieel ambt in de kerk uitgesloten. In de beginnende kerk deden ze toch ook volop mee, ook als diakonessen?’ De wijding van vrouwen voor een kerkelijk ambt in de Rooms Katholieke kerk is een heikel punt en heeft Bijbelse redenen, zeggen tegenstanders van de wijding. De voornaamste reden? Er waren slechts 12 mannelijke apostelen, dus geen vrouwen! Nee, zeggen voorstanders van de wijding, het zijn vooral culturele redenen die het in de weg staan. In de beginnende kerk trokken vrouwen en mannen nog gewoon samen op, want Jezus had vrouwen én mannen in zijn gevolg. Voor Hem waren zij evenwaardig! Iets unieks voor die tijd. De vrouwen waren immers de eerste getuigen van de verrijzenis van Jezus. De cultuur in die tijd was mannelijk dominant.
Al heel snel na het hoopvolle gelijkwaardige begin, verviel men in de ‘oude’ gewoonte en werd opnieuw voorrang geboden aan een leidende positie van mannen tot in onze tijd toe; de kerk als mannenbolwerk. Toch kan ook de kerk niet heen om de veranderde maatschappelijke, sociologische, filosofische en theologische inzichten. Zoals in andere instituten en ondernemingen vandaag de dag zullen ook vrouwen uiteindelijk hun gelijkwaardige positie en kansen naast die van mannen krijgen.
En er is hoop. Paus Franciscus wil een studiecommissie instellen naar de mogelijkheid om vrouwen tot permanente diakens te wijden. Dat zei hij tegen 900 generale oversten van vrouwelijke religieuzen, die op dit moment in Rome vergaderen. Het is dus een kwestie van tijd, van de lange adem, want de molens van de kerk malen langzaam.
Pastor Ben Hendriksen

Uit het pasoraal team 2016 - 23 De afgelopen week was ik in Maarssen, een dorp tegen Utrecht aangeplakt. Daar was ik met 17 pastorale beroepskrachten uit het bisdom Rotterdam. We spraken samen over Barmhartigheid, over de grenzen en over de uitdagingen daarvan voor het pastoraat in parochies en in instellingen. We hadden boeiende gesprekken. Jouw eigen ervaringen met barmhartigheid, zo zei iemand, zullen bepalen hoe barmhartig jij nu bent. De groep werd stil en de vraag is door velen meegenomen naar huis. Ja, hoe is dat met mij? Wanneer heb ik barmhartigheid ondervonden? En hoe? En is dat inderdaad een basis voor hoe ik nu denk en handel? We waren samen in een klooster van de zusters kanunnikessen. Ze vormen een gemeenschap die behoort tot een Orde die in 1099 werd gesticht in de Kerk van het Heilig Graf te Jeruzalem. Daaraan ontlenen zij hun naam: Reguliere Kanunnikessen van het Heilig Graf. Zij geven gestalte aan een leven dat Kerk-zijn centraal stelt: gemeenschap vormen en opbouwen. Vijftig jaar geleden is er nog een heel nieuw gebouw neergezet. Nu zijn er nog maar 4 zusters over. Ze ontvingen ons met alle egards. Dat was bijzonder. Maar het was de laatste keer voor hen. Op 31 december van dit jaar houdt het klooster op te bestaan. Het is allemaal te groot, te veel, te kostbaar om nog door te gaan. Ze bezinnen zich nog op de plekken waar ze heen zullen gaan. Het was pijnlijk om te horen, maar bijzonder hoe zelfbewust de zusters met dit besluit omgaan. Hun toekomst ligt niet meer op dit plek, maar elders. Het laat zien hoe heel onze kerk worstelt met de toekomst. Ze gaven mij mee: doe je ogen open, en luister goed naar wat het evangelie je voorhoudt. En dan komen er vanzelf inzichten hoe het verder moet. Die wijsheid geef ik graag door aan u.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pasoraal team 2016 - 22Christenvervolging neemt toe

Je kunt het je haast niet voorstellen als je in Nederland woont, maar wereldwijd neemt de vervolging van christenen toe. In landen als Syrië en Irak worden met regelmaat christenen ontvoerd of vermoord. Ooit waren dit de landen waar het christendom begon, maar door o.a. extremistisch islamitisch geweld slaan christenen massaal op de vlucht. Volgens bronnen is in Syrië ongeveer veertig procent van de christenen gevlucht en in Irak zijn van de 850.000 christenen er nu nog slechts 250.000 over. Ook in Afrika nemen de aanslagen en het geweld tegen christenen toe.
Het is niet vergelijkbaar natuurlijk, maar ook in ons tolerante Nederland is er iets aan het gebeuren. Weliswaar is er geen openlijk geweld tegen christenen, maar iets onderhuids is toch wel gaande. Ik zou het christelijke intolerantie willen noemen. Christen zijn lijkt voor veel mensen wel heel erg suf te zijn tegenwoordig. In populaire praatprogramma’s roepen de B.N gasten om het hardst dat ze misschien ooit, maar nu absoluut niets meer met dat belachelijke geloof te maken (willen) hebben. Conferenciers durven met graagte hun hele onderbuik te legen, als het over de vredelievende stichter van het christendom gaat. Succes verzekerd, de zaal ligt plat! En ik denk: hoe is het mogelijk. Mensenrechten, humaniteit, vrijheid van meningsuiting, liefde, barmhartigheid, mededogen, vergeving, geduld, het zijn de wortels van onze vrije samenleving. Zij zijn Joods-Christelijk geïnspireerd! Zij hebben aan de wieg gestaan voor openheid en transparantie. Maar ik vrees dat velen dat niet meer in de gaten hebben. Jammer en een beetje dom ook en misschien zelfs niet ongevaarlijk: Het is als het afzagen van de tak waarop je zit!

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2016 - 20Pinksteren In het allereerste verhaal van de Bijbel staat dat toen er nog helemaal niets was, de Geest over de wateren zweefde. Maar toen God sprak kwam alles tot leven en in beweging: Hemel en aarde, licht en duisternis, water en land, zon en maan, bomen en planten, vogels en vissen. En tenslotte de mens, man en vrouw. En God blies hen zijn adem in, zijn Geest, en zij kwamen tot leven!
Er zijn mensen die vinden dat over de Geest spreken raar is of heel moeilijk. Maar dat is niet zo, het is juist heel gewoon. Die Geest kennen we allemaal en hebben daar iedere dag mee te maken.
De Geest is het levensbeginsel in alles wat is. Je hebt haar nog nooit gezien, maar zij woont in je wensen en dromen, in je werk en in al wat je denkt en doet. De Geest is het licht dat wat duister is verheldert, het vuur dat het kilste ijs ontdooit. Geest, dat zijn de ongedachte kansen die je krijgt en de onvermoede richting die je gewezen wordt. Als je goedheid vindt en liefde, dan is de Geest heel dichtbij je, dichter dan je vermoedt.
Zo wonderlijk blij, gewoon en heel bijzonder is de Geest; de heilige Geest, want ze komt van God, ieder moment weer.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2016 - 19‘Vrede laat ik u: mijn vrede geef Ik u’. Op de laatste avond met zijn leerlingen laat Jezus een veelzeggend gebaar na. Hij breekt het brood en deelt de beker, en geeft ons de opdracht: ‘Blijft dit doen om Mij te gedenken’. Jezus laat ons ook een gebod na, een nieuw gebod: heb elkander lief zoals Ik jullie heb voorgedaan. Een nieuw gebod, omdat zijn liefde zich niet beperkt tot de eigen enge kring, maar over grenzen heen gaat, verder dan eigen soort, eigen volk of ras. En Hij laat zijn vrede na, nieuwe vrede. In ieder geval niet een vrede zoals de wereld die geeft. De wereld kent twee manieren om vrede te krijgen of te bewaren. De eerste manier is via de macht van de sterkste. De zaken zo regelen dat de sterkste aan het langste, en de zwakkeren altijd aan het kortste eind trekken, levert een soort vrede op waarmee de wereld genoegen neemt, maar het is niet de vrede die Jezus beloofde. De andere manier om vrede te bewaren is de problemen doodzwijgen. De lieve vrede moet bewaard worden. En dat lukt dat als je maar zwijgt over wat ons verdeeld houdt, en als je zelf geen al te duidelijke plaats inneemt. Die vredigheid is, denk ik, ook niet de vrede die Jezus ons naliet. De vrede die Jezus nalaat, is een opdracht tot luisteren, niet alleen naar de mensen die boven je staan, maar ook naar hen die naast je staan. Je hebt aan twee kanten: een oor voor wie links, en een voor wie recht van je staan. Hebben en houden wij onze oren open juist in deze tijd?
Pastoor Paul Heye

Uit het pastoraal team 2016 - 18De afgelopen weken waren er in onze parochie veel overledenen. U zult het gemerkt hebben aan het aantal intenties in de vieringen. Afscheid nemen van een overledene is altijd bijzonder, en vraag steeds weer een bijzondere aandacht. Dat doen we in onze parochie met veel aandacht en veel liefde. Definitief afscheid nemen is altijd moeilijk, hoe oud iemand ook kan zijn. Je moet toch afscheid nemen. Natuurlijk doen we dat in geloof. Natuurlijk doen we dat met de hoop dat God onze lieve dode opvangt aan de andere zijde. Maar het blijft afscheid nemen. Als, zo zegt iemand ons, het echter kan zoals in de Augustinusparochie, helpt dat enorm. Zo ervaar je dat een kerkelijke uitvaart enorm kan helpen om het verdriet en de dankbaarheid om wie iemand was, een goede plaats kan geven. Dat is dankzij de niet geringe bijdrage van de koren. Het is dankzij de kosters, en dankzij de vele vrijwilligers die zich willen inzetten dat we steeds weer een waardig afscheid kunnen nemen. Van de doden afscheid nemen op een goede manier is een belangrijk werk van barmhartigheid. Belangrijk voor de overledene zelf; nog belangrijker voor de nabestaanden. Mogen we als geloofsgemeenschap ons blijven inzetten voor dit werk van barmhartigheid. Daartoe aangespoord door de Barmhartige zelf in wiens Naam wij dit alles mogen doen.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2016 - 17Levensbeginsel Wij zijn op weg naar Pinksteren, het wonderlijke blije feest van de heilige Geest. Misschien wel het belangrijkste feest van de Kerk, want de Geest heeft alles te maken met Leven!

In het allereerste verhaal van de Bijbel –in het boek Genesis- staat dat toen er nog helemaal niets was, de Geest over de wateren zweefde. Toen sprak God en alles kwam tot leven en in beweging: Hemel en aarde, licht en duisternis, water en land, zon en maan, bomen en planten, vogels en vissen. En tenslotte de mens, man en vrouw. En God blies hen zijn adem in, zijn Geest, en zij kwamen tot leven. Geest is levensbeginsel!

Net vóórdat Jezus terugkeerde naar de Vader, nam Jezus afscheid van zijn vrienden met de belofte dat Hij ze niet in de steek zou laten. Hij zou hen een helper sturen, de Geest. Toen de apostelen zich uit angst verschanst hadden in een of ander huis kwam de Geest over hen. Die brengt hen in beweging en geeft hen inzicht, enthousiasme en moed, zózeer zelfs dat zij naar buiten gaan en beginnen te spreken in vreemde talen. En iedereen kon in zijn eigen taal verstaan en begrijpen wat er verteld werd over Jezus en wat God voor mensen doet.

Er zijn mensen die vinden dat over de Geest spreken raar is of heel moeilijk. Maar dat is niet zo, het is juist heel gewoon. Die
De Geest is het levensbeginsel in alles wat is en is heel bijzonder. Je hebt haar nog nooit gezien, maar zij is in ieder mens. De Geest staat aan het begin van je wensen en dromen, zij woont in je werk en in al wat je denkt en doet. De Geest is als krachtig licht dat het donker kan verhelderen, het is het vuur in de liefde dat het kilste ijs ontdooit. Geest, dat zijn de ongedachte kansen die je krijgt en de onvermoede richting die je gewezen wordt. Als je goedheid vindt en liefde, dan is de Geest heel dichtbij je, dichter dan je vermoedt.

Zo wonderlijk blij, gewoon en heel bijzonder is de Geest; de heilige Geest, want ze komt van God, ieder moment weer.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2016 - 16Zondag 17 april is het weer roepingenzondag. Roepingen gaan allereerst over onszelf. God roept ons om mens te worden, om tot onszelf te komen en voluit mens te worden. Hij roept ons om aandacht te hebben voor ieders waardigheid, en die ook te respecteren. Hij roept ons bij onze eigen naam, en vraagt of we de talenten die we hebben gekregen willen inzetten voor onszelf, voor elkaar, voor de samenleving en voor de kerk. Hij roept ons om naar het evangelie te luisteren. Dat evangelie te vieren met elkaar. En dat evangelie in praktijk te brengen (hoe maak je waar wat je hoort?). Roepingenzondag gaat over bijzondere roepingen ook. Roepingen die de geloofsgemeenschappen mogen opbouwen. Dat gaat dus om roepingen tot het diakonaat, tot priesterschap en tot het religieuze leven. Wie rondkijkt in de parochie, weet dat we ze allemaal nodig hebben. Mensen die met ons meedoen als katholieken. Mensen die actief zijn als vrijwilliger en de parochie helpen vorm te geven in welk koor of werkgroep ook. En mensen die de roepstem horen om diaken, priester of religieus te worden. We bidden er veel voor. Dat is ook onze grootste kracht. Met dat gebed dragen wij op onze manier bij aan de toekomst van onze kerk.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2016 - 15De laatste keer

In het afgelopen werkjaar was veel de laatste keer: de laatste keer Kerstmis, de laatste keer Pasen, de laatste keer Open Kerk in de Lucaskerk, en nog veel meer de laatste keer. En nu de laatste keer het pastorale stukje voor de Nieuwsbrief. Op 9 april ga ik met pensioen, en sluit ik mijn werkzame leven af, als bioloog en de laatste twintig jaar als pastor. Als bioloog heb ik onderzoek gedaan naar het leven van planten en dieren, op het niveau van de cel en het individu. Mooi en interessant werk, maar het is een facet van de werkelijkheid. Een ouderwets woord voor pastor is zielzorger. Een prachtig woord: zorg voor de ziel van de mens. Ik heb het bijzonder gevonden om met mensen in een stukje van hun leven mee te mogen lopen en oog te hebben voor hun ziel. In droeve momenten, als er ziekte en dood was, in vrolijke momenten, als een kindje gedoopt werd, bij de eerste communie of het vormsel, en bij het huwelijk. Dat is de andere werkelijkheid waar ook God ter sprake komt. God, die ons bestaan draagt, ook al beseffen we dat lang niet altijd. Op vrijdagmiddag 8 april is ter gelegenheid van mijn afscheid in de Lucaskerk een symposium over ‘Leven in verbinding met de schepping’ en op zondagmorgen 10 april in de Franciscuskerk een eucharistieviering. Ik hoop velen van u daar te treffen. Ik wens u alle goeds!

Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2016 - 13 Vroeg Pasen. Het is nog koud ’s morgens vroeg. Handschoenen aan als je naar buiten gaat. Het mag ook wel wat warmer worden in het onderlinge contact. Ik vind het soms maar koud hoe mensen zich gedragen. Schelden lijkt de normaalste zaak eworden; en andere buitensluiten en buitenhouden nog meer. We ontsteken opnieuw het vuur van Pasen. Een vuur als een licht in de nacht; een vuur als een hulp voor onderweg; een vuur om je aan te warmen. Vuur doet ons goed zowel van binnen als van buiten. Pasen is het fundament van ons christelijk geloof. Het is basis om de zin te vinden van heel ons leven. Zo kunnen we ook een antwoord vinden op het lijden, van onszelf of van anderen; en op de dood. Pasen is nieuw leven ontdekken. Christus is voor ons verrezen, zingen we. Daarmee zingen we een belijdenis uit. We geloven dat Hij het is die de dood heeft overwonnen. Daarmee is de dood niet de wereld uit. Dat willen we wel graag. Maar het blijft onvermijdelijk om de dood te ontmoeten. Alleen door de dood heen komen we in de heerlijkheid waar Jezus over spreekt. Het klinkt allemaal tegengesteld. Toch houdt Jezus ons dit voor. Ik hoop dan ook dat Pasen ons opnieuw aan het denken zet. Door Pasen te vieren vinden we ook de weg om met elkaar in de wereld barmhartig te zijn.

Het pastoraal team wenst u een zalig Pasen.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2016 - 12 Vallen en opstaan.

In de familieviering van de 4e zondag van de Veertigdagentijd hebben wij in een kindvriendelijke vertaling het verhaal van de verloren zoon gelezen. Met de kinderen gingen we opzoek naar het ‘vallen’. Ze vonden de jongen eigenlijk een beetje dom. Het verhaal roept vragen op. Wie maakt nu al zijn geld op en waarom werd hij in de steek gelaten door zijn vrienden en vriendinnen? Meer indruk maakt het verhaal wanneer wij bij het ‘opstaan’ aankomen. Het stukje waar de zoon spijt krijgt en tot inkeer komt. Voor zijn vader hebben de kinderen veel ontzag. Hij staat, ondanks de teleurstelling van het vertrek van de jongste zoon, op de uitkijk, geeft hem nieuwe kleding, een geweldig feest en het meest belangrijke is dat hij weer wordt opgenomen in de familie. Het verhaal eindigt in deze vertaling met de woorden dat Jezus zegt: ‘En die Vader, dat is God!’

De ‘Goede Week’ breekt weer aan. Een week van vallen en opstaan. Palmpasen, het feest waarop wij de Heer met gejubel begroeten. Witte Donderdag, Jezus viert met zijn leerling het Joods paasfeest en stelt de H. Eucharistie in. In de viering van de Eucharistie mogen wij een zijn met Hem. We herdenken Zijn lijden op Goede Vrijdag en vieren met Pasen Zijn opstanding, Zijn opstaan.

Laten we op dat feest ook herdenken dat God steeds bereid is een nieuwe start met ons te maken. Dat wij, net als de kinderen mij vertelden, altijd welkom bij Hem zijn. Dat Hij op de uitkijk staat en ons steeds weer helpt om op te staan.

Paul Heye, waarnemend pastoor

Uit het pastoraal team 2016 - 11Onlangs was ik in het Noord-Brabants Museum. Ja, zeker bij de tentoonstelling van de werken van Jeroen Bosch (of als u dat liever heeft: Hieronymus van Aken, hoegenaamd Bosch). De man moet een geweldige fantasie gehad hebben. Ook moet hij de verschrikkingen van zijn tijd goed gekend hebben. Nog duidelijker is het beroep dat hij op de kijkers naar zijn schilderijen doet. Dat zie je als je naar de schilderijen en tekeningen kijkt van zijn naamheilige (de heilige Hieronymus) of de heilige Antonius Abt, of de heilige Johannes de evangelist (de patroon van de kathedraal in Den Bosch). Het centrale schilderij is de hooiwagen. Hij vraagt zijn toeschouwers welke verleiding voor hen het grootst is: het geld, de seksuele verlangens of de macht. En vanuit de hemel kijkt Christus toe: wat moet er van de mensen; wat moet er van de wereld terechtkomen? Ook het laatste schilderij op de tentoonstelling vraagt naar het diepste verlangen van elk mens. En zoals gebruikelijk schildert hij het laatste oordeel. En wat heb je er dan voor over om op die plek te komen die er het mooist uitziet. En dat wat hij schildert als welkomstpoort naar het paradijs wordt graag gebruikt door mensen met een bijna-dood-ervaring. Het bracht me op het idee: hoe verbeelden wij die dingen dan? Zeker Jeroen Bosch is onnavolgbaar, maar zouden wij het anders doen? Het is een expositie die in aanloop naar Pasen een christen tot diep nadenken stemt. De moeite waard om te gaan en je op een geheel andere manier voor te bereiden.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2016 - 10Bruggenbouwers

Donald Trump president van de Verenigde Staten? Tot voor een paar maanden geleden zou het vlotte antwoord zijn geweest: Ach, welnee. Daar is het Amerikaanse volk toch te intelligent voor? Het hoogste ambt ter wereld kan toch niet bekleed worden door een paljas, een man met rascistische en seksistische uitspraken, iemand met een grote mond en symplistische ideeën, iemand voor wie het een sport is om anderen te schofferen. Iemand die het onderbuikgevoel in persoon is. Daar stemt toch geen weldenkend mens op? Maar die geruststellende gedachte maakt langzamerhand plaats voor een ongemakkelijk gevoel dat hij intussen wel heel ver komt met zijn verkiezingscampagne. Zijn directe concurrenten aan republikeinse zijde weet hij zonder veel moeite van zich af te schudden. Straks is hij de enige republikeinse tegenstander van de democratische kandidaat voor het presidentschap van Amerika. En stel dat ie zou winnen, dan zou hij de machtigste man van de wereld zijn. Wat dan? Dat lijkt me gevaarlijk! Toch is dit het directe gevolg van de libertijnse vloedgolf die over het westelijk deel van onze wereld gaat en die ook ons land flink in haar greep heeft. De libertijnse opvatting, dat er geen enkele beperking in vrijheid bestaat en dat het toegestaan is om het eigendom of de goede naam van anderen te schenden om de eigen behoeften te bevredigen of het eigen doel te bereiken.

Paus Franciscus ziet de bui al hangen en antwoordde desgevraagd een journalist, dat Trump geen christen is, vanwege zijn standpunten over immigratie. Trump zou een anti-immigratiemuur willen bouwen tussen de VS en Mexico. Waarop de paus zei: ‘Wie een muur bouwt in plaats van een brug, is geen christen.’

Christenen horen bruggenbouwers te zijn. Een mooi beeld. Om de overkant of de ander te bereiken, moet je zorgvuldig te werk gaan. En ondanks dat, mislukt het weleens en vallen je plannen of je goede bedoelingen in het water. Opstaan maar weer, want alleen dan haal je de overkant. Bruggenbouwers en vólhouders dus.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2016 - 9 Honger

Paus Franciscus heeft in november 2015 het heilig jaar van barmhartigheid uitgeroepen. In parochies in heel de wereld wordt aan het thema barmhartigheid aandacht geschonken. Zo ook in onze Augustinusparochie. In de oecumenische vesper, elke woensdagavond in de veertigdagentijd in de Lucaskerk (aanvang 19.30 u) stellen we de zeven werken van barmhartigheid centraal. ‘De hongerigen te eten geven’ is een van deze werken. Dit sluit naadloos aan bij het vastenproject dat ten doel heeft de mensen in Noord-Oeganda te helpen met het ontwikkelen van de landbouw, zodat zij een betere oogst krijgen. Dat is mooi, zou je zeggen. Onlangs las ik evenwel hoe perfide de marktwerking in de landbouw is. In veel ontwikkelingslanden vallen de oogsten door droogte de laatste jaren tegen. Daardoor worden de producten duurder. De regeringen van deze landen verkopen hun landbouwproducten liever aan koopkrachtige consumenten, zoals die in Saoedi-Arabië, in plaats van ze ter beschikking te stellen aan hun eigen bevolking. Dus de mensen daar lijden geen honger omdat er geen voedsel is; nee, dat is er wel, maar zij lijden honger omdat zij het voedsel niet kunnen betalen. Terecht dat de paus in de encycliek Laudato si zich boos maakt over deze uitwassen van onze wereldeconomie.

Frans Verkleij

Uit het pastorale team 2016 - 8Barmhartigheid is het themawoord van dit jaar. Barmhartig is de Naam van God, schrijft paus Franciscus in zijn nieuwe boek. Dat we God de Barmhartige noemen, is ook wel belangrijk voor ons beeld van God. Op die manier zullen we anders over God spreken. Anders dan de Almachtige in ieder geval. Graag doen we een beroep op die barmhartigheid van God. dat geldt allereerst voor onszelf. De vraag is natuurlijk hoe ervaren we die barmhartigheid? Wat zie ik ervan? Wij zijn de beelddragers van God. Hij nodigt ons uit om te doen wat Hij ons voordoet. Wij mogen barmhartig zijn voor elkaar. Lukt ons dat? Kent barmhartigheid geen grote grenzen? We trekken waarschijnlijk al snel grenzen. Waarom zou je barmhartig zijn? daar ligt waarschijnlijk ons grootste probleem. We denken niet ruimhartig genoeg. We passen liever op onze tellen, en zijn bang voor van alles en nog wat. ‘Kijk met de ogen van God, hoorde ik laatst iemand zeggen. Kijk zo, en de wereld zal veranderen. God is namelijk met zijn wereld begaan. Wij ook, toch?’ Ik kan dit alleen maar beamen. En ik voeg eraan toe. De wereld wordt een beetje mooier zelfs.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2016 - 7Vasten

Al weer wat jaren geleden, ik studeerde nog aan de priesteropleiding Bovendonk, raakte ik in gesprek met een groep jongeren over vasten. De vraag van hen aan mij was: Wat is vasten? Voorzichtig legde ik hen uit dat vasten onder andere is ‘veertig dagen je iets ontzeggen’. Het was niet duidelijk. ‘Je iets ontzeggen, wat is dat?, kreeg ik als vraag.’

Ik vertelde dat we veel zaken in ons leven doen zonder er bij stil te staan en daagde hen uit om met wat voorbeelden te komen. Ze noemden bijvoorbeeld, tv kijken, muziek luisteren, uitgaan etc. Veertig dagen de televisie uitlaten, het was volgens hen niet te doen. Toch ging het vasten leven voor hen. Veertig dagen geen bier, geen alcohol drinken, werd er lachend geroepen. Dat moet te doen zijn riepen er een aantal en zes gingen de strijd aan. Lukte het de zes om veertig dagen geen bier, geen alcohol te drinken? Het was moeilijk voor ze maar ze hielden vol. Na Pasen ontmoette ik hen weer. Het werd een mooi gesprek en ze vertelden dat ze er nooit bij stilgestaan hadden dat gewoontes de macht over je leven kunnen overnemen. Hoe moeilijk het was om niet een biertje maar een frisdrank te bestellen. Hoe zit dat bij ons zelf? Hoe bewust leven wij? Wat doen wij uit gewoonte? Laten we in deze vastentijd daar eens stil bij staan.

Paul Heye (pastoor)

Uit het pastorale team 2016 - 6Vastentijd

Nog even en dan begint de vasten. De vastentijd is een bijzondere periode. Het is de voorbereiding op Pasen, het feest van de opstanding van Jezus tot nieuw leven.
Opstaan tot nieuw leven, hoe gaat zoiets? Het begint met geloof, vertrouwen, moed, om in de wirwar van alledag vooruit te kijken, verder te zien dan wat je ziet; naar een nieuw begin van leven te verlangen of om persoonlijk een nieuw begin te maken
‘Kom, ga op weg’, zegt Jezus. ‘Ga altijd op weg. Blijf nooit zitten of liggen, anders sta je misschien wel nooit meer op en raak je ongemerkt bedekt door het stof dat cynisme heet of onverschilligheid. Dat maakt je bijziend, kleurenblind, humorloos, een zeur; niets nieuws zal dan nog gebeuren, geen wonder te zien.’
‘Kom, ga op weg en vertrouw op de Vader’, zegt Jezus. Daarin is Hij ons voorgegaan. Hij ging zijn weg, frank en vrij, in liefde en trouw, vertrouwend op de Vader en vond Leven. Na zijn dood herkenden zijn vriendinnen en vrienden Hem en kwamen Hem tegen!
Wij moeten onze eigen weg gaan en leven vinden. Ga je eigen weg maar, ga je weg zoals Jezus hem ging, in vertrouwen op de Vader en je zult leven vinden!
De vasten is de weg die ons voert naar Pasen. Een weg die 40 dagen duurt. We gaan die weg van 40 dagen niet alleen, maar met velen. Sommigen onder ons nemen het besluit om echt te vasten, om bewust af te zien van de dagelijkse geneugten, om iedere keer te ‘weten’ dat christenzijn een opdracht is. Anderen matigen zich in spijs en drank of doen mee met de solidariteitsmaaltijd waarvan de opbrengst naar het vastenactieproject gaat. Het zijn steuntjes voor onderweg, om in het spoor te blijven. ‘Kom, ga op weg’, zegt Jezus. ‘Blijf nooit zitten en vertrouw op de Vader.’

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2016 - 5Kapel HH Dymphna en Maria in de Haagse Beemden.

Voor veel parochianen buiten de kern Bethlehem is de wijk Haagse Beemden een buitengewest, waar je alleen komt als het echt nodig is, met het risico dat je de weg kwijt raakt in de wirwar van straten met allemaal dezelfde achternaam, zoals –erf, -moeren, -slagen, -donk. Als eerst aanspreekbare van de parochiekern Bethlehem breek ik uiteraard graag een lans voor deze groene en fiets- en wandelvriendelijke wijk. En wil ik wijzen op een schat waarmee de Augustinusparochie vanaf 1 januari een speciale band krijgt, namelijk de kapel HH Dymphna en Maria aan het Moerenpad. Deze kapel stamt uit de Middeleeuwen en is eigendom van Stichting Hendrik de Keizer in Amsterdam. Onlangs is de kapel aan de buitenkant gerestaureerd; het voegwerk is met precisie uitgevoerd en de kapel is nu een juweeltje. De Augustinusparochie is per 1 januari huurder geworden van deze kapel, en is dus verantwoordelijk voor het gebruik. Een groep toegewijde vrijwilligers zorgt ervoor dat de kapel elke dag open is; ook ziet zij erop toe dat de kapel schoon blijft en dat er steeds voldoende kaarsen zijn. Want de kapel wordt druk bezocht door voorbijgangers, die graag een kaarsje aansteken en een gebed of wens in het schrift opschrijven. Ook kunnen ouders hun kind in deze intieme kapel laten dopen.
Alle reden om een keer naar de Haagse Beemden te komen voor een bezoek aan deze prachtige kapel.

Frans Verkleij

Uit het pastorale team 2016 - 4Soms waak ik wel eens bij iemand. Dat is altijd bijzonder. Je weet je in de nabijheid van de stervende. En toch kan je je soms alleen voelen op zo’n moment. Jij alleen met die stervende. Vaak dringt langzaam maar zeker het gevoel binnen dat ook God daar is. Hij die het leven heeft gegeven, wil dichtbij zijn als het leven weer bij Hem terugkeert. Dat is bijzonder moment, omdat het dan lijkt of er een ander licht in de kamer valt. Ja, dat kan dan ook ’s nachts zijn. Als vanzelf brengen die momenten je tot bidden. Bidden dan het sterven niet zwaar mag zijn. Bidden dat Zijn Liefde ons allen mag dragen. Dat Zijn Liefde in het bijzonder voelbaar mag zijn voor de stervende. Het klinkt misschien gek, maar een gevoel van dankbaarheid komt dan ook binnen. Dankbaar op zo’n heilig moment er te mogen zijn. Dan is sterven geen angstig moment, maar een liefdevol en vredevol moment. De inkeer die er dan is, is een heel kostbaar moment die me dieper raakt dan ik me realiseer. Geloven is een gave. Geloven is op zulke momenten vanzelfsprekend. En ik weet me veilig waar ik ook ga. En dan begrijp ik ook waarom iemand ooit psalm 23 schreef: Ik ben nergens bang, want U gaat met mij.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2016 - 3 Veerkracht momenten

Het is nog niet heel duidelijk te merken, maar de dagen lengen weer! Het gaat weliswaar over een paar minuten per dag, maar toch, het voedt onze veerkracht. Wij verlangen naar licht en we weten dat het licht in aantocht is en dat de zon uitdrukkelijker haar warmte aan de aarde zal geven. Dat verlangen en die zekerheid doet mensen goed, ook al is het nog niet zo ver. Leven vanuit het verlangen en de zekerheid dat het weer goed komt, die veerkracht, is ons aangeboren, ingeschapen.
Er zijn mensen die het tegendeel beweren, die zeggen dat het niet is aangeboren, maar dat we het ons wijsmaken en aanpraten. Daar geloof ik niets van, het is ons aangeboren. Uit zichzelf geeft het donker geen enkele reden om op licht te rekenen. Het donker is slechts donker. Dit geldt voor de natuur en dus ook voor de mens. Alleen het verlangen, de hoop en de zekerheid dat het goed komt –die veerkracht- doet je ontsnappen aan het donker. Wij moeten allemaal onze eigen unieke weg door het leven gaan. Met vallen en opstaan, met donkere momenten en veerkracht momenten.
Die veerkracht momenten noem ik geloof, het is ons aangeboren en ingeschapen. Geloof geeft je veerkracht, geloof geeft hoop als je wanhoopt, geloof doet je verlangen als je niets meer verwacht. Er zijn verstandige mensen die menen het geloof te moeten afwijzen, omdat het een verzinsel is en we ons alleen maar iets wijsmaken. Het lijkt mij eerder onverstandig en kortzichtig, want je ontkent daarmee de levensnoodzakelijke veerkracht die ons allemaal aangeboren en ingeschapen is! Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2016 - 2Naar buiten. Op de voorlaatste dag van 2015 heb ik gewandeld in de Kampina, het natuurgebied bij Oisterwijk. Het was een schitterende dag. Over de weidse vlakte vol met pijpenstrootje lag een gouden gloed, het gras op de paden glinsterde van de dauw, aan de zoom stonden grillige eiken en witte berken. De column van Rob Schouten in Trouw van deze dag zat in mijn hoofd. ´2015 was een slecht jaar´, schreef hij. ´De wereld stond erger op zijn grondvesten te schudden dan voorheen: brute aanslagen, vluchtelingenstromen, boze burgers, tweespalt.’ En privé was het hem ook niet voorspoedig gegaan, veel vrienden en kennissen overleden, en allemaal veel te vroeg. Herkenbare woorden, ook voor u denk ik. Gebeurtenissen waar u en ik niets aan kunnen doen, zij overkomen ons en vaak voelen we ons machteloos. Als tegenwicht tegen deze negatieve gedachten bedacht ik al wandelend hoe fijn het is om vaak naar buiten te gaan.
Genieten van de natuur, je hoofd leegmaken, je zelf rust gunnen in de zo hectische tijd. Mijn boodschap voor het nieuwe jaar is daarom simpel: ‘Ga vaker naar buiten’. En dan hoeft de zon niet te schijnen, zoals op deze dag. Een vriendin vertelde me eens hoe fijn het is om in het bos te wandelen als het regent. Zij genoot dan van de speciale geur in het bos, het geluid van de vallende regen. En wie weet: misschien gaat het nog sneeuwen in de komende maanden. Daarom: veel buiten wens ik u toe.

Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2016 - 1 Gelukkig Nieuwjaar wensen we elkaar de komende dagen. Dat is een mooi fenomeen. We hopen op een mooie nieuwe start. Welk geluk zal het nieuwe jaar ons brengen?, is een vraag die we elkaar stellen. En soms kan je alvast genieten, omdat je al geniet van de vooruitzichten op een mooie gebeurtenis die is vastgesteld. Soms word je gevangen gehouden door vrees en angst voor anderen dingen. Wij zijn de tijden, schrijft de naamheilige van onze parochie. Wij moeten iets maken van wat er op ons afkomt. Ik hoop dat 2016 een jaar wordt waarin we weer met elkaar de schouders onder onze parochie zetten. Dat we samen in staat zijn om onze parochie tot een goede plek te maken waar het goed toeven is voor velen. Dat we samen in staat zijn om een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van Breda en Teteringen. Dat we in staat zijn om elkaar te helpen. En dat we samen kunnen dragen wat te moeilijk voor ons is. Laten we van 2016 een mooi dynamisch jaar maken. Voor u persoonlijk, voor ons gezamenlijk.
Zalig Uiteinde; Zalig Nieuwjaar.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2015 - 52 Kerstmis nog steeds en alweer. We vieren kerstmis. Nog steeds en alweer. In een wereld die soms op haar grondvesten schudt, vieren we nog steeds en alweer kerstmis. Een pover en mager tegengeluid op iets veel groters en omvangrijkers. Welk antwoord heb je als miljoenen op de vlucht zijn en het oorlogsgeweld maar aanhoudt, als het kleine dagelijkse verdriet aan je deur klopt, als je je partner moet afgeven of een kind verliest, je werk of je relatie stukvalt? Welk antwoord heb je dan, welk woord dat troost of verzacht? Op deze ongerijmde, verbijsterende en groteske vragen wordt ons het kerstfeest als antwoord gegeven en vertellen we nog steeds en alweer het verhaal over de geboorte van het kind Jezus. Het lijkt bijna onnozel. Maar schijn bedriegt. Het is allerminst kinderachtig. Jozef en Maria en hun kindje Jezus, de engelen, de herders en de koningen, de stal en de herberg. Het is zo levensecht als maar zijn kan. Het kerstverhaal is het verhaal van ons allemaal! Hoe gewichtig ook en druk-druk, in onze overvolle herberg zal God maar moeilijk een plekje vinden. Maar daar waar mensen – arm of rijk, van goede wil – welkom zijn, beschutting zoeken en ruimte krijgen, kwetsbaar mogen zijn en delen wat waardevol is, dáár kan een koude kille plek, een schamele stal tot een warm huis worden, waar hoopvolle gedachten en troostrijke verlangens door engelen gehoord en verhoord, hun bestemming vinden. Een ideale plek waar nieuw leven geboren kan worden, waar God heel kwetsbaar, klein en lieflijk tot spreken kan komen in ieders leven. Ik wens het u allen van harte toe. Zalige Kerstmis!

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2015 - 51Onze vriend in Rome – interview straatkrant. Op vrijdag 6 november kwam de Utrechtse daklozenkrant uit met het interview met paus Franciscus. De parochie heeft een aantal exemplaren gekocht, en die liggen ter inzage in de kerk. Het is een bijzonder interview. Alleen al het feit dat de paus die nooit interviews geeft, tijd vrij maakt om aan een onbeduidend straatkrantje in Utrecht een interview te geven tekent hem ten voeten uit. Het hart van de paus ligt bij de kleinen, de armen, de mensen die aan de rand van de samenleving staan. De interviewer vraagt de paus waar zijn engagement voor de daklozen, ontheemden en vluchtelingen vandaan komt. Hij vertelt over zijn jeugd die niet rijk was, en over een vrouw, een Italiaanse, die drie maal in de week zijn moeder hielp. Die vrouw was echt arm, en zijn moeder gaf haar wat zij kon missen. De vrouw gaf aan het eind van haar leven hem een medaillon van het heilig hart van Jezus, dat de paus nog steeds draagt. In het interview laat de paus het medaillon zien, en zegt: ‘Zo denk ik elke dag aan haar en hoe zij onder haar armoede heeft geleden. En ik denk aan alle anderen die hebben geleden.’ Hij voelt het als zijn plicht om steeds aandacht te vragen voor de kwetsbare groepen, de daklozen en de vluchtelingen. Hoewel, plicht is niet het goede woord, de paus voelt het van binnen. De paus koos ervoor om niet in het pauselijk appartement in het Apostolisch Paleis te wonen, maar in Santa Marta, het hotel waar kardinalen en bisschoppen slapen als zij in Rome zijn. Door daar te wonen, ontmoet de paus op een informele manier mensen. En dat maakt zijn gouden kooi minder een kooi. ‘ Maar’ , zegt hij, ‘ik mis de straat’. Aardig is hoe de paus zijn positie relativeert. ‘Nu heb je een belangrijke baan, maar over tien jaar kent niemand je meer’. En het slot is ernstig, als dakloze Marc aan de paus vraagt of hij zich een wereld zonder armen kan voorstellen. Nee, dat kan hij niet. Als gelovige weet hij dat de zonde in ons schuilt; de menselijke inhaligheid is van alle tijden. We moeten er altijd voor blijven strijden. Altijd weer, altijd weer.’ Een hartverwarmend interview, lees het!

Frans Verkleij

Uit het pastorale team 2015 - 50Elke dag vragen mensen wel: en hoe zal het volgend jaar zijn? Dat is het mooie van een nieuw jaar. We kunnen wel omkijken, maar niet vooruit kijken. De tijd komt naar ons toe. En sommige dingen kan je inschatten. Maar echt weten?? Nee dat kunnen we niet. Laatst sprak ik met iemand over de toekomst van de kerk. Hij zei: “we zijn een kerk in ombouw. De ‘oude’ kerk is een prachtige herinnering. Die mogen we best koesteren, omdat die ons fundament is. Maar God daagt ons vooral uit om naar de toekomst te kijken. Nee, we hebben die kerk nog lang niet in handen. Al willen we dat wel. We willen de regie hebben. Maar die hebben we gewoonweg niet. We moeten geduld hebben. De toekomst zal ons gegeven worden.” Ik werd helemaal stil van deze wijsheid uit de woestijn. Ik bedacht me hoe slecht het met mijn geduld is. En hoe moeilijk ik het heb, omdat alles zo op losse schroeven staat. ‘Het zal me gegeven worden’ zo trilde het nog na in mijn hoofd. Daar vertrouw ik maar op. In het licht van Kerst doet me dat ook goed. Het zal ons gegeven worden. Dat is de kracht van geduld die ons allemaal gegund wordt.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2015 - 49VOL VERWACHTING KLOPT ONS HART.
“Vol verwachting klopt ons hart,” zo wordt er in deze dagen gezongen. In het komende weekeinde zal in vele huizen het sinterklaasfeest worden gevierd. Kinderen zien reikhalzend uit naar de komst van de goedheilig man en vol verlangen naar wat hij brengen zal. Grote en kleine cadeaus worden gegeven. Ook ons hart klopt vol verwachting, want vol verlangen zien we allemaal toch uit naar een wereld waarin het goed is om te leven, een wereld die veilig is en niet beheerst wordt door angst en terreur, waar we veilig over straat kunnen gaan en niet bang hoeven te zijn voor aanslagen of wat voor ander onheil dan ook. We verlangen naar een wereld waarin liefde en vrede de boventoon voeren, een wereld waarin we zorgvuldig omgaan met Gods schepping. We zijn nu in de advent. Komend weekeinde wordt de tweede kaars van de adventskrans aangestoken. We zijn weer wat dichter bij kerstmis, het feest van de komst van de Vredevorst. Zien wij als gelovigen ook vol verwachting uit naar dit feest? Verlangen wij naar de komst van Jezus Christus in onze wereld, in ons hart, naar zijn gaven, de gaven van vrede, gerechtigheid en barmhartigheid? Helpen wij mee om dit te realiseren? Dan kan Christus in ons geboren worden. Zoals een bekend adventslied zingt: De duisternis gaat wijken van de eeuwenlange nacht. Een nieuwe dag gaat prijken met ongekende pracht. Dat we daar naar verlangen.

Waarnemend pastoor Jos Demmers

Uit het pastoraal team 2015 - 48Leven in het verleden of in de toekomst? Ieder land, ieder volk, ieder mens heeft een verleden. Niets en niemand staat zomaar op zijn eentje, niemand hangt in het luchtledige. Alles heeft een verleden, een begin, een fundament waarop alles wat volgt is gebouwd. Het verleden is het voertuig waarop we vandaag vooruit gaan naar de toekomst. Het verleden is dus belangrijk. Ook iedere godsdienst heeft een verleden. Ja, juist godsdienst heeft een heel uitdrukkelijk en aanwijsbaar verleden. Vaak is dat het boek waarin haar begin beschreven staat en waaruit zij put voor haar geloof. Voor de joden en de christenen is dat de Bijbel, voor de moslims is dat de Koran. Het geschreven verleden, de Bijbel of de Koran, is het voertuig naar de toekomst. Voor iedere gelovige is het verleden van haar godsdienst dus belangrijk. Maar hoe moet je als gelovige leven: het oog gericht op het verleden of op de toekomst? Als het verleden het voertuig is om vooruit te gaan naar de toekomst, dan moet je als gelovige gericht zijn op de toekomst, lijkt me. Want anders krijg je rare dingen. In de Bijbel en in de Koran staan merkwaardige straffen, die ooit in het begin van haar ontstaan gewoon waren en bij die tijd hoorden, hoe gruwelijk dat nu ook is.

pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2015 - 47Klimaattop

De maand november is extreem zacht. Het is verleidelijk om deze hoge temperatuur toe te schrijven aan de opwarming van de aarde die al decennia bezig is. Meteorologen waarschuwen voor zo’n snelle conclusie. Maar het staat inmiddels als een paal boven water dat de aarde opwarmt. Daarom is de klimaattop van de Verenigde Naties, die 30 november tot en met 11 december 2015 plaats vindt in Parijs, zo belangrijk. Tijdens deze top wordt door wereldleiders aangegeven hoe we onder de 2 graden extra temperatuurstijging van de aarde kunnen blijven. In een nieuw klimaatverdrag moet ieder land vervolgens zijn bijdrage leveren aan het beperken van verdere klimaatverandering. Het gaat dan met name om het fors verminderen van het verbruik van fossiele brandstoffen. In zijn encycliek Laudato si’ stelt paus Franciscus dat het klimaat een gemeenschappelijk goed is, van allen en voor allen. De ernstige gevolgen van de klimaatveranderingen zullen vooral de ontwikkelingslanden treffen. In het rijke Nederland kunnen we de dijken versterken om ons te beschermen tegen de stijging van de zeespiegel; in Bangladesh hebben ze daartoe niet de middelen. Vandaar dat de paus pleit voor een politiek die de uitstoot van broeikasgassen en koolstofdioxide terugdringt. En hij dringt er op aan dat wij ons consumptiegedrag veranderen. Daar kan ieder zijn bijdrage aan leveren. Prinses Laurentien vertelde onlangs dat wij gemiddeld negen minuten onder de douche staan. Per minuut gebruiken we 8 liter. Nu kunt u zelf uitrekenen hoeveel water u per jaar bespaart als u in plaats van negen vijf minuten doucht. En u spaart ook nog geld uit!

Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2015 - 46Alweer tien jaar ben ik actief in deze parochie. Dat is een mooi tweede lustrum om dankbaar voor te zijn. We hebben samen veel meegemaakt. Veel lief gedeeld; veel leed samengedragen. We hebben een kerk afgebroken; en een kerk opgebouwd. We hebben vier parochies achtergelaten; en we zijn een nieuwe begonnen. Er zijn heel wat kinderen gedoopt; kinderen die hun eerste communie hebben gedaan; kinderen die zich hebben laten vormen. Stellen lieten hun huwelijk in de kerk inzegenen (soms van heinde en ver). Er waren volwassenen die katholiek werden. Het is heel bijzonder en mooi om in hun vorming actief te zijn. Ik heb veel vrijwilligers mogen ontmoeten die actief zijn in en rond de verschillende kerken van onze parochie, en in en rond de diaconie. Wat een kracht en vreugde stralen die uit. We leven in een onzekere tijd als het over de toekomst van de katholieke kerk gaat. We durven nauwelijks vijf jaar vooruit te kijken. De vele veranderingen bevestigen ons niet altijd in ons geloof. En toch daar doen we het wel voor. Met ons geloof voorop zijn we actief en zetten we ons in voor de kerk en voor de wijken, de buurten en het dorp waarin we wonen. Met het geloof voorop weten we dat we ons mogen en moeten inzetten voor de waardigheid van elke mens die we ontmoeten. En met het geloof voorop vinden we de parel in ons leven: onze vreugde, onze kracht, onze toekomst. En met het geloof voorop vinden we ook de troost als we een geliefde moeten loslaten. Zo zijn we samen kerk van Jezus. Ik hoop er nog veel van te mogen meemaken. Dank u wel voor alles wat we samen mochten delen de afgelopen jaren.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2015 - 45Op audiëntie

Iedere woensdag rond 10.00 uur houdt paus Franciscus zijn wekelijkse audiëntie in Rome. Gelovigen uit alle richtingen van de wereld komen dan bij hem op bezoek, op het St. Pietersplein wel te verstaan. Dat plein is daar uitermate geschikt voor n.l. groot. Een paar weken geleden waren we met 45 parochianen uit de Augustinusparochie op audiëntie bij paus Franciscus, samen met naar schatting 50.000 anderen. Zo’n audiëntie is fascinerend. Als de paus in zijn mobiel tussen de mensen door rijdt, klimmen zij op hun stoelen om een glimp op te kunnen vangen, want als je in het midden van de massa zit zie je hem niet. Behalve op de grote schermen dan.

De opbouw van het programma heeft iets weg van het programma van de tour de France; een voor- en hoofdprogramma. Vóórdat de paus verschijnt is er een soort voorprogramma, waarin de kardinalen uit verschillende landen afwisselend hun opwachting maken en iets mogen zeggen. Zo worden de toegestroomde pelgrims op het bordes voor de St. Pieter door hen in hun eigen taal verwelkomd. En iedere keer als dat gebeurde, sprongen zij van hun stoelen op en juichten en zwaaiden. ‘Wij zijn te klein in aantal’, dacht ik ‘en hoe weten ze dat wij er zijn?’ Toen kwam er een kardinaal naar voren, die de Duitstaligen en Nederlandstaligen toesprak. En hij zei: ‘Welkom aan de parochianen van de Augustinusparochie uit Breda, Nederland.’ En we sprongen op, juichten en zwaaiden als kinderen, 45 volwassen mannen en vrouwen!

Maar is dit uiteindelijk niet waar het in ieder mensenleven om gaat: Om gezien, gehoord en gekend te worden? Maar wie kent mij echt? Wij kunnen schuilen bij elkaar –we delen lief en leed en beleven dagen van hoop en vrees- en kunnen zelfs één worden in liefde. Maar een diep verlangen en heimwee naar geborgenheid blijft en is altijd onrustig aanwezig. Is dit God? Augustinus zei het heel lang geleden al: "Onrustig is ons hart, totdat het rust vindt in U."

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2015 - 44De eerste twee dagen van november. In het katholieke kerkelijk jaar zijn 1 en 2 november bijzondere dagen: Allerheiligen en Allerzielen. Op beide dagen herdenken wij mensen die ons zijn voorgegaan. Op Allerheiligen herdenken wij bijzondere mannen en vrouwen – heiligen - die ons nog steeds tot voorbeeld strekken. In onze parochie noemen we natuurlijk de heilige Willibrordus, Franciscus en Augustinus. En vergeten we niet de naamheiligen van de twee kapellen in onze parochie, de heilige Anna en de heilige Dymphna. Op dit feest mogen we ook al de mensen herdenken die geen plaats op de heiligenkalender hebben gekregen, maar wel degelijk heilig, dat wil zeggen, helend hebben geleefd. Ook mensen in onze eigen kring. En dan raken we aan de andere dag van herdenken, Allerzielen. In onze kerken herdenken we de dierbaren die ons ontvallen zijn, met name hen in het afgelopen jaar. We noemen hun namen, we steken een kaarsje aan. Het zijn intieme vieringen die je raken, omdat het verdriet zo voelbaar is. Het is mooi als gemeenschap rond de nabestaanden te staan, hun verdriet wordt zo gedeeld. In het vertrouwen dat hun namen voorgoed geschreven staan in de palm van Gods hand.
Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2015 - 43WEES GEGROET, MARIA.
Op het moment dat ik dit stukje schrijf, ben ik net terug uit de Mariakapel van de kerk te Made waar we met een aantal parochianen samen waren voor een Mariaviering. Het is hier de gewoonte om in de maanden mei en oktober die toegewijd zijn aan Maria op woensdagavond samen te komen om het rozenhoedje te bidden, de geheimen van de rozenkrans te overwegen en samen Marialiederen te zingen. De kapel kan gelukkig elke dag open zijn en voorziet ook in een behoefte hier in het dorp wat blijkt uit de vele lichtjes die hier bij het beeld van Maria worden aangestoken. Enige parochianen waren onlangs naar Lourdes geweest en vertelden heel enthousiast over hun belevenissen in dit genadeoord van Maria. Met zo velen vanuit de hele wereld samen om het geloof te vieren en te delen. Hoe verschillend ook toch vindt men elkaar bij moeder Maria. Ikzelf begeleid al vele jaren elk jaar een bedevaart naar Kevelaer, naar de Troosteres der Bedroefden, met welke titel Maria daar wordt vereerd. Oktober is de rozenkrans maand. Ondanks alle veranderingen in de geloofsbeleving blijft Maria toch bij velen aanspreken. Waarom? Omdat zij zo dicht bij ons staat en ook zo dicht bij God is. Zij is een moeder die een kind ter wereld bracht in moeilijke omstandigheden. Zij is een moeder die diep bedroefd moest toezien hoe haar Kind aan het kruis stierf. Alle menselijke emoties zijn door haar heen gegaan en voor ons zo herkenbaar dat ook wij met onze gevoelens, met alles wat ons bezig houdt, gemakkelijk naar haar toe gaan om ze via haar te brengen bij haar Zoon. Daarom: moeder Maria bid voor ons, bid voor onze Kerk.
Waarnemend pastoor Jos Demmers

Uit het pastoraal team 2015 - 42Opnieuw is de wereld in rep en roer. In het Midden-Oosten wordt gevochten om elke centimeter grond die er is tussen vele en verschillende groepen. In Rome vergadert een aantal bisschoppen over het gezin. In Zürich vergadert de FIFA zich suf over de corruptie tot in de top van deze voetbalorganisatie. In Wolfsburg blijkt de top van Volkswagen ook de weg kwijt te zijn. Gebrek aan innerlijke ethiek. En ondertussen staat half Europa op zijn kop door de grote toevloed van vluchtelingen uit het Midden-Oosten. En opnieuw lopen de spanningen hoog op. Dat was al toen er zoveel vluchtelingen kwamen uit Zuidoost Azië, vooral Vietnam. Of toen er veel meer uit Afrika kwamen. En dat is nu weer aan de hand. Ze zijn wel welkom, maar niet bij ons. Dat is altijd al moeilijk geweest, en dat geldt voor alles wat er om ons heen gebeurt. Diep in ons is een angst die onze ziel dreigt op te eten. Nee, wij zijn vaak ook niet blij met de nieuwe buren die komen. Hoe gaan we dus om met de angst die we hebben. En angst is een kwade raadgever, dat weten we ook. En ik snap al die angsten wel. Wat mij nu vooral ergert is het opgeroepen beeld dat vluchtelingen potentiële criminelen zijn. Terwijl het vooral mensen zijn op zoek naar een veilig huis, zoals we dat allemaal willen. Ik mocht een aantal van hen spreken. Ze zijn ons zo dankbaar dat ze hier ‘gewoon’ eten en drinken hebben; dat ze een plek hebben om te slapen, en niet bang hoeven zijn voor bommen, tanks of welk wapentuig ook. Ze zijn zo dankbaar dat ze wat Nederlands mogen leren. En sommigen verlangen om katholiek te worden. Natuurlijk zitten er rare kwasten tussen. Maar vluchtelingen zijn vooral dankbare mensen. Samen met ons willen ze bouwen aan wereld vol vrede en vreugde. Een visioen om vast te houden.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2015 - 41Op reis ………

Van 3 oktober tot en met 11 oktober gaan we met 45 personen op reis naar Rome. Een bonte verzameling van mensen uit de 4 parochiekernen van de grote Augustinusparochie; uit de Haagse Beemden, Breda Noord, Teteringen en Breda Oost. De meesten kennen elkaar wel, de een misschien van gezicht, de ander goed bekend, heel verschillend dus. Maar de reis maakt dat we een familie gaan worden, een grote parochie in het klein.

Een parochiereis of pelgrimsreis, waar ook een thema aan verbonden is: Terug naar de bron van ons geloof. Terug naar de bron, met het oog op de toekomst. Want we moeten verder, de nieuwe tijd in, met nieuwe generaties, nieuwe communicatiemiddelen en andere vragen en verwachtingen. Hoe moet het verder met ons geloof in God, waarom zou dat eigenlijk goed en nodig zijn? Waarom kerk, waarom samenkomen en met elkaar vieren? Ooit zo vanzelfsprekend allemaal, nu helemaal niet meer.

Op pelgrimstocht gaan naar Rome, dat is de oude en de nieuwe ontmoeting aangaan met het christelijk geloof en de herinnering aan de apostelen Petrus en Paulus en de martelaren. Terug naar de bron van hoe het ooit begonnen is, om gesterkt en met vertrouwen de nieuwe tijd te omarmen.

Wij geloven in een mysterieuze God en toch lezen wij zijn Woord in door mensen geschreven verhalen. We geloven in een onzichtbare God en toch danken wij Hem in het breken en delen van het brood. Wij geloven in een God die zo anders is en mogen wij He kennen als onze Vader.

Ons geloof bestaat bij deze tweeledigheid; het doet je de ogen opslaan naar de hemel, maar laat je ook met beide voeten op de grond staan; het doet je denken aan de eeuwigheid, maar houdt je ook verbonden aan je eigen tijd.

Op pelgrimstocht naar Rome gaan is een reis maken naar de bronnen die buiten je liggen en vorm hebben gekregen in zovele kerken en monumenten, en naar de bron die in jezelf is. Een onophoudelijk proces: Gelovige zijn, is pelgrim zijn, een leven lang.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2015 - 40Vrede verbindt. Dinsdag 22 september keken we met veertig bezoekers in Chassé Cinema naar de film Welcome, die daar vertoond werd in het kader van de Vredesweek. Deze film speelt zich af in Calais, waar talloze asielzoekers proberen in Engeland te komen. We zagen hoe zweminstructeur Simon in contact komt met de jonge Koerd Bilal, gevlucht voor het geweld in zijn land Irak. Hij krijgt een band met hem, en hij leert hem zo goed zwemmen dat Bilal het erop waagt het Kanaal over te zwemmen. Het was een indrukwekkend shot vanuit de lucht om de jongeman in de wilde zee gestaag te zien zwemmen. Het thema van de Vredesweek van dit jaar is ‘Vrede verbindt’. Simon ging een verbinding aan met Bilal, wat niet zonder risico was, want de Franse overheid verbiedt vluchtelingen te helpen. Na afloop bespraken we met een groepje bezoekers in welke mate wij een verbinding aangaan met asielzoekers. Iemand verteld over de Michaelkerk. Daar krijgen asielzoekers drie ochtenden in de week taalles. Het is hartverwarmend te zien hoe vrijwilligers een binding aangaan met de asielzoekers, en ook hoe de asielzoekers onderling een band aangaan. Zo krijgen de mensen een gezicht, en zijn asielzoekers geen anonieme personen meer. Ik las in de krant dat de gemeenten een oproep aan haar inwoners doet om te helpen de toestroom van vluchtelingen in goede banen te leiden. Kijk eens of ook u ook mee kunt doen.
Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2015 - 39 Al meer dan honderd jaar staat het Missiehuis van de SVD (Societas Verbi Domini; de congregatie van het Goddelijk Woord) in Teteringen. Ze worden ook wel Missionarissen van Steyl genoemd, omdat hun stichter de heilige Arnold Jansen, daar is begonnen. Ze zijn een internationale congregatie. Velen van die missionarissen zijn uitgezonden vanuit Teteringen. En velen keren er ook weer naar terug. Het is altijd bijzonder om hun verhalen te horen, waar ter wereld ze ook gewerkt hebben. Zondag 18 oktober vieren we in de kerk van Teteringen het feit dat de SVD al 100 jaar in onze regio aanwezig is, en op hun manier een stempel hebben gedrukt ook op de parochies.
Er wordt een prachtige tentoonstelling ingericht over verleden en heden. Die tentoonstelling komt in de Willibrorduskerk te staan. Missie toen en nu zal het thema zijn. Missie in andere continenten. Missie in ons eigen land. Er zijn door de SVD nieuwe communiteiten opgericht in verschillende steden in Nederland. Getuigen zijn van het Woord; getuigen zijn van Gods barmhartigheid. Ze appelleren aan onze eigen manier van geloven. Hoe maken wij ons geloof waar in ons dagelijks leven? Zondag 18 oktober is overigens ook Wereldmissiedag. We weten ons verbonden met alle christenen overal op de aarde die hun geloof vorm en inhoud geven.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2015 - 38Er is een tijd voor … “Alles heeft zijn uur, alle dingen onder de hemel hebben hun tijd.

Er is een tijd om lief te hebben en een tijd om te haten, een tijd voor oorlog en een tijd voor vrede. Wat is, was tevoren al; wat zal zijn, is vroeger al geweest.” Deze wijze woorden staan in het Bijbelboek Prediker. De diepe gedachte erachter is dat de mens in wezen niet eens zoveel invloed heeft op wat er allemaal gebeurt in de wereld. Op dit moment trekken duizenden vluchtelingen van elders in de wereld richting West-Europa, onze kant op. We maken een ware volksverhuizing mee. Ik weet nog dat ik er vroeger op school over las, over volksverhuizingen, maar had niet echt een idee. En nu maken we het mee. De reden of de oorzaak ervoor is moeilijk te achterhalen, het lijkt gewoon te moeten gebeuren. En zo is het eigenlijk met alles: Baren en sterven, planten en oogsten, huilen en lachen, rouwen en dansen, zoeken en verliezen, een tijd om te bewaren en een tijd om weg te doen. Het lijkt wel of de wereld op bepaalde momenten steeds weer even wordt opgeschud en als alle stof is neergedwarreld, wij weer een nieuwe start moeten maken. Maar dan anders, met andere inzichten, andere verhoudingen en nieuwe verwachtingen. Het gebeurt wel met pijn, met onbeschrijflijk leed en daar is niets zinnig of troostrijk over te zeggen. Het waarom gaat ons bevatten te boven. Prediker eindigt met: Het stof keert terug naar de aarde waar het vandaan kwam en de levensgeest naar God die hem schonk. Wat ons rest is dat wij het leven voor onszelf en voor elkaar zo aangenaam mogelijk moeten maken. Over meer hoeven wij ons niet druk te maken.
Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2015 - 37 Expo 2015 in Milaan. Afgelopen zomervakantie heb ik de wereldtentoonstelling 2015 in Milaan bezocht. Het thema is ´Feeding the Planet´ – het voeden van onze planeet aarde. Landen uit de hele wereld laten in een eigen paviljoen zien wat zij daarin presteren. Het was boeiend om de verschillende paviljoens te bezichtigen, al zijn het er zoveel – 135 – dat je een paar dagen nodig hebt om ze allemaal te bekijken. Het Vaticaan heeft ook een paviljoen. En dat is heel anders dan de paviljoens van de andere landen. Die landen doen vooral aan zelfpromotie. Het Vaticaan heeft een tegengeluid. Het nodigt ons uit om op een andere manier naar voedsel te kijken. Op de gevel van het paviljoen staat de uitspraak van Jezus ‘Een mens leeft niet van brood alleen’. Voedsel is meer dan het voeden van ons lichaam. Voedsel is cultuur, het heeft met gemeenschap, met mensen die met elkaar leven, te maken. Het Vaticaan houdt ons een spiegel voor; het laat zien hoe ongelijk de verdeling van voedsel is; dat veel mensen honger lijden; op de vlucht zijn voor oorlog en geweld; dat we veel voedsel verspillen. Er worden korte filmpjes vertoond, met steeds aan het eind paus Franciscus in beeld, die kritische opmerkingen plaatst en een ander perspectief geeft. Het kan anders! Dat tegengeluid laat hij ook horen in zijn laatste encycliek ‘Laudato si’, over de zorg voor de aarde, ons gemeenschappelijke huis. Op dinsdag 29 september houden we in onze parochie hier een avond over. Ik hoop dat u met velen komt.
Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2015 - 36Op vakantie in Noord-Italië kwam ik op een bergtop in de buurt van het dorpje Carisolo een klein kerkje tegen. Het kerkje was gewijd aan de heilige Stefanus. Hij is de eerste martelaar in onze christelijke geschiedenis. Hij is gedood omdat hij trouw wilde blijven aan Jezus. Wij lezen veel over hem in het boek Handelingen van de apostelen. Bijzonder in het kerkje waren de fresco’s die het verhaal van zijn leven en dood verbeelden. Levensgroot was voor alle pelgrims de heilige Christoffel geschilderd. Zo groot geschilderd dat pelgrims hem op afstand al konden ontdekken, en zo wisten waren ze waren. Bijzonder ook was de beroemde dans van de dood die aan de buitenzijde van het kerkje geschilderd was. Levenden en doden dansen met elkaar. Ze verbeelden samen dat wie je ook bent, en hoe je ook bent, je nooit aan de dood ontsnapt. De arme niet, de rijke niet. Binnen was het laatste avondmaal geschilderd. Dit fresco is op een heel andere manier tot leven gebracht in glas. Alles wat op het fresco staat, is ook in glas te zien. Nee, niet de personen, maar wel de vis, het lam, het brood, de kreeften, het servies en het bestek. Het was betoverend om deze schoonheid daar te zien. Oogverblindend mooi werd daar de basis van onze eucharistie verbeeld. En natuurlijk was er ook een beeld van de heilige aartsengel Michael. U begrijpt dat ik de twee dames heel dankbaar was die voor mij de kerk opendeden toen ik aankwam. En God dat Hij mij naar deze plaats had laten lopen.

Diaken Vincent de Haas.

Uit het pastoraal team 2015 - 35Start nieuwe werkjaar. In deze week vieren wij het feest van de H. Augustinus van Hippo, patroon van onze grote parochie. A.s. zondag worden we uitgenodigd als parochianen van deze parochie om weer een start te maken met het nieuwe werkjaar en geïnspireerd door de H. Augustinus en met de zegen van de Allerhoogste ons ook in dit nieuwe werkjaar weer in te zetten voor onze parochie, voor dat koninkrijk van God in ons midden en met elkaar een al wat hemel op aarde te realiseren. Immers, om de heilige Augustinus te citeren: Hij die woont in de hemel heeft op aarde gewoond, zodat de mens die op aarde woont in de hemel zou wonen. Op tal van terreinen kunnen we met elkaar een glimp van het hemelse hier ter plekke laten zien, in de liturgie, in de diaconie, in de catechese, in onze zorg en aandacht voor elkaar. Voor onze parochie begint een werkjaar met vragen rondom de invulling van de vacatures voor pastorale beroepskrachten. Ik zelf kan maar voor een heel klein stukje de vacature voor pastoor invullen. Omdat ik ja heb gezegd op de vraag van de bisschop om pastoor te worden van de 6 parochies in de regio Alphen-Gilze zal ik afscheid nemen van de Vijf Heiligen Parochie in de regio Made en eind dit jaar mijn taak voor de Augustinusparochie beëindigen. Pastor Frans Verkleij zal in april afscheid nemen vanwege het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd. Worden deze vacatures ingevuld? Zo ja, hoe dan? Helaas veel onzekerheid. Gelukkig heb ik in deze korte tijd dat ik waarnemend pastoor van de Augustinusparochie ben, mogen ervaren dat er veel mensen zijn die zich met de beroepskrachten en de teamondersteuners volop inzetten voor de Augustinusparochie. Moge dan de Heer op voorspraak van de H. Augustinus onze parochie en ons aller werk en leven zegenen ook in het nieuwe werkjaar.

Waarnemend pastoor Jos Demmers

Uit het pastoraal team 2015 - 34Honkvast

De vakantie loopt langzamerhand op zijn eind. Hopelijk hebben we nieuwe kracht op kunnen doen en zijn de kinderen weer veilig thuis. Het leven herneemt zijn normale gang. Ook wel fijn. Je kijkt uit naar de vakantie en vind het uiteindelijk ook goed dat het afgelopen is. Ik merk dat ik van structuur hou; het geeft richting en houvast. Maar ik moet eerlijk bekennen dat daar ook een gevaar in zit. Het maakt dat ik misschien wel te honkvast word of dat ik niet ontvankelijk ben voor het andere of onverwachte. Dat is zonde, want het andere en het onverwachte hebben juist nieuwe mogelijkheden in zich en wijzen me een andere richting uit. Een richting die ik zelf wellicht niet voor mogelijk had gehouden. Die ene persoon eens met andere ogen proberen te zien of eens niet te emotioneel reageren op dat voorval of die uitspraak; misschien is het gewoon anders bedoeld geweest.

Als je het van nature niet zo in je karakter hebt is het soms hard werken, maar het móet wel, want anders word je een chagrijnig en verbitterd mens. Tsja en wie zit daar nu op te wachten?
Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2015 - 33Laudato si, U zij geprezen

In deze rubriek heeft waarnemend pastoor Jos Demmers een paar weken eerder aandacht gevraagd voor de nieuwe encycliek van paus Franciscus, ‘ Laudato si, U zij geprezen’.
De Nederlandse vertaling moet nog verschijnen , ik heb de Engelse vertaling gelezen. Ik ben onder de indruk van de analyse van de paus en zijn voorstellen.
De ondertitel van de encycliek is ‘ Over de zorg voor ons gemeenschappelijke huis’. Daarmee bedoelt de paus onze wereld, de aarde, met al haar bewoners, de mensen, de planten de dieren, en alle andere niet levende wezens.
Hij wijst erop dat de hele aarde, Gods schepping, één groot netwerk is van onderlinge afhankelijkheid. En dit netwerk vertoont steeds meer scheuren vanwege het onverantwoordelijke gedrag van mensen. Hij doelt dan vooral op de mensen in de rijke landen, die op te grote voet leven en een te groot beroep doen op de natuurlijke hulpbronnen.
Scherp zet de paus uiteen dat de zware klappen vooral vallen bij de arme mensen in de wereld. Ecologische en sociale gerechtigheid gaan hand in hand, zo stelt de paus.
Paus Franciscus doet via deze encycliek een moreel appèl op ieder van ons - individuen, regeringen, bedrijfsleven - om de zorg voor ons gemeenschappelijk huis, ter harte te nemen.

Frans Verkleij

Uit het pastorale team 2015 - 32Komkommertijd

De vakantietijd wordt ook wel komkommertijd genoemd. Het is een periode van het jaar waarin weinig nieuws te melden is en velen op vakantie zijn, een slappe tijd dus. Het woord gaat terug tot 1700, toen de adel in de zomer de stad verliet en hun zomerhuizen op het platteland opzochten, waardoor er voor de ambachtslieden in de steden weinig te doen was. Juist in dat zomerseizoen werden de komkommers geoogst, vandaar de naam.
Ook in onze tijd zoeken velen –ook niet adellijken- hun zomerhuizen en vakantiebestemmingen op. De artikelen in de krant worden beduidend vlakker en vluchtiger en ook op televisie wordt de ene na de andere serie herhaald. Ooit vond ik het maar niks, maar nu vind ik eerlijk gezegd dat het ook wel iets heeft. Het lijkt wel of de harde dagelijkse werkelijkheid wat minder van zich laat horen, alsof de volumeknop wat zachter is gezet en het getoeter, het geschreeuw en het gebonk is gaan liggen. Dat is niet waar natuurlijk, nog steeds zijn er excessen van tomeloos geweld tegen onschuldige mensen. Maar het is even geen aanhoudende stroom onrust die ons ’s morgens wakker maakt en houdt.
Zo’n komkommertijd maakt je er van bewust dat er eigenlijk in andere perioden veel aan stemmingmakerij wordt gedaan. Velen schijnen een mening te hebben over iets en vinden het kennelijk belangrijk genoeg om daar ongezouten uitspraken over te doen. In plaats van inzicht en vertrouwen te schenken, maakt het mensen onrustig, angstig en onzeker. Een komkommertijd is in dat opzicht dus een tijd waar we iets van kunnen leren n.l. dat er het nodige aan de hand is in onze wereld, zeker, maar dat het vaak onnodig opgeklopt en bewust met sensatie onder onze aandacht wordt gebracht. Als je dat weet wordt het een stuk betrekkelijker en –belangrijker- komt er ruimte voor vertrouwen in het goede in mensen, ook in mij. Komkommertijd, een tijd van bezinning, dat had ik nou nooit gedacht.

Pastor Ben Hendriken

Uit het pastorale team 2015 - 31 Op dit moment is het hoog zomer. We zijn midden in de vakantietijd en dat is te merken.
Bijvoorbeeld bij mij in het dorp waar het in de straten stiller is dan anders. Veel mensen zijn weg. De school die in de buurt staat van de pastorie waarin ik woon is gesloten en dat betekent dat 6 weken lang de geluiden van kinderen die naar school gaan en weer naar huis gaan niet te horen zijn, geen spelende kinderen op het schoolplein.
Het parochieleven draait op een wat lager pitje. Collega`s genieten van hun welverdiende vakantie.
Maar als parochie sluit je niet, zoals een school de deuren voor een bepaalde periode.
In de Augustinusparochie is er een speciaal zomerprogramma. Vieringen gaan gewoon door.
Ook in de vakantietijd kan de Annanoveen gehouden worden en het feest van moeder Anna gevierd worden. Kinderen worden gedoopt. Zieken krijgen bezoek. De ziekenzegening kan worden gegeven en het sacrament van de zieken wordt toegediend. Kerkelijke uitvaarten worden verzorgd.
Dit blijft allemaal mogelijk ook in vakantietijd, dankzij de vele mensen die ook in de vakantietijd zich inzetten voor hun parochie, voor hun medemens.
Zo ben je en blijf je kerk, dat wil zeggen gemeenschap van gelovigen het hele jaar door. Hartelijk dank. Waarnemend pastoor Jos Demmers

Trefwoord(en):

Uit het pastoraal team 2015 - 30Pelgrimeren
Veel mensen pelgrimeren tegenwoordig. Het lijkt wel een beetje in de mode te zijn. Pelgrimeren –zo las ik ergens- is afgeleid van per agros, wat ‘door de velden’ betekend. Pelgrims stellen zich open voor wat het veld biedt. Ze lopen in het besef dat achter iedere kronkel in de weg zich een werkelijkheid openbaart, die ze niet hebben gemaakt, maar die hen geschonken wordt en hen uitdaagt. Zo opgevat is op vakantie gaan in zekere zin terug te voeren op pelgrimeren. Velen zijn nu op vakantie, op weg door de velden en onbekende dorpjes en steden, in de hoop dat zij om de hoek van een suffig rijtje huizen of na een lange saaie weg spannende dingen meemaken en fraaie indrukken opdoen. En toch is pelgrimeren anders dan vakantie. Pelgrimeren is niet hetzelfde als nieuwsgierigheid of je laten onderdompelen door iets exotisch anders, heel ver weg. Pelgrimeren is gedurfder, het is bewust op weg gaan met het verlangen om geraakt te worden door het Andere, door dat wat groter is dan ons, maar wel alles en allen doordringt en die wij God noemen.
Bij pelgrimeren echter gaat het om de pelgrim. Het Andere, dat alles en allen doordringt , is er toch wel. Het gaat om de pelgrim, hij of zij bepaalt of die ontmoeting met het Andere lukt of niet. En hoe simpel het misschien ook klinkt, het begint er mee jezelf pelgrim te noemen: ‘Ik ben pelgrim’. Vanaf dat moment komt alles in dát teken te staan. De ontmoetingen en de gesprekken onderweg, het landschap en de natuur. Je raakt gevoelig voor en gespitst op andere dingen en het Andere voltrekt zich ongemerkt in mij.
Iedere gelovige is in wezen een pelgrim en je reis hier op aarde een pelgrimage. Daar hoef je niet heel ver voor weg te gaan, het kan zelfs in de buurt zijn. Maar dan is het goed om met regelmaat tegen jezelf te zeggen: ‘Ik ben een pelgrim’, om wat gevoeliger en meer gespitst te zijn op andere dingen.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2015 - 29Woensdag 8 juli was de uitvaart van pastor Toon Stoop. Een mooi, indrukwekkende uitvaart waar Toon zelf de belangrijkste bouwstenen voor had aangedragen. Toon was een vrolijke en hartverwarmende man. Hij stond altijd klaar en was aanwezig zonder dat te benadrukken. Op elke redelijke vraag gaf hij snel antwoord; en hij verzette zo veel werk dat anders bleef liggen. Hij was ook een attente man die door velen werd gewaardeerd. Hij zong graag, zeker in de liturgie. Onze vieringen kregen er altijd extra kleur mee. ‘Waar vriendschap is en liefde, daar is God’ was het motto van de uitvaart dat hij zelf had gekozen. En dat drukt precies waar Toon voor stond: verbondenheid, zorg voor elkaar, en geloven in God. Zeven jaar (1993 – 2000) was hij pastoor in de Michaelparochie; en van 1996 – 2000 ook pastoor van Teteringen. Vijfenvijftig jaar was hij priester van ons bisdom. Zelf zei hij dat hij een goed leven heeft gehad, een goede jeugd, en een zinvolle taak in het leven. Hij heeft veel bijgedragen aan de Kerk van het Bisdom van Breda, op verschillende plekken in ons bisdom. Nuchter als hij was accepteerde hij de leukemie die hem overkwam. En nuchter zag hij de dood tegemoet. Een bijzondere en aimabel man is ons in de dood voorgegaan. Zijn herinnering zullen we koesteren. Zijn geloof en zijn inzet voor de kerk van ons bisdom en voor onze parochie mogen voor ons een lichtend voorbeeld zijn. Moge God hem in zijn liefde hebben opgenomen. Moge hij daar met de heilige Antonius onze voorspreker zijn.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2015 - 28 Straatwandeling rond het Annahuis.

Het Annahuis, de voormalige pastorie van de al lang gesloten Annakerk, zou je het diaconale centrum van Breda kunnen noemen. Medewerkers en vrijwilligers betrokken bij het Annahuis bekommeren zich om stadsgenoten die het niet goed met het leven getroffen hebben. Het Annahuis is inmiddels een serieuze gesprekspartner van de politiek waar het gaat om bescherming van de zwakken in de samenleving. Elk jaar is een van de twaalf caritascollecten op de eerste zondag van de maand bestemd voor het Annahuis.
Veel zwervers en daklozen kennen het Annahuis. Zij kunnen daar terecht voor ondersteuning, een maaltijd en hulp bij het zoeken van onderdak. Zij worden serieus genomen. Dat merkte ik goed toen ik maandag 30 juni met collega´s uit het pastoraat en bisdomkantoor, onder wie de bisschop, meedeed met de straatwandeling, georganiseerd door het Annahuis. Na een gastvrije ontvangst en kennismaking leidden vijf mannen die voorheen op straat zwierven ons rond door de stad. Nadrukkelijk vroegen zij ons om al wandelend met hen gesprek te gaan; graag wilden zij hun verhaal kwijt. En dan realiseer je hoeveel geluk jezelf hebt gehad in je opvoeding en opleiding – er hoeft niet zoveel te gebeuren om de weg in het leven kwijt te raken. We kregen plekken te zien waar zij de nacht plachten door te brengen. Een portiek, een plek achter struiken in het park. En we gingen het stadskantoor binnen, waar sinds een paar jaar zwervers een postadres hebben. In het gesprek na de wandeling deelden we ervaringen uit. We spraken onze waardering uit voor de openheid waarmee de gastheren ons tegemoet traden. De wandelingen worden regelmatig gehouden: een mooie activiteit voor de werkgroepen diaconie of vormelingen in onze parochie. Leerzaam.

Frans Verkleij

Uit het pastorale team 2015 - 27Nieuwe encycliek paus Franciscus! Enkele weken geleden is de nieuwe encycliek van paus Franciscus gepubliceerd. Dit pauselijk document heeft als titel: Laudato si (Geprezen zijt Gij) met als ondertitel in het Nederlands vertaald: over de zorg voor het gemeenschappelijk huis. De paus verwijst naar het Zonnelied van de heilige Franciscus waarin deze God prijst om Zijn schepping. Met het gemeenschappelijk huis wordt onze wereld bedoeld, de aarde die wij met velen bewonen. De paus merkt op dat ons huis wordt geruïneerd en dat doet iedereen pijn, vooral de armsten van de samenleving. De paus doet een beroep op de verantwoordelijkheid van een ieder van ons op basis van de taak die wij allen hebben gekregen om zorgvuldig met Gods schepping om te gaan. Het is ons aller taak de tuin die de aarde is goed te verzorgen en te onderhouden. Het schrijven van de paus is niet alleen gericht tot de katholieken, maar tot alle mensen van deze wereld. De paus pleit voor veranderingen van energieverbruik en levensstijl. Hij bepleit armoedebestrijding, zorg voor de natuur en bescherming van de menselijke waardigheid vanaf het prille begin in de moederschoot tot aan het moment van overgaan naar het andere leven. Moge deze encycliek ons allen aanzetten tot kritisch kijken naar onze eigen levenswijze.

Waarnemend pastoor Jos Demmers

Uit het pastorale team 2015 - 26Vakantie

Nog even en de vakantie begint. Velen zien er naar uit, naar een tijd van vrij zijn. Even niet geleefd worden door het rooster en het ritme van het werk, de school of de dagelijkse beslommeringen, maar volgens je eigen rooster. En dat valt nog niet mee. Want waar bestaat zo’n rooster dan uit. Uitslapen, luieren, niets doen? Dat is weer het andere uiterste. Nee, vakantie vieren is nog een kunst op zich. Het is balans vinden tussen twee uitersten. Want de school, het werk of de dagelijkse beslommeringen, ze kunnen je opjagen, maar bieden je aan de andere kant wel de noodzakelijke sociale contacten. En uitslapen, luieren of niets doen, kan ook een eenzame bezigheid zijn.
Mensen die met pensioen gaan, worden daar soms in begeleid. Zij moeten dan het jachtige leven ‘afleren’, om het rustige nieuwe leven aan te leren. Alsof je een oude, vertrouwde jas -die als gegoten zat- uit doet en een nieuwe –weliswaar mooie- maar nog niet lekker zittende jas aantrekt.
Dat is wat al die spirituele tijdschriften ons willen vertellen en dat is ook de boodschap die ons geloof ons mee wil geven; geef aan alles de juiste zwaarte en tijd, probeer in balans te komen.
Als je nog niet aan pensioen toe bent is vakantie houden even proeven van dat rustige nieuwe leven, die mooie vreemde jas. Maar voor de meesten zal de vakantie net iets te kort zijn om die balans te vinden. Toch is het fijn om even op adem te mogen komen en te genieten van al het mooie waarmee God ons in zijn schepping heeft omgeven.
Ik wens u mooie en zonnige vakantiedagen toe!
O ja, en als u iets leuks wilt ondernemen, wij hebben voor u een zomerprogramma samengesteld, wat zeer de moeite waard is om te bezoeken of aan mee te doen.

Pastor Ben Hendriksen.

Uit het pastorale team 2015 - 25Het wordt weer zomer. Af en toe tropisch heet; dan weer herfstachtig koud. Variatie genoeg in het weer, zo is het tot nu toe. Tijd voor veel gezinnen om de vakantieplannen nog even te checken, dan wel nu echt vast te leggen. Tijd om uit de stress van alle dag te stappen. Zomer is bijbels gezien de tijd om onder de vijgenboom, laten wij maar zeggen onder de appelboom te genieten. Lastig is dat je soms wreed verstoord wordt, en alle rust weg is … Soms is het als een wesp die maar om je hoofd blijft cirkelen. Wat ik op zulke momenten nodig heb, is de kracht van mijn geloof. De kracht om alles wat er dan op mijn pad komt aan te kunnen. De kracht om te weten dat ik me niet voorbereid op de neergang, maar op zoek ben naar een volgende stap. Uitdagingen zijn er genoeg; en de kracht ze op te pakken wordt ons zomaar gegeven. Moge ons geloof opnieuw tot bloei komen, en ons allen helpen het goede te aanvaarden en het moeilijk te dragen. Geloof als een appelboom om onder te zitten. Zoiets?

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2015 - 24Taallessen asielzoekers. Onlangs had ik een overleg met de werkgroep die taallessen organiseert voor asielzoekers. Drie ochtenden in de week komen zo’n vijftien asielzoekers naar de Michaelkerk. Zij krijgen daar Nederlandse les van goed toegeruste vrijwilligers.

Gastvrouwen openen de deuren van de kerk en zorgen voor koffie en thee. De sfeer is goed, de asielzoekers die de lessen volgen zijn zeer gemotiveerd om de Nederlandse taal machtig te worden. Een docent vertelde mij hoe snel sommigen de taal oppikken. Zij had uitgelegd dat je in het Nederlands met het achtervoegsel ‘je’ een verkleinwoord maakt. Een van de leerlingen zou binnenkort jarig zijn, en hij zou trakteren. Met snoep. En toen schreef de leerling achter het woord snoep het achtervoegsel ‘je’ en daarna nog een keer’ je’ , dus een heel klein snoepjeje. Uiteraard pikken niet alle leerlingen de taal zo snel op. De verschillen zijn groot, ieder krijgt bijna op individueel niveau les. Mooi dat wij deze lessen kunnen aanbieden aan mensen die een heel nieuw leven moeten beginnen. Onze parochie laat zich zo van haar beste kant zien, zij treedt naar buiten.
Frans Verkleij

Uit het pastorale team 2015 - 23Kiezen voor liefde

God is liefde en daarom is liefde het levensbeginsel van alles. Heel letterlijk zie je dat als uit de liefde tussen man en vrouw nieuw leven geboren wordt. Liefde schept leven! Als je leeft met liefde, brengt dat leven voort. En daartoe kun je besluiten, daar kun je voor kiezen.

Als Jezus –uit liefde – oog heeft voor al degenen die afgeschreven langs de kant van de weg zijn geraakt, naar hen toe gaat, aanraakt en aankijkt, komen zij weer tot leven.
Christenen zijn geroepen om te leven uit de liefde, om te besluiten lief te hebben en zo leven te scheppen. Kan dat wel. Moet je dan van iedereen houden, ook van die vervelende man of vrouw? Nee, van iedereen houden kan niet en hoeft ook niet. Besluiten om in de liefde te leven, is besluiten dat iedere mens een kans verdient en gegund wordt, zoals jij zou willen dat jij een kans krijgt of een kans gegund wordt. Dat houdt in dat je jouw oordeel over een ander voor je houd en dat je niet reageert uit de emotie, maar met verstand. Dat is tegenwoordig wél moeilijk in een tijd als de onze –met al die emotieprogramma’s- waarin de rede het aflegt tegen het gevoel! Rede tegenover gevoel, misschien wordt het tijd om de balans weer wat in evenwicht te brengen en wat verstandiger te leven. Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2015 - 22Iconen schilderen, ja dat is wel wat. Of met iconen bidden. Of leren de psalmen te verstaan. Of heel de bijbel leren begrijpen.
Of je verdiepen in de geloofsbelijdenis. Of de liturgie je eigen leren maken. Of op zoek gaan naar je spiritualiteit; of je wijsheid vergroten. Of je toetsen aan de moderne spirituele leiders die de wereld kent. Allemaal onderwerpen die met regelmaat ter sprake komen als het over activiteiten in de parochie gaat. Sommige lukken omdat er inderdaad interesse is. Andere vallen weg, omdat er geen belangstelling is. Vaak zijn we druk met veel dingen. Het werken en zorgen en sporten en familierelaties onderhouden en je culturele uitjes vullen al vaak een hele week.
Zorg voor de ziel willen veel mensen wel. En als het je vak is, is het gemakkelijk om er ruimte voor te maken. Maar ja, je bent blij als je eens zit. Rondom me heen hoor ik veel klagen, dat we ons meer moeten inspannen om de aandacht te trekken. Laatst las ik een artikel: de leefstijl van mensen laat geloofsverdieping en geloofsbeleving niet meer toe. Het lezen gaf me een goed inzicht. Dit klopt met mijn eigen gevoel. Zo is het nu. Niet te druk maken. Wel duidelijk maken wat de parochie kan doen voor mensen. En wat ze er voor hun eigen belang kunnen krijgen. Niet teveel achter mensen aansjouwen, maar hen de ruimte geven. Gods ruimte. Is het niet altijd al zo geweest?

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2015 - 21PINKSTEREN, FEEST VAN DE HEILIGE GEEST.

Het is maar goed, dat Jezus gezegd heeft: Ik zal jullie een helper sturen, anders was het christelijk geloof beperkt gebleven tot de angstige gedachten van een kleine groep mensen, opgesloten in die zaal in Jeruzalem. Pasen en heel de christelijke boodschap gaan pas echt leven als die helper komt, als het Pinksteren wordt. Het smeulend vuurtje van het geloof bij de apostelen wordt op onverklaarbare wijze aangeblazen door de adem van God zelf, de heilige Geest. Door die gave van de H. Geest gaan ze als het ware de wereld zien met de ogen van God. Diezelfde Geest stuwt hen voort om te doen wat God van hen vraagt. De bange leerlingen zijn veranderd in moedige getuigen, die in alle talen Gods grote daden verkondigen en de heilige Geest doorgeven. En wij zijn het die diezelfde Geest hebben ontvangen en doorgeven. De Geest stuwt ons voort om met woord en daad te getuigen van Gods aanwezigheid in ons midden. Eens lang geleden bleken mensen van allerlei talen en afkomstig uit allerlei landen elkaar te verstaan. Het was de Geest die dit veroorzaakte, de Geest die waait waarheen Hij wil. Moge deze Geest ook ons bezielen om elkaar echt te verstaan, om de nood van mensen dichtbij en ver weg te horen en ernaar te handelen. Met Pinksteren sluiten we de Paastijd af. Gods Geest zet ons aan om te blijven getuigen van de Heer die in ons midden leeft. Ik wens ons allen toe dat wij met de verschillende mogelijkheden die een ieder van ons heeft ontvangen blijven werken aan een kerk en samenleving waarin de Geest van de levende Heer zichtbaar is. Zalig Pinksterfeest!

Waarnemend-pastoor Jos Demmers

Uit het pastorale team 2015 - 20 Mezen.
Vanuit onze keukentafel kijken we uit op een vogelhuisje. Afgelopen najaar hebben we het grondig schoongemaakt, want we gunden de koolmezen een schoon verblijf. We vreesden dat we het misschien te grondig hadden schoongemaakt. Want weliswaar zagen we een paar keer mezen het huisje inspecteren, maar tot bewoning kwam het niet. Het is gelukkig toch goed gekomen. Vader en moeder mees vliegen af en aan, met witte rupsjes in hun bek. Over een paar weken zullen de jongen uitvliegen. Het is bekend dat van een nest jonge mezen op zijn best één of twee het redden. Onze kat kijkt af en toe naar het huisje hoog boven hem. De jonge mezen die het vliegen nog niet perfect beheersen, zijn een dankbare prooi. Wat een investering getroosten mezen zich om hun jongen groot te brengen! Het is riskant om verschijnselen in de natuur op ons zelf te betrekken. Het darwinistische principe van ‘survival of the fittest’ - alleen de sterkste of best aangepaste individuen overleven- , de sturende kracht van de evolutie, geldt voor ons niet. Gelukkig maar. Hoewel ik soms door twijfel overvallen word als ik zie dat juist de mensen die in armzalige toestanden leven, het extra zwaar te verduren krijgen. Zoals nu de mensen in Nepal. Terwijl wij in het welvarende Nederland niets te duchten hebben. Nou ja, lichte aardschokken in Groningen dan. Erg genoeg, maar het staat in geen verhouding tot wat er in Nepal gebeurt. Het blijft een opdracht om aan het principe van Darwin het hoofd te bieden. Zolang mensen mensen willen zijn.

Frans Verkleij

Uit het pastorale team 2015 - 19De milde tijd

We zitten in de tijd van het herdenken. Ieder jaar rond deze tijd. Terugkijken, denken aan wat lang geleden vóór ons is gebeurd. De oorlog, de verschrikkingen die mensen hebben meegemaakt, de vervolgingen. Maar ook de vreugde en het feest van de vrede, nu al 70 jaar lang!
Het herdenken van deze zwarte periode zal langzaam verdwijnen. Zo doet de tijd dat nu eenmaal. Onze jeugd van nu heeft er steeds minder mee. En ondanks het feit dat Duitsland de herinnering aan haar dader-rol altijd heeft erkend en levend gehouden en aan haar generaties heeft overgeleverd, heeft háár jeugd van nu er ook steeds minder mee. Zo doet de tijd dat nu eenmaal.
En zo kan het gebeuren dat een Nederlandse schrijfster haar Duitse grootvader wil herdenken. Ook haar grootvader moest toentertijd als jonge jongen het leger in en werd na de oorlog als verliezer naar Frankrijk gestuurd om op het land te werken zonder eten, salaris of winterkleding.
Altijd gaat het rond 4 en 5 mei over helden, verraders, slachtoffers en lafaards; Zwart of wit! Maar het leven is grijs en dwingt ons tot nuance. Natuurlijk mag zij haar grootvader herdenken, wat krijgen we nu, eindelijk háár tijd! En ook al blijven sommige mensen nog lang vasthouden aan het zwart/wit denken, de tijd zal ze uiteindelijk breken en mild maken Zo doet de tijd dat nu eenmaal.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2015 - 18Verdronken bootvluchtelingen. Vermoorde christenen uit Egypte en uit Ethiopië. Het zijn krantenkoppen die je liever niet leest. Paus Franciscus dringt aan op een nieuwe politiek. Maar ja, er wordt gepraat en gepraat. Wat kunnen we doen? Het lijkt simpel. Maar als je daadwerkelijk wat wil doen, is het niet simpel. Mensen opvangen in hun eigen omgeving, zegt de een. Maar ze vluchten omdat het daar overal oorlog is. Mensen tegenhouden in Libië. Maar ook daar is zoveel geweld dat je graag weg wil. Mensenhandelaars oppakken. Maar die georganiseerde criminelen lachen ons uit, en zijn ons vaak een stap voor. Dan maar alles gewoon opvangen. Maar wat hebben we ze te bieden? Zelfs een bad, een brood en een bed schijnt te moeilijk te zijn, zo laat de regering weten.
Zelf een hart vol liefde hebben. Dat is nog het minste wat we zelf kunnen, en in de hand hebben. Hartelijk zijn voor de mensen die hier komen. De onverschilligheid voorbij is een belangrijke stap. Naaste zijn van hen die huis en haard verloren hebben, vaak ook familieleden, en alle zicht op een toekomst. Voor hen bidden we. Voor hen zetten we ons in, met onze eigen beperkte middelen.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2015 - 17In mijn vorige bijdrage zaten we midden de in veertigdagentijd. Ik heb u toen een statie van de kruisweg van Aad de Haas, die hangt in de kerk van Wahlwiller, laten zien. Nu zijn we in de Paastijd. Vijftig dagen, tot Pinksteren, mogen we vieren dat Christus verrezen is. Aad de Haas laat in de laatste zien wat Pasen in zijn ogen betekent. De verrijzenis was het ultieme doel van het lijden. De bomen staan weer te juichen. De middagzon schijnt op deze staties. Aad de Haas begint de kruisweg met het verraad aan de donkere zijde van de kerk en eindigt in het volle licht. Andries Govaart schreef de volgende meditatie over deze statie:
‘Louter licht,
een lichtgestalte, een lichaam, een engel, een god?
Reikend naar boven.
Ontstegen aan deze aarde, begaan met ons lot,
niet vastgehouden door de duistere machten.
Een zwart gat als gevaarlijke herinnering.
Twee verkrampte bewakers liggen daar, geworpen op de aarde,
ze bewaken de leegte.
Ze liggen voor dood
De Levende woont in het Licht,
ons toegenegen, gericht op God.

Frans Verkleij

Uit het pastorale team 2015 - 16Veldhospitaal

Paus Franciscus zegt belangrijke dingen en gebruikt daar vaak bijzondere beelden bij. Zo zou hij graag zien dat de kerk een eiland van barmhartigheid is in een wereld vol onverschilligheid. Dat is mooi. Ook heeft hij pasgeleden gezegd dat de kerk te beschouwen is als een veldhospitaal, waar gekwetste en verwonde mensen weer op adem kunnen komen en geheeld. Ook dat is een mooi beeld en heel troostrijk. Ieder mens immers raakt gekwetst in zijn of haar leven en dan een luisterend oor vinden, iemand die je écht verstaat, dat kan helend zijn.

Wij moeten allemaal onze weg door het leven gaan, maar soms dreig je het spoor wel eens bijster te raken. Je hebt een leidraad nodig. Hoe doen jonge ouders dat bijvoorbeeld met hun kinderen. Hoe zit dat met het overdragen van waarden en normen tegenwoordig, hoe moet dat met het doorgeven van het geloof? In een drukke tijd als de onze, met overvolle agenda’s en allebei een baan, word je eerder geleefd dan dat je zelf nog enigszins de leiding hebt. En toen dacht ik het volgende: Is het mogelijk om jonge ouders met elkaar in contact te brengen en zaken of thema’s te bespreken die op dit moment in hun gezinnen spelen? Zaken als school, opvoeding, geloof, waarden en normen. Ik kan een ruimte bieden, koffie of thee en ben bereid om mee te denken en te doen. Wat vindt u, lijkt het u wat, zo één keer in de maand? Als u dat wilt, laat het mij dan weten. Mijn e-mailadres is:
benhendriksen@augustinusparochiebreda.nl

Een vriendelijke groet,

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2015 - 15Paus Franciscus vraagt ons een eiland van barmhartigheid te zijn in een wereld vol onverschilligheid. Al vanaf het begin van zijn pontificaat spreekt paus Franciscus over barmhartigheid. Het is als het ware het motto van zijn pausschap. Een mens kan niet leven zonder barmhartigheid. Over heel de wereld zijn haarden van haat, geweld en verdeeldheid te vinden. De wereld zou genezing vinden als barmhartigheid meer ruimte krijgt. Barmhartigheid is op een paar manieren te omschrijven.
Een ervan is: zien, bewogen worden, in beweging komen. Barmhartigheid bestaat dan uit drie werkwoorden. Zij vraagt van ons: hoe zien wij? Waardoor worden wij bewogen? En wanneer komen wij in actie voor een ander? Natuurlijk is het verhaal van de barmhartige Samaritaan ons voorbeeld. Je mag je realiseren dat God met barmhartigheid naar ieder van ons kijkt. Hoe doe je dat dan, eiland zijn? Nou dat kan je natuurlijk als thuis doen. Of als je over straat loopt. En dan door alle onverschilligheid heen kijken.
Zondag 12 april is zondag van Barmhartigheid. Die zondag kan je je aansluiten bij de groep die zich ‘s middag (tussen 15.00 – 17.00 uur) verzamelt in de Mariakerk in IJpelaar; of in de Begijnhofkerk. Je kan ook meedoen met de Beweging van Barmhartigheid in onze eigen parochie. Maandag 13 april, 19.30 uur komt die weer samen in de Annakapel (Heusdenhout). We bidden de Vesper; we spreken met elkaar over barmhartigheid en hoe je dat concreet maakt. Doe je met ons mee?
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2015 - 14PASEN: HIJ LEEFT!
In deze week, Goede Week, volgen wij Jezus. Zijn intocht in Jeruzalem, het laatste avondmaal, de kruisiging, de graflegging. En dan is het Paasmorgen. De steen is weggerold. Het graf is leeg. Ons verstand is ontoereikend. Het hart ziet wat het verstand niet bevat: Jezus leeft! Het leven heeft het gewonnen van de dood. Liefde is sterker dan de dood. God is liefde. Zoals de morgenhymne van Pasen het uitjubelt: “Nu zijn de tranen en de pijn voorbij. De dood zal niet meer zijn. Een stralende engel kondigt aan: de Heer is waarlijk opgestaan.” En wij mogen delen in dat leven van de Heer. Pasen is niet alleen van toen of voor later, maar ook voor hier en nu in een wereld waarin zoveel duisternis en dood heerst. Pasen zendt ons, die geloven in de verrijzenis, de wereld in. Net als Jezus de aarde bewoonbaar maken. Kiezen voor de mens. Licht en leven brengen in een wereld waarin zoveel donkere en doodse machten werkzaam zijn. Het leven koesteren, al is het nog zo verwond. Wij zijn genodigd de weg van Jezus te bewandelen. Wie Hem volgt en net als Hij de wereld om zich heen tot leven wekt, mag hopen op eeuwig leven. Dat is de blijde boodschap van Pasen. U allen een zalig paasfeest gewenst.

Jos Demmers, waarnemend pastoor

Uit het pastorale team 2015 - 13Afgelopen zaterdag was de uitvaart voor René de Waal. René was leraar klassieke talen op het Onze Lieve Lyceum. Daarnaast was hij actief in de parochie. Eerst in de Bethlehemparochie. Met hart en ziel heeft hij zich voor die parochie ingezet. En daarna voor de eenwording met de parochie van Breda-Noord, Breda-Oost en Teteringen. Met optimisme, humor en wijsheid deed hij alles. Het was altijd plezierig om hem tegen te komen, en met hem samen te werken. Hij had een passie voor Griekenland. Hij organiseerde daar ook graag reizen heen, voor school, voor liefhebbers, en privé. En zijn andere passie was Augustinus. Hij was dan ook zielsgelukkig toen deze heilige als patroon van de parochie werd gekozen. De ikoon van Augustinus kleurde dan ook de omslag van de uitvaartliturgie. En graag liet hij ons delen in de wijsheid en het geloof die hij in de boeken van de heilige Augustinus van Hippo had gelezen. Ook zijn vrouw Nicole kennen we goed. Ze is een tijd lang teamassistente geweest. Ook hun kinderen kennen we goed: Stephan, Irene en Martijn. Martijn kennen we ook nog als misdienaar, acoliet en pelgrim van de Wereldjongerendagen.

Een bijzondere en bevlogen man is te jong van ons heengegaan. Zijn herinnering zullen we koesteren. Zijn geloof en zijn inzet voor de kerk van ons bisdom en voor onze parochie mogen voor ons een lichtend voorbeeld zijn.

Moge God hem in zijn liefde hebben opgenomen. Moge hij daar met de heilige Augustinus onze voorspreker zijn. Zijn vrouw en kinderen wensen we toe dat de kracht van hun geloof hen in deze tijden draagt.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2015 - 12 Gevelde boom. Langs de Burgstsedreef, het mooie fiets- en wandelpad door de Haagse Beemden naar het landgoed De Burgst, zijn bomen gekapt. Grote beuken liggen geveld in het gras, dikke stronken zijn de overblijfsels van de eens zo hoog in de lucht stekende bomen. Vreemd genoeg kreeg ik bij het zien van deze gevelde bomen een beeld van de kruisweg van Aad de Haas voor ogen. Tijdens de oecumenische vespers, elke woensdagavond in de veertigdagentijd in de Lucaskerk, laten we een afbeelding zien van deze beroemde kruisweg die hangt in het kerkje in het Zuid-Limburgse Wahlwiller.
Ik moest denken aan de afbeelding van Jezus, waar Hij aan een op de grond liggend kruis wordt genageld. De kruisweg van Aad de Haas is heel anders dan de meeste kruiswegen. De schilderijen zijn kleurrijk en bijna poëtisch; zij schrikken niet af. In deze statie – Christus wordt gekruisigd – zien we rechts een kleine boom met neerbuigende takken en kleine blaadjes. Het lijken wel tranen. Binnenkort herdenken we op Goede Vrijdag in onze kerken het lijden en sterven van Jezus. We denken dan ook aan al het leed in de wereld dat mensen elkaar aandoen, leed dat uitzichtloos lijkt. Vanuit ons geloof blijven we erop vertrouwen dat lijden en dood niet het laatste woord hebben. Christus is uit de dood opgewekt, hij is verrezen. Hoe schitterend heeft Aad de Haas dit afgebeeld, in de zestiende statie. Die laat ik u zien in mijn volgende bijdrage.
Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2015 - 11We zijn op weg naar Pasen. Met Pasen gedenken en vieren wij Jezus’ overwinning op de dood. Maar kan dat dan, de dood overwinnen? ‘Voor wie gelooft is niets onmogelijk’, zegt Jezus en -jawel- Hij vond Leven! De dood heeft vele gestalten en duikt iedere keer onverwachts op. Natuurlijk, als de grote Spelbreker aan het einde van een mensenleven, maar ook als ontrouw in een relatie of als getreiter, als frustratie of jaloezie, als machtshonger of grootheidswaan. Iedere keer als het leven stukgemaakt wordt of als mensen geknecht, gevangen of slachtoffer worden, roert de dood haar staart. ‘Zo is dat nu eenmaal, niets aan te doen’, zeggen steeds meer mensen tegenwoordig, ‘Zorg dan vooral maar goed voor jezelf, want je leeft maar één keer’. ‘Geloof dat niet’, houdt Jezus ons voor. De dood is niet het definitieve einde of iets waar je niets aan kunt doen. Ook al heeft zij vaak het hoogste woord. Kijk het aan en kijk er niet van weg. Als je blijft hopen en geloven, als je iedere keer – wanneer dood dreigt te gebeuren – probeert het tij te keren, kan er door jou iets onverwacht nieuws gebeuren…! Is Pasen dan niet iets met een paashaas en eieren en zo? Geen idee, het zou best kunnen, maar het is mij te onnozel.
pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2015 - 10 Leven uit de kracht van psalmen is de titel van een bezinningsdag die de broeders van Huijbergen in de Veertigdagentijd organiseren. Een intrigerende titel. Elke viering kent een antwoordpsalm. Dat is niet altijd heldere taal voor ons. Sommige psalmen zijn 3000 jaar oud; andere minimaal 2400. Wereldberoemd is vooral psalm 23 ‘De Heer is mijn Herder’. De meest negatieve is psalm 88. Psalmen vormen het oudste liedboek dat we in de kerk kennen.
Door ze te zingen voegen we ons in een traditie van zeker 3000 jaar. Door ze te bidden voegen we ons bij Jezus die ze minstens wekelijks gebeden heeft. We voegen ons bij al die mensen die ons in het geloof zijn voorgaan. In alle kloosters worden ze in een ritme van vier weken gebeden. En ze zeggen me: ze verhelderen mijn geloof; ze geven rust; ze verdiepen mijn geloof ook; ze geven kracht als dat nodig is; en ze geven me elke dag een regel van wijsheid voor die dag. Dat is bijzonder. Ik ken mensen die op basis van een psalm eigen liederen schrijven. Het is steeds bijzonder om te ontdekken hoe psalmen nieuwe krachten in mensen oproepen.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2015 - 9Leven en lot. De afgelopen weken heb ik elk vrij uurtje het boek ´Leven en lot´ van de Russische schrijver Vasili Grossman gelezen, een turf van bijna negenhonderd bladzijden.
Centraal staat de slag bij Stalingrad in 1942, die het keerpunt betekende in de oorlog tegen Nazi-Duitsland. Het boek is echter veel meer dan een oorlogsboek. Grossman vertelt via de talloze personages die hij opvoert over de verschrikkingen van die tijd. Over het oorlogsgeweld aan het front, over de angst voor de geheime dienst van Stalin, over de vervolging van de Joden met de massa-executies en de vernietiging in de gaskamers. In al de verschrikkingen is het toch geen cynisch boek.
Het is vol mededogen voor de mensen die in die zware tijd moesten overleven, voor de lastige keuzes waarvoor ze stonden. Het boek bevat ontroerende passages die je bijblijven, zoals de zoektocht van Ljoedmila, een van de hoofdpersonen, naar het graf van haar gesneuvelde zoon Tolja, de afscheidsbrief van Anja vanuit het getto aan haar zoon Viktor, de echtgenoot van Ljoedmila, en de overpeinzingen van de oude vrouw Alexandra, de moeder van Ljoedmila, als zij voor de ruïne staat van haar huis in het kapot geschoten Stalingrad. Voortdurend word je gewezen op het menselijk tekort, maar je blijft geloven in de mens, hoe broos ook.
Frans Verkleij

Trefwoord(en):

Uit het pastorale team 2015 - 8Aswoensdag, het begin van de 40daagse vasten als voorbereiding op Pasen, het feest van de verrijzenis van de gekruisigde Jezus van Nazareth. Vanaf Pasen heet Hij niet meer van Nazareth, maar is het Jezus Christus: Overwinnaar van de dood! Het grootste feest van ons geloof, want is er iets groter denkbaar? Met Aswoensdag begint er een tijd van bezinning, ommekeer en voorbereiding op Pasen. Aan het begin van deze tijd worden wij getekend met as om te weten wie en wat wij zijn: ‘Gedenk, o mens, dat gij stof zijt en tot stof zult wederkeren.’ As van verbrande palmtakken van het vorige jaar. De tekening met as is niet om ons te knechten of minderwaardig te laten voelen, maar om bewust en oprecht, bescheiden het hoofd te buigen voor Hem die onze redding is, ons Begin en ons Einde: Alpha en Omega!

Heer, onze God, van U komt alle leven en alles is uit U geboren. Hongerigen brengt Gij tot verzadiging en wie dorst lijden, voert Gij tot de bron van levend water. Leid ons in deze veertigdagentijd; vervul ons van uw heilige Geest en maak ons tot een waarachtige volgelingen van Jezus Christus, uw Zoon.
Diaken Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2015 - 7Nog even, en dan is het weer carnaval. We zetten alles weer op zijn kop, en we steken met alles de draak.
Vooral dat laatste is belangrijk. De draak steken met die wereld om je heen. er wordt eigenlijk te weinig gelachen. Te vaak zuur gedaan; te vaak gemopperd; te vaak gekat; en elkaar het leven moeilijk gemaakt. Het leven is te kostbaar. We hebben elkaar zo hard nodig om het voor elkaar wat mooier te maken.
Dat klinkt gemakkelijk, maar het is zo moeilijk. Als het niet zo moeilijk was, was de aarde allang een paradijs. Ik las: als je elke dag een moment om je zelf lacht, wordt de wereld al een beetje aangenamer. Ik kijk in de spiegel, en ik lach. En nu? Nee, volhouden, schrijft het artikel. Elke dag, een jaar lang. We gaan na carnaval de veertigendagentijd in. Veertig dagen om jezelf lachen. Dat lijkt me overzienbaar en een mooi voornemen. We kunnen dan met veel vreugde Pasen vieren. Doet u mee?

Diaken Vincent de Haas

Trefwoord(en):

Uit het pastorale team 2015 - 6Met ingang van 1 januari jl. heeft de bisschop mij benoemd tot waarnemend pastoor van de Augustinusparochie. Dit ter gedeeltelijke invulling van de vacature ontstaan na het vertrek van pastoor Wiel Wiertz. Iets over mijzelf: Ik ben geboren in 1956 in Waalwijk. Na de middelbare school en enkele jaren geschiedenisstudie aan de universiteit van Nijmegen volgde ik de priesteropleiding. In 1983 werd ik door Mgr. H. Ernst priester gewijd in de parochiekerk van Zundert. Na werkzaam te zijn geweest in een aantal parochies in ons bisdom werd ik in 2009 pastoor van de Vijf Heiligen Parochie (Made, Wagenberg, Hooge Zwaluwe en Terheijden). Woonachtig ben ik in de pastorie van Made. Ik blijf ook pastoor van deze parochie, zodat mijn inzet voor de Augustinusparochie beperkt is. Het werk zal voornamelijk bestaan uit het bijwonen van de vergaderingen van het team en het bestuur. De eerste contacten zijn door mij als zeer positief ervaren. Een enkele keer zal ik voorgaan in de Michaëlkerk. Zondag 8 februari zal dat voor de eerste keer zijn. Mogen we dan samen met elkaar de schouders eronder blijven zetten om de blijde boodschap van Jezus Christus uit te dragen. Graag wil ik daar ook in de Augustinusparochie een bijdrage aanleveren.

Waarnemend pastoor Jos Demmers

Uit het pastorale team 2015 - 5Religie achter de voordeur. Het pas uitgekomen nummer van het parochieblad van de kern Bethlehem heeft als thema ‘Religie achter de voordeur’. Is het niet een goede zaak als we religie voorlopig achter de voordeur houden?, was een vraag die redacteur Monique van Dijk zich in haar bijdrage stelde. Immers, de straat is de ruimte waar ieder zich thuis moet kunnen voelen. Waar je neutraal opstelt, en je opvattingen niet opdringt aan anderen. Waar uitingen van religie, zoals een keppeltje, een hoofddoekje of een kruisje daarom niet voorkomen.
Zeker met in ons achterhoofd het geweld in Parijs, uit naam van God gepleegd, zou daar iets voor te zeggen zijn. Haar conclusie is evenwel anders. Het is een goede zaak als we als geloofsgemeenschap wel naar buiten treden, dus achter onze voordeur vandaan komen. Zoals paus Franciscus gedaan heeft in zijn rede voor het Europese parlement in Straatsburg. Kritisch naar de wereld toe, en tegelijk bescheiden en gemeend. Zoals de eerste christenen deden, en zo lieten zien dat het anders kan in de wereld.
Frans Verkleij .

Uit het pastorale team 2015 - 4 Gouden Loeki. Ik weet niet meer hoe het kwam, maar ineens zat ik in het programma ‘de uitreiking van de Gouden Loeki’.
Jawel, Gouden Loeki, met hoofdletters geschreven. Voor een goed begrip: Loeki staat voor de reclame die dagelijks tot ultieme ergernis van velen onze televisieprogramma’s onderbreekt. En u weet wat televisiereclame is.
Precies, een leugen die op een snelle, sexy en geraffineerde wijze verpakt, door gerenommeerde acteurs gespeeld wordt om ons tot kopen te verleiden. Dat bestaat dus, een Gouden Loeki. Je wordt beduveld en vervolgens mogen wij, die dagelijks voor de gek gehouden worden, stemmen op het filmpje dat dát het beste gedaan heeft. En die wint de prijs! Normaal gesproken schaam je je toch dat je er in getrapt bent, maar nee, honderden Bekende Nederlanders en acteurs – in galakleding gehesen – klapten het hardst om hùn eigen ijdelheid en ónze stupiditeit! Gouden Loeki …
Een paar weken geleden werden in Parijs tien mensen van een kritische krant vermoord, omdat zij de leugens, de onoprechtheid en de schijnheiligheid van hooggeplaatsten aan de kaak stelden. En wij, wij kiezen de Gouden Loeki, dansten om het Gouden Kalf – hoofdletters – alsof er niets aan de hand was.

Diaken Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2015 - 3Op zondag 18 januari begint de gebedsweek om de eenheid opnieuw. ‘Dorst’ is het thema van deze week tot 25 januari 2015. Christenen over heel de wereld doen mee aan deze week. De kerken in Brazilië hebben materiaal ontwikkeld voor deze gebedsweek. De grote vraag is welke weg moeten we samen bewandelen om tot eenheid te komen. Dat is nog niet zo eenvoudig. We hebben allemaal onze eigen tradities, onze eigen overtuigingen ook. Hoe kan dus niet alleen de eenheid maar ook de verscheidenheid op de juiste manier een plaats krijgen? Over deze vragen wordt al vele jaren gesproken. Soms worden vorderingen gemaakt. Dorst is dus het thema. We verlangen allemaal naar eenheid. Dat zou zoveel meer rust en vrede brengen in de wereld. Dorst naar eenheid dus. Water speelt als symbool dus een grote rol. Daarmee raken we onze eigen doop aan. Hoe weerspiegelt die doop in ons eigen doen en laten? Als we de kerk binnenkomen, kunnen we een kruisteken maken met wijwater. Wat denkt u dan als u dat doet? En als u het niet doet, waarom niet? Vragen om over na te denken. En ook hoe kunt u een bijdrage leveren aan de oecumene? Een paar suggesties die gemakkelijk zijn: a. zaterdag 24 januari, 19.00 uur is er een oecumenische viering in de stijl van Taizé in de Michaelkerk; b. op zondag 18 januari, 19.00 uur, is er een oecumenische vesperdienst in Sint Catharinadal in Oosterhout, waarin voorgaan de priorin zuster Maria Magdalena en Henk Berflo namens de Raad van Kerken Oosterhout. Na deze dienst is er gelegenheid om samen met de zusters koffie of thee te drinken; c. zondag 25 januari zijn er in verschillende kerken oecumenische vieringen; d. dinsdag 27 januari, 19.00 uur een oecumenische viering in de stijl van Taizé in de Willibrorduskerk. En als u wilt, kunt u u opgeven voor een oecumenische gespreksgroep. Zo gemakkelijk is het ook. Ik ben benieuwd naar uw reactie.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2015 - 2Als u dit leest, is het alweer een stukje verder in het nieuwe jaar. Ik schrijf dit op Oudjaar 2014. We hebben elkander voor het nieuwe jaar gewenst: gezondheid, alle goeds, dat je wens in vervulling mag gaan; dat er licht blijft op je pad; dat de Heer je zegent; dat je nieuwe mensen mag ontmoeten; bouwen aan en in vertrouwen; vrede voor jou, voor de jouwen en hopelijk op meer plekken op aarde.
Maar wellicht bent u alweer over op de gewone orde van de dag. Gewoon werk; gewoon school; de gewone dingen van alle dag; werken aan alles wat er alweer op de kalender staat. Uw vrijwilligerswerk heeft u allang weer geroepen. De parochie staat voor nieuwe uitdagingen: hoe zijn we parochie in 2015? Hoe werken we aan nieuwe evangelisatie? Hoe bouwen we aan onze stad, aan ons dorp, aan onze wijk? Elke dag kent een nieuw begin. Laat elke dag dan maar ook open gaan voor het nieuwe dat ons die dag te wachten staat. We kunnen elke dag afwachten; we kunnen ook elke dag actief de schouders er met elkaar onderzetten. Doet u mee? Bouwen in vertrouwen aan het geheel. Alleen zo komen we verder.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2015 -1Door goede machten stil en trouw omgeven,
beschermd, getroost, beveiligd wonderbaar,
zo wil ik deze dagen met U leven
en met U binnengaan in 't nieuwe jaar.
Dit is de eerste strofe van het beroemd geworden gedicht dat de theoloog Dietrich Bonhoeffer schreef tijdens zijn gevangenschap in Berlijn, in de vertaling van Jan Willem Schulte Nordholt. Hij stuurde het in een brief naar zijn verloofde, en schreef erbij: ‘Het zijn nog een paar regels, die mij de laatste avond zijn ingevallen. Ze zijn een kerstgroet voor jou, onze ouders en zuster.’ Dit gedicht wordt vaak gelezen of gezongen tijdens de viering op oud- en nieuwjaar. Het getuigt van een diep geloof. Bonhoeffer wist welk lot hem wachtte. Drie maanden later, op 9 april 1945, werd hij door de nazi’s vermoord. Het is mooi dat je in zo’n benarde situatie je omgeven mag weten door ‘goede machten, stil en trouw’. Mogen ook wij ervaren dat deze machten met ons mee gaan, het nieuwe jaar in. Frans Verkleij

Uit het pastorale team 2014 - 52KERSTMIS 2014

‘Baan voor de Heer een weg in de steppe, effen voor onze God een heerbaan in de woestijn, zodat Hij tot ons kan komen.’ Het zijn woorden die heel langgeleden uitgesproken werden door de profeet Jesaja, toen het volk Israel door een donkere tijd heen moest. Een weg in de steppe aanleggen of een heerbaan in de woestijn is geen gemakkelijke klus. In zulke onherbergzame streken moet je veel werk verzetten om dat voor elkaar te krijgen.

In onze donkere tijd wachtten wij op het Licht. Donker, omdat de dagen korter werden, donker, omdat er zoveel niet goed gaat in deze wereld. In deze tijd van Advent maakten wij ons op voor de komst van de Heer. Hij komt naar ons toe en wij, wij mogen Hem tegemoet gaan. Hoe komt Hij naar ons toe? In de gestalte van een kind! In het donker van onze wereld wordt een kind geboren, een lichtje, klein en kwetsbaar. En wij moeten ons er een weg naar toe banen om er bij te komen, om het kwetsbare kind te beschermen, om het lichtje niet uit te laten gaan. Geen gemakkelijke klus, velen zeggen: ‘Onbegonnen werk, ik begin er niet aan.’

En toch, in onze onherbergzame wereld, die bol staat van de spanning en dagelijkse terroristische gruwelijkheden; onze wereld, waarin velen nog amper het hoofd boven water kunnen houden, waar mensen eenzaam en moedeloos worden en alle hoop opgeven, mensen die door het leven realistisch geworden en verbitterd zijn geraakt, in zo’n wereld zeggen en gelóven en vasthouden aan de belofte dat God kómt en dat onze redding niet gelegen is in machtsvertoon, de grote bek of cynisme, maar in het kwetsbare licht van het kind van Betlehem, dat voelt als een weg in de steppe aanleggen of een heerbaan in de woestijn.

Met Kerstmis vieren wij de belofte dat God komt in het kwetsbare kind van Betlehem en in al het kwetsbare in onze wereld. Aan ons om het te behoeden en het te beschermen en vooral het geloof en de hoop niet opgeven dat daarin onze redding ligt. Een moeilijke klus? Jazeker, maar niet ondoenlijk.
Zalig Kerstmis!
Pastor Ben Hendriksen

Trefwoord(en):

Uit het pastorale team 2014 - 51Waarom vieren jullie toch elk jaar weer Kerst?, vroeg een jongen van twaalf aan me. Elke jaar weer hetzelfde.
En jij dan, jij viert toch ook elk jaar je verjaardag. Eh, ja. Maar weet je, wat het vooral is, probeerde ik voorzichtig. Er is nog altijd niet genoeg Kerst gevierd. Moet je eens zien: Kerst is het feest van de vrede. Is er dan eindelijk vrede? Kerst is het feest van samen feesten. Nou, kijk eens om je heen. Hoeveel mensen zitten niet gewoon alleen thuis, omdat ze vinden dat ze niets te vieren hebben?
Kerst is op weg gaan naar een wereld van recht en van ieder genoeg te eten. Er moet, nog veel meer Kerst gevierd worden, bromde hij terug. Jezus komt naar ons, om ieder van ons bij de hand te nemen. Mensen die het moeilijk hebben; mensen die wat willen delen; mensen die vastgelopen zijn; mensen die wat te vieren hebben; mensen van allerlei soort; mensen van alle kanten.
We vieren opnieuw Kerst, en ik hoop dat de wereld er een beetje mooier van wordt, fluisterde hij ten slotte. Ik sluit me graag bij hem aan.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2014 - 50Rothko

In het GemeentemuseumDen Haag is momenteelde tentoonstelling van schilderijen van deAmerikaanse schilder Rothko te zien. Rothko is in 1903 geboren in Letland, op tienjarige leeftiijd emigreerde hij met zijn ouders naar de Verenigde Staten.
Hij is beroemd geworden om zijn menshoge schilderijen,bestaande uit grote horizontale vlakken met rafelige randen.
Hij heeft vele dunne lagen verf met niet iets afwijkende kleuren over elkaar heen aangebracht.
Dit heeft tot effect dat je als het ware opgezogen wordt in het schilderij.
Dat effect wordt versterkt doordat de schilderijen laag opgehangen zijn.
Het is een indrukwekkende, bijna spirituele ervaring, om letterlijk oog in oog met het schilderij te staan.
De werken die hij in de laatste jaren van zijn leven maakte zijn grote zwarte doeken, waar je nauwelijks een spoortje licht in kan bespeuren.
Het zijn sombere schilderijen, die zijn geestestoestand weerspiegelden.
Hij maakte in 1970 in zijn atelier een eind aan zijn leven.
Een unieke tentoonstelling, zeer de moeite waard om te bezoeken!

Frans Verkleij

Uit het pastorale team 2014 - 49Advent

De Advent is begonnen, de periode van voorbereiding op het feest van Kerstmis.


Maar amper geboren, werd dit kwetsbare begin direct al bedreigd: Koning Herodes hoorde ervan en werd er door verontrust en probeerde het te doden.

Dit is het Kerstverhaal, een wáár gebeurd verhaal. Het is het verhaal van toen, het is het verhaal van alle tijden, het is het verhaal van nu. God redt, jazeker, maar niet spectaculair groots, het begint klein en kwetsbaar en voor je het weet wordt het al bedreigd. Het vraagt om bescherming, je moet het koesteren en als het moet het met je lichaam verdedigen. Het Kerstverhaal is een realistisch verhaal van hoe het mis kan gaan met al die Herodessen die er zijn, maar ook over hoe het een onverwachte kant op kan gaan die je niet durfde te dromen, omdat er engelen en gewone herders in de buurt waren en koningen die zich klein durfden te maken en het kleine en kwetsbare beschermen en koesteren.

In iedere stad, in welk onooglijk dorp ook, wil God geboren worden. In ieder mens van goede wil die het geloof, de droom, het vertrouwen vasthoudt en koestert, kan God geboren worden. Als je engel kunt zijn of herder misschien of koning, klein en dienstbaar.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2014 - 48Het zijn bijzondere dagen. Herinneringen ophalen. Allerlei momenten uit een periode van veertien jaren met elkaar delen. Afscheid nemen, loslaten. Er is veel gebeurd. Er is ongelijktijdigheid. In pastoor-zijn van de verschillende huidige parochiekernen, in de verantwoordelijkheden als deken en vicaris, in Bovendonk en als waarnemend pastoor van verschillende parochies. Het heeft allemaal plaats gevonden in de periode die nu afgesloten wordt. Op het persoonlijke vlak heb ik heel velen mogen ontmoeten, op allerlei levensmomenten. Eenmalig of frequent. Vaak intens. Vaak hebben we gelachen. Ontelbaar zijn de keren dat ik op allerlei momenten met en voor u allen mocht vieren. In vreugde en verdriet, op de hartslag van het leven. Als een fundament onder parochie-zijn. Als een fundament onder gelovig leven. Het zijn bijzondere dagen want met mijn andere been sta ik al voorzichtig in Zeeuws Vlaanderen. Ik weet er nog niet veel van. Ik ken er nog niet veel mensen. Maar ik voel: het gaat goed komen. Mede dankzij u allen. Mede dankzij mijn thuis-zijn in het bisdom Breda. Mede vanwege mijn diepe verbondenheid met de opeenvolgende bisschoppen van Breda, nu in de persoon van bisschop Jan Liesen. Een bijzondere tijd. Een tijd van weemoed en van spannende verwachting. Dit is de tijd. Dit is de weg die ik te gaan heb. Met vertrouwen. We blijven elkaar vast en zeker in het oog houden, af en toe ontmoeten.

Alle goeds! Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastorale team: en dan nog even dit.... 2014 - 47 … Meer dan eens heb ik het verteld. Voor velen is het niets nieuws. Ik mag een sterke geloofservaring uit mijn kindertijd in mij mee dragen. Toen ik mijn Eerste Heilige Communie ontving sprak een stem in mij: 'Nu ben jij nooit meer alleen'. Ook in deze dagen zijn die woorden voor mij belangrijk. Er zijn vele lieve mensen om mij heen. Hier, familie en vrienden, straks in de Zeeuws Vlaamse parochies en überhaupt in ons bisdom. 'Nu ben jij nooit meer alleen!' Ik mag als priester al vele jaren met en voor anderen in de eucharistie Christus present stellen. Die Jezus trekt nu met mij als 'tochtgenoot' mee naar Zeeuws Vlaanderen. Als 'tochtgenoot' blijft Hij ook bij u, bij jou, bij jullie. En het wonderlijke is dat u en ik als ledematen van dat 'ene Lichaam van Christus' gewoon met elkaar verbonden blijven. Overal Kerk. Aan vele jaren elke week een kort stukje schrijven over de dingen van het leven, eerst het 'Kattebelletje' en het laatste jaar 'Geloof Hoop en Liefde', komt met dit stukje door de beëindiging van mijn pastoorschap van de Augustinusparochie, een einde. Dank voor uw vele betrokken reacties. Het moge u allen heel goed gaan.
Pastoor Wiel Wiertz … GHL X⚓©

Uit het pastorale team 2014 - 46 Kanarie in een kolenmijn. ´De zoveelste kanarie in een kolenmijn´ zo omschreef John Kerry, de minister van buitenlandse zaken van de VS het deze week verschenen rapport van de Verenigde Naties over het gebruik van fossiele brandstoffen. In dat rapport bepleiten onderzoekers dat landen op den duur volledig moeten stoppen met het gebruik van fossiele brandstoffen om verdere opwarming van de aarde te voorkomen.
Volgens Kerry is het rapport een duidelijk signaal dat er iets mis is. "Wie de overduidelijke uitkomsten betwist of negeert, brengt de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen in gevaar", zei hij. Er staan ons dus twee dingen te doen: alleen maar groene energie gebruiken en minder energie gebruiken. Op de terugreis van de bedevaart naar Polen zag je overal in Duitsland zonnepanelen, op de daken van schuren en huizen, en in het veld. Nederland loopt ver achter bij onze oosterbuur in het opwekken van groene stroom. Minder energie gebruiken: de kachel een graadje lager zetten, niet langer dan twee minuten douchen en vooral minder vlees eten. Dat is niet alleen gezonder, maar bespaart gigantisch veel energie.
De vleesloze vrijdag in onze katholieke traditie was zo gek nog niet. Was dit gebruik toen vooral gericht op je zelf iets ontzeggen en tuchtigen, nu draagt het bij aan het behoud van de schepping.
Dat is een positievere benadering. Doen dus.
Frans Verkleij, pastoraal werker

Uit het pastorale team 2014 - 45Kruisbestuiving.
Op 23 november a.s. zal pastor Wiel Wiertz onze Augustinusparochie verlaten. Hij verruild deze plek met een in Zeeuws Vlaanderen, waar al 2 jaar lang geen pastoor is. Zo wordt de pijn enigszins in het grotere geheel gedeeld; Zeeuws Vlaanderen krijgt een pastoor en wij even niet. Natuurlijk komt er een oplossing, maar die is nu nog niet bekend. Wij hebben in onze Kerk hoe dan ook te maken met krimp en zullen steun moeten zoeken bij elkaar. De bestaande grenzen tussen de verschillende parochies verdwijnen als gevolg van fusies bijna geruisloos. En dat is een goede zaak. Daardoor kan er kruisbestuiving plaatsvinden: de ene parochie levert het beste van zichzelf aan de andere en andersom. En zo bevruchten wij elkaar. In de natuur is dat nodig om weer sterk te worden en waarom zou dat in ons geval ook niet zo zijn? Een tijd van krimp is moeilijk en pijnlijk, maar als je het kunt opvatten als iets dat er gewoon bij hoort, dan ben je alleen nog maar benieuwd naar hoe het worden gaat!
pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2014 - 44Allerheiligen en Allerzielen. Geen mens is zichzelf genoeg. Niemand komt tot leven zonder de ander. Vanaf het allereerste begin van menselijk leven staan we in relatie tot elkaar. We zijn tochtgenoten, delen geschiedenis, heden, en verwachtingen van toekomst. Er is vreugde, geloof, hoop en liefde. Alles lijkt perfect en o zo mooi. In de schepping is het ingeslopen: het kan niet altijd zo zijn. Wij mensen hebben te maken met de angel van de dood. Er zijn er onder ons en om ons heen die het leven leven 'op eigen kracht alleen'. De allermeesten, wereldwijd, weten zich afhankelijk, in relatie staan tot 'een hogere macht'. Tot God, zeggen en geloven wij. Die ons heeft doen weten: de dood zal niet meer zijn, geen geween, geen tandengeknars. Die ons in de geschiedenis een 'Tochtgenoot ten leven' heeft gegeven en doen kennen, Jezus Christus onze Heer. Allerheiligen en Allerzielen gaat over al die velen die geleefd hebben en die met hun mogelijkheden en talenten geprobeerd hebben te leven in navolging van Jezus, om zo de wereld mooier te maken, Hem zichtbaar en tastbaar te doen zijn in de wereld waarin wij leven. De grote heiligen, met naam en verhaal gekend in heel de kerk, hebben een speciale plek bij God. Onze lieve doden, voor ons en voor velen zo speciaal, vaak zulke lichtende voorbeelden van goed en dienstbaar leven naar het voorbeeld van Jezus, zijn op hun speciale plek bij God. Hoe en wat precies? Wat kan een mens zeggen over alles wat is voorbij die grens van het aardse leven? We hebben enkel het woord van Jezus die ons heeft gezegd: wie in Mij gelooft zal in eeuwigheid niet sterven. Grote heiligen en onze kleine heiligen, ontelbaren bouwden hun leven op deze rots. Al die velen wil de Kerk eren in deze dagen van Allerheiligen en Allerzielen. En van onze lieve doden die in het afgelopen jaar gestorven zijn laten we de namen klinken. Heer, herinner U de namen ... Moge de herinnering aan hen in ons leven. Dat de herinnering ons mag sterken, troosten en verbinden. Zij die gestorven zijn leven, leven voorgoed. Grote heiligen, kleine heiligen, de heiligen van heel de Kerk, onze heiligen. Allerheiligen vieren wij voor heel de parochie op 1 november om 19.00 uur in de Franciscuskerk en tijdens de vespers om 19.00 uur in de Michaelkerk. Allerzielen vieren we in alle kerken van onze parochiekernen, op de gewone tijden op zondag 2 november.

Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastorale team 2014 - 43 De Voorzienigheid zal er voor zorgen. Een gevleugelde uitspraak van groot vertrouwen. Een zin die we hard nodig hebben. We moeten in deze tijd van allerlei mensen afscheid nemen. In de parochie, en in het dorp. Pastor Wiertz heeft een andere benoeming in Zeeuws-Vlaanderen. Uitzicht op een nieuwe pastoor in onze parochie is er nog niet. In Teteringen zelf is de communiteit Maria Rabboni van de zusters Dominicanessen van Bethanië opgeheven. De individuele zusters hebben onderdak gevonden in Boxmeer of Halen. En een nieuwe communiteit komt er niet. Als zulke dingen in de herfst gebeuren, dan krijgen ze een ander perspectief. Alles lijkt opeens te verkleuren. En de gedachten van veel mensen schieten alle kanten op. Ik hoor mensen die niet weten wat en hoe. Ik hoor mensen die weten hoe het allemaal moet. En ik zie mensen die graag alles regelen zoals zij denken dat het moet. Ik hoor iemand zeggen: het zal allemaal eenvoudiger moeten. Dat is een woord van wijsheid. Want we moeten koesteren wat we hebben, en doen wat we in alle eenvoud kunnen. We zullen met elkaar een weg moeten zoeken. En ik vertrouw erop dat de Voorzienigheid ons de wijsheid en het inzicht zal geven om te beslissen wat nodig is voor de toekomst. Dat kost tijd. Dat betekent soms meebewegen wat wel kan, maar niet onze voorkeur heeft. Dat betekent steeds weer geloof, hoop en liefde centraal houden. En weten dat de kracht van de liefde, van het geduld en van het gebed ons dragen en verder helpen.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2014 - 42Beste parochianen, in het weekend van 4 en 5 oktober werd bekend dat ik de Augustinusparochie ga verlaten. In de jaren dat ik uw pastoor mag zijn is er met betrekking tot wat 'de parochie' is, veel veranderd en heb ik binnen het bisdom van Breda naast het pastoorschap hier, ook andere belangrijke taken mogen vervullen. Aan alles wat ik nu mag doen komt door een nieuwe benoeming een einde. De roep die in mijzelf klonk brengt mij, bevestigd door de bisschop, tot het pastoorschap van de drie parochies van Zeeuws Vlaanderen. Een uitdaging maar ook een wezenlijke stap voor het pastoraat in organisatie en uitvoering in dat deel van ons bisdom. Een stap die ook nieuwe problemen met zich meebrengt. Onze parochie, het vicariaat, de eindverantwoordelijkheid in Etten Leur. Dankbaar ben ik en dankbaar is de bisschop dat de gezette stap goed wordt begrepen. En wordt gewaardeerd. Breed. Door velen. Ik moet er aan beginnen. In Zeeuws Vlaanderen ben ik hartelijk welkom. Hier liggen zovele goede banden en zullen we nog afscheid moeten nemen van elkaar. Mag ik rekenen op ons aller gebed. Dank, en met hartelijke groet,

Wiel Wiertz, pastoor

Vertrek W. WiertzBeste parochianen,
in het weekend van 4 en 5 oktober werd bekend dat ik de Augustinusparochie ga verlaten. In de jaren dat ik uw pastoor mag zijn is er met betrekking tot wat 'de parochie' is, veel veranderd en heb ik binnen het bisdom van Breda naast het pastoorschap hier, ook andere belangrijke taken mogen vervullen. Aan alles wat ik nu mag doen komt door een nieuwe benoeming een einde.
De roep die in mijzelf klonk brengt mij, bevestigd door de bisschop, tot het pastoorschap van de drie parochies van Zeeuws Vlaanderen. Een uitdaging maar ook een wezenlijke stap voor het pastoraat in organisatie en uitvoering in dat deel van ons bisdom. Een stap die ook nieuwe problemen met zich meebrengt. Onze parochie, het vicariaat, de eindverantwoordelijkheid in Etten Leur. Dankbaar ben ik en dankbaar is de bisschop dat de gezette stap goed wordt begrepen. En wordt gewaardeerd. Breed. Door velen.
Ik moet er aan beginnen. In Zeeuws Vlaanderen ben ik hartelijk welkom. Hier liggen zovele goede banden en zullen we nog afscheid moeten nemen van elkaar.
Mag ik rekenen op ons aller gebed.

Dank, en met hartelijke groet,
Wiel Wiertz, pastoor

Uit het pastorale team 2014 - 41Oktober is Mariamaand. In de vieringen gedurende deze maand zingen we altijd een Marialied dat uit volle borst wordt meegezongen. Het roept herinneringen op aan vroeger, denk ik. In de protestantse Lucaskerk in de Haagse Beemden, waar parochianen van de kern Bethlehem hun kerkelijk thuis hebben, zetten we deze maand een Mariabeeld neer, met een bosje bloemen ervoor. De Bisdombedevaart gaat in deze maand naar Polen. Een hoogtepunt zal het bezoek zijn aan de Zwarte Madonna in Czestochowa, de bedevaartplaats in Polen waar jaarlijks duizenden mensen naar toe trekken. Met zeven bussen uit ons bisdom gaan we op pelgrimage. Net als tijdens de vorige bedevaart naar Padua en Assisi gaat een bus mee voor bezoekers van de inloophuizen Voor Elkaar in Breda-Noord en Clement in de Haagse Beemden. Zeker voor de bezoekers van de inloophuizen is de reis een groot evenement. Velen hebben een jaar lang elke maand een bedrag opzij gelegd om de reis te bekostigen. Het is mooi dat subsidiegevers, onder wie de reisorganisatie Pelikaan en het bisdom, financiële steun hebben gegeven. We hopen dat deze bedevaart de bedevaartgangers mag sterken in hun geloof en hen mag bemoedigen. Ik kom regelmatig in de abdij Maria Toevlucht in Zundert. Wat een prachtige naam. Maria, een toevlucht voor ieder.

Frans Verkleij, pastoraal werker

Uit het pastorale team 2014 - 40Een nieuwe tijd. Er is veel aan de hand in onze wereld. Dat kan niemand ontgaan zijn. De media tonen ons de gruwelijkheden waar mensen toe in staat zijn. Het laat je niet onberoerd. Het lijkt wel of alles aan het schuiven is waar we tot voor kort van uit konden gaan dat het vast gegrondvest was: Democratie, tolerantie, waarden en normen, het recht van meningsuiting en vrijheid. Het is niet meer zo maar gewoon. We moeten ons opnieuw bezinnen over wat in vele jaren is opgebouwd en waar we als vanzelfsprekend van uitgingen. Maar waar laten we ons door leiden in dat bezinningsproces. Door angst of paniek? Het zijn slechte raadgevers, zegt de volkswijsheid, en dat is ook zo. Toch is een zekere voorzichtigheid niet verkeerd. Maar het mag niet doorslaan, we moeten hoe dan ook uitgaan van het goede dat in iedere mens leeft. Want in wezen verlangen wij allemaal hetzelfde: Rust, vrede en geluk voor onze kinderen. En de belofte dat God het werk van Zijn handen niet zal loslaten.

pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2014 - 39Het is altijd boeiend om te mogen luisteren naar het verhaal van een roeping. Het is het verhaal van je aangesproken weten maar er niet van willen horen. Het verhaal van geraakt zijn en niet kunnen weerstaan. Het is het verhaal van onzeker zijn en zeker weten. Het verhaal van een radicale ommekeer. Het verhaal van je leven leggen in de handen van God. Jouw leven afstemmen op wat God van je vraagt. De verhalen komen enerzijds met elkaar overeen. Tegelijkertijd zijn ze uniek. Vanuit je roeping ga je op weg. En langzaam maar zeker neemt het leven weer een gewone gang. Anders maar met een nieuwe regelmaat. Wanneer je met iemand mag spreken die zijn of haar roeping gevolgd heeft hoor je ook dat 'de stem van God in je leven horen en het zekere gevoel hebben dat je gehoor moet geven' niet tot een enkele keer beperkt hoeft te blijven. Het hart kan opnieuw onrustig worden, de roep om een nieuwe weg te gaan kan weer gehoord worden en opnieuw moet geantwoord worden. Levend in Gods hand je roeping volgen betekent niet dat alles kan blijven zoals het is. Leven in Gods hand betekent wel: leven vanuit het vertrouwen dat, hoe wegen ook gaan, God nooit ver weg is. Betekent dat de roepende God jou en geen mens ooit alleen laat.

Wiel Wiertz, pastoor

Uit het pastorale team 2014 - 38September is altijd een bijzondere maand. Veel activiteiten beginnen weer.
Het jaarprogramma is uitgereikt. Al laat het maar een deel zien van wat we allemaal in de parochie als geheel doen en in elk van de vier kernen. Koren zijn al weer bezig met het op orde brengen en inoefenen van het repertoire van dit seizoen.
De werkgroepen denken al weer na over hun plannen voor dit jaar; zo ook de werkgroepen voor de eerste communie en het vormsel. De kinderkaravaan (voor kinderen van 3 – 7 jaar) vangt weer aan. Ook de grote karavaan (voor kinderen van 8 – 11 jaar) laat zijn gezicht weer zien. Vespervieringen op de eerste zaterdag van de maand; Taizévieringen op de vierde dinsdag en de vierde zaterdag. We pakken de draad van de oecumene weer op. We zetten ons in voor vluchtelingen en asielzoekers. De inzet van de mensen van de Inlopen is bewonderenswaardig. Vredesweek; filmavonden; Adventsproject; kloosterweekend; Vastenaktieproject enzovoorts enzovoorts.
We kunnen weer een heel jaar vooruit. Bovendien start het Jaar van het Gebed. Daarin zal aandacht zijn voor de nieuwe woorden in het aloude Onze Vader. Ook zullen de paters SVD komend jaar vieren dat ze 100 jaar in Teteringen zijn. En natuurlijk laten we ons verrassen wat er nog meer op ons pad komt. Verdieping, verstilling, actie: voor ieder is er wel wat. Ook voor u dus, voor jou, voor de buren, en ook voor mij …

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2014 - 37‘Wapen je met vrede’ is het thema van de vredesweek van dit jaar. In de week van 19 tot 28 september is er in Breda een breed scala van activiteiten die in het teken staan van de vrede.

In de media zult u daar kennis van kunnen nemen. Het programma wordt ook verspreid binnen de kerken van Breda. Ik wil speciaal uw aandacht vragen voor de interkerkelijke viering op vrijdagavond 19 september, de vooravond van de vredesweek. In de Christelijk Gereformeerde Mattheüskerk (Steendorpstraat 4, Breda Noord, aanvang 19.30 u) komen christenen van allerlei denominaties bij elkaar om te bidden voor de vrede. Vrede lijkt sinds deze zomer verder weg dan ooit: het steeds heftiger conflict in Oekraïne, de burgeroorlog in Syrië, en de snelle en gewelddadige opmars van ISIS in Irak. We voelen ons machteloos; we kunnen zo weinig doen om de vrede daar te bevorderen. Daarom is het goed om als volgelingen van Jezus samen te bidden voor vrede. Het volwassenkoor en het jongerenkoor van het Apostolisch Genootschap zullen zingen; daarnaast zingen we samen bekende liederen over vrede. Het zou geweldig zijn als veel mensen aanwezig zijn.

Frans Verkleij, pastoraal werker.

Uit het pastorale team 2014 - 36Iets doen

Er is een hoop aan de hand in onze wereld op dit moment, zij lijkt wel in brand te staan. Op vele plaatsen en in vele landen hebben mensen te kampen met oorverdovende dreiging, oorlog en gruweldaden. Een gevoel van verbijstering overvalt je en maakt je stil. Zelfs de wereldwijde organisatie als het Rode Kruis zegt dat het leed haar materieel boven het hoofd groeit.

Verbijstering, verwarring en onmacht. Hoe gaat dit verder?

Het gaat ons voorstellingsvermogen te boven. Kan ik iets doen?

Binnenkort komen er een paar honderd vluchtelingen uit Syrië naar Breda. Een paar honderd ‘gelukkigen’ van de vele duizenden die op de vlucht moesten voor het geweld. Ook geloofsgenoten –christenen- die vervolgd en vermoord worden. Mensen, mannen, vrouwen en kinderen die in opperste verwarring zijn, verbijsterd en onmachtig om wat hen aan den lijve is overkomen en nu blij zijn dat voor hen een veilig heenkomen is gevonden, …….. bij ons!

Er is voor hen een welkomstcomité gevormd en de huisvesting wordt in orde gemaakt. Alleen nu nog onze hartelijke ondersteuning voor deze mensen in onze stad.

Het is misschien weinig, maar dát kan ik tenminste doen.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2014 - 35‘Babyshower’, hebt u daar ooit van gehoord? Ik niet, maar ik hoorde laatst via mijn vrouw, dat onze dochter naar een babyshower zou gaan. Wat dat is? Wel, het is iets dat uit Amerika komt. Wanneer een vrouw zwanger blijkt te zijn, dan worden haar vriendinnen uitgenodigd voor een feestelijke samenkomst in het huis van de zwangere. Het feit van haar zwangerschap wordt dan gevierd. ‘Weer een stap dichter bij de infantilisering van onze samenleving, het wordt steeds gekker’, dacht ik bij mezelf. En ja, ze wist ook al wat het zou worden: een jongetje. Dus de dresscode voor de dames was blauw!! ‘Het lijkt wel of we hoe langer hoe meer de richting kwijt raken hier’, zei ik tegen mijn vrouw.
Er blijkt zelfs op internet een babyshower-startpagina te zijn, waarop organisatietips, cadeaus en suggesties te vinden zijn voor een geslaagde babyshower! Hoe moet je je nou verhouden tot zoiets? Moet je hierover te keer gaan, het negeren of het belachelijk maken? ‘Niet te vroeg een oordeel geven en vooral geen oude zeur worden’, zei mijn vrouw. ‘Het hoort bij deze tijd en kennelijk voorziet het in een behoefte’. Zwangerschap vieren.
En toen ik aan mijn heftigheid voorbij en weer milder was geworden, schoot het verhaal mij te binnen over het bezoek van Maria aan Elisabeth. Twee vrouwen, zwanger en vol geluk over wat God in hen begon. Elisabeth werd vervuld met de heilige Geest en riep met luide stem uit: ‘Gij zijt gezegend onder de vrouwen en gezegend is de vrucht van uw schoot’. En Maria sprak: ‘Mijn hart prijst hoog de Heer, van vreugde juicht mijn geest om God mijn redder’. Zwangerschap vieren of babyshower, het is van alle tijden.
Diaken Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2014 - 34De zomermaanden vliegen om. Waar we begonnen met warm tot zeer warm weer, zijn we nu beland in polaire lucht. Koud en nat zijn de dagen. Niet altijd prettig. We hadden de zegen mee met onze vieringen van Maria Tenhemelopneming. Op de uren dat het nodig was, was het (bijna) droog. Het gewone leven gaat weer beginnen in de parochie. De handen weer uit de mouwen en aan de slag. Met mooie dagen, en dagen van moeilijker kaliber. Zo gaat het altijd door. Veel doopouders hebben zich gemeld. Dat geeft hoop voor de toekomst. Veel activiteiten zijn alweer in de agenda ingeschreven. We zijn een actieve parochie, zowel op het terrein van de liturgie, de kerkopbouw, de katechese als op het terrein van de diakonie. We mogen ons niet vergelijken met andere parochies, maar we mogen best trots zijn op wat we allemaal doen. Zondag 31 augustus maken we een officiële begin met onze nieuwe pastorale jaar. We zullen zien welke verrassingen ons dit jaar brengt. Bent u er ook die zondag? In de Franciscus! En op Augustinustijd: 10.30 uur!! Alleen door samen te beginnen laten we zien dat ook wij SAMEN KERK zijn. Welkom, plaats genoeg.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2014 - 33Het paradijs is een tuin.
Een paar jaar geleden maakten we een trektocht door het hooggebergte in de Franse Alpen. We liepen over een vlakte, met aan weerszijden oprijzende wanden. Wij waren de enige wandelaars. Het was stil en warm. Zo hoog groeiden er geen bomen of struiken meer – overal ruimte en leegte. Boven ons in de strak blauwe lucht zweefde een gier. We voelden we ons klein en nietig in die overweldigende natuur. Hoe mooi en indrukwekkend ook, ik zou dit landschap geen paradijs noemen. Daarvoor is het te groots en te ruig. Alleen planten en dieren aangepast aan de vaak barre omstandigheden kunnen er overleven. Het is geen landschap voor mensen. Die mogen er bij goed weer doorheen wandelen. Het paradijs is anders. Het is een tuin, door mensen aangelegd en onderhouden. Weliswaar schiep God de eerste tuin, de Hof van Eden, maar hij gaf die aan de mensen om te bewerken en te beheren. In een tuin voel je je thuis, want zij is aangepast aan de menselijke schaal. De tuin is ommuurd, en dat geeft je een gevoel van veiligheid. Het paradijs is dus dichtbij. Uw eigen tuin, of het park bij u in de buurt. Geniet ervan.

Frans Verkleij

Uit het pastorale team 2014 - 32Babyshower

‘Babyshower’, hebt u daar ooit van gehoord?
Ik niet, maar ik hoorde laatst via mijn vrouw, dat onze dochter naar een babyshower zou gaan.
Wat dat is? Wel, het is iets dat uit Amerika komt. Wanneer een vrouw zwanger blijkt te zijn, dan worden haar vriendinnen uitgenodigd voor een feestelijke samenkomst in het huis van de zwangere. Het feit van haar zwangerschap wordt dan gevierd.
‘Weer een stap dichter bij de infantilisering van onze samenleving, het wordt steeds gekker’, dacht ik bij mezelf.
En ja, ze wist ook al wat het zou worden: een jongetje. Dus de dresscode voor de dames was blauw!!
‘Het lijkt wel of we hoe langer hoe meer de richting kwijt raken hier’, zei ik tegen mijn vrouw.
Er blijkt zelfs op internet een http://babyshower.startpagina.nl/ te zijn, waarop organisatietips, cadeaus en suggesties te vinden zijn voor een geslaagde babyshower!
Hoe moet je je nou verhouden tot zoiets? Moet je hierover te keer gaan, het negeren of het belachelijk maken?
‘Niet te vroeg een oordeel geven en vooral geen oude zeur worden’, zei mijn vrouw.
‘Het hoort bij deze tijd en kennelijk voorziet het in een behoefte’. Zwangerschap vieren ……..
En toen ik aan mijn heftigheid voorbij en weer milder was geworden, schoot het verhaal mij te binnen over het bezoek van Maria aan Elisabeth.
Twee vrouwen, zwanger en vol geluk over wat God in hen begon.
Elisabeth werd vervuld met de heilige Geest en riep met luider stemme uit:‘Gij zijt gezegend onder de vrouwen en gezegend is de vrucht van uw schoot’.
En Maria sprak: ‘Mijn hart prijst hoog de Heer, van vreugde juicht mijn geest om God mijn redder’.
Zwangerschap vieren of bayshower, het is van alle tijden.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2014 - 31Zomertijd. Dagen, even anders dan anders. Er wordt veel welk verzet in onze parochiekernen, in onze parochie. Ik ga niemand bij name noemen. Maar iedereen die mee doet op haar of zijn plaats binnen onze parochie is onmisbaar. En ook al de velen die steeds weer naar de vieringen komen, een beroep doen op ons pastoraat in allerlei omstandigheden: ik voel een diepe dankbaarheid omdat u komt, omdat u ons weet te vinden. Met elkaar bouwen we de kerk-ter-plaatse zoals we dat doen. Niet perfect maar naar beste kunnen. Niet foutloos maar ook niet alleen maar gebrekkig. Velen geven het beste van hun kunnen. Ik mag inmiddels 23 jaar priester zijn voor mensen in ons bisdom Breda. Ik ben gelukkig op mijn plek. Iets mooiers kan ik mij niet voorstellen. Ik mag met velen stukjes van hun levensweg gaan. Christus present stellen. Bijzonder. Ik zou niet kunnen doen wat ik doe zonder al die velen die altijd weer en steeds vanzelfsprekend op hun manier antwoord geven op wat God in hun hart heeft gelegd, die al dat vele doen wat gedaan moet worden, en dat is veel. Voor en achter de schermen. En het gebeurt, altijd weer, keer op keer. Daar kan ik blind op vertrouwen.

Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastorale team 2014 - 30 Wat leer jij van je fouten?, vroeg de man naast me in de trein. Een lastige vraag vind ik dat. Vaak stop ik fouten gauw weg. Snel vergeten. Leren van je fouten is iets anders. Dan moet je goed weten wat je fout hebt gedaan. Kijk goed naar je fouten, daar leer je het meeste van, zei hij. Hij heeft gelijk. Elke keer als we een viering beginnen, beginnen we met een schuldbelijdenis. Iets wat je als een automatisme kan afraffelen. Ook een moment om heel bewust voor je zelf nog eens te overwegen wat heb ik nu echt fout gedaan. Niet alleen een bekentenis, maar er ook een leermoment van maken, sprak de man. Ik voelde me in de hoek gezet. Dit soort dingen doe ik niet gauw. Maar hij heeft gelijk. Je moet je fouten opnieuw voor de geest halen. Alleen dan openen zich wegen om het met anderen weer goed te maken. Heer, ontferm U over ons, is niet alleen een bede die alle last van je af neemt. Het is ook een bede om tegen de Heer te zeggen: ik kies ervoor om de dingen niet in de doofpot te stoppen. Je wordt er meer open van, benadrukte de man nog eens. Ik was stil, en ik heb hem hartelijk bedankt. Ik ga de dingen anders doen.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2014 - 29Genade – gratia - is gratis

Onlangs werd ik gebeld door een vrouw die mantelzorger is van een ernstig zieke vrouw.
Zij wist het niet precies te formuleren, maar al gauw begreep ik dat de zieke vrouw bediend wilde worden.
Ik zei dat ik snel een priester zou proberen te vinden, en dat ik vervolgens weer contact met haar zou opnemen.
Verscheidene keren bracht zij ter sprake wat de kosten waren van de bediening.
Ik wimpelde dat weg – dat doet niet ter zake zei ik.
Toch wilde zij dat weten.
De bediening of ziekenzalving is een sacrament, legde ik uit.
Dat is een genademiddel, en dus gratis.
Het is een geschenk.
Want het Latijnse woord voor genade is gratia, en die is gratis.
De vraag van de mantelzorger is typerend hoe mensen in de wereld staan.
Je vraagt een dienst – bediening -, en daar betaal je voor.
Net zoals je betaalt voor een bezoek aan de huisarts of fysiotherapeut.
In de kerk werkt het gelukkig anders.
Uiteraard kan de kerk ook niet zonder financiële steun.
Daarom zijn de mensen lid van de geloofsgemeenschap en dragen daar ook financieel aan bij.
Helaas voelen steeds minder mensen zich geroepen zich aan te sluiten bij de geloofsgemeenschap.
Daarom zijn wij toch genoodzaakt mensen te vragen om te betalen voor een doop of eerste communie.
Die mensen vinden dat geen probleem.
Ik wel – het klopt niet.
Overigens was de bediening van de zieke vrouw een mooi gebeuren.
Zij was helder en begreep goed wat de priester deed.
Mooi was ook dat haar dochter aanwezig was.
Zij had een babytje van enkele weken in haar armen.
Leven en dood zijn dichtbij elkaar.

Frans Verkleij

Uit het pastorale team 2014 - 28Toevertrouwen

Velen onder ons gaan deze weken op vakantie. De een zoekt het ver weg op, een ander blijft dichtbij. Vakantie, een tijd om je zorgen en andere alledaagse beslommeringen even opzij te zetten.
Dat valt overigens niet altijd mee. Zorgen en beslommeringen zijn nu eenmaal hardnekkig en laten zich niet zomaar opzij zetten. Maar och, misschien is het weer goed, is de camping gezellig, vinden de kinderen vriendjes, rusten we heerlijk uit en lukt het ons om onze zorgen en beslommeringen voor even opzij te zetten……
Zorgen en beslommeringen zijn van alle tijden. Ook Jezus wist het. Hij zei: ‘Kom maar bij Mij, jullie die uitgeput zijn en onder lasten gebukt gaan. Ik schenk je rust en verlichting’.
Kan dat zomaar, geen last meer hebben van zorgen en beslommeringen? Nee, dat kan niet, dat wist Hij ook. Maar wat Hij wél kon was leven vanuit een basisvertrouwen. Hij kon zich toevertrouwen aan God, die ieder van ons kent en ziet. Hij durfde te zeggen: ‘ Vertrouw Mij maar en vertrouw op de Vader die Mij en die ons allen gezonden heeft. Je bent niet alleen en je hoeft het niet alleen te dragen.’
Dat is moeilijk en vreemd -jezelf uit handen geven- hoe doe je zoiets? Het kan helpen om te bidden tot God, om Hem je zorgen voor te leggen en je aan Hem toevertrouwen. Het schenkt rust en verlichting.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2014 - 27 De heilige Geest geve ons de moed om stappen vooruit te zetten. Deze bede staat op een kaartje dat ik meenam uit Trier. Daar in het bisdom houden ze een synode. Centrale vraag is: wat hebben we nodig om ook in de toekomst Kerk te kunnen zijn? Allereerst gebed, en in het bijzonder het gebed om de kracht van de heilige Geest. Als we ons bewust worden hoe de heilige Geest in ons werkt, zo zei de vicaris daar, weten we ook welke beslissingen we moeten nemen. Dat is mooi gezegd. Maar hoe weet je dat dan? Geduld oefenen, zei hij. Geduld om te luisteren wat ons diepe en langdurige vreugde geeft als we aan de toekomst denken. De kracht van geduld is een sterke kracht in ons. Die gunnen we ons niet altijd, zo voegde hij er aan toe. Ik was stil. En ik realiseerde hoe ongeduldig ik vaak ben. Doorpakken is een groot goed, maar ongeduldig aan de slag gaan kan grote fouten veroorzaken. Moge de heilige Geest ons geduld geven, staat er op de achterkant van diezelfde gebedskaart. Een bede die ik graag bij me houd. Want de kracht van geduld blijkt groot te zijn.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2014 - 26Het 'zomerprogramma' is een initiatief binnen onze Augustinusparochie dat we dit jaar met nog meer aandacht een vaste plek willen geven in ons jaarprogramma. Waarom? In de vakantie zijn heel wat mensen weg. Heerlijk en welverdiend! Maar er blijven ook mensen thuis. Wij denken: voor alle mensen die zich aangesproken voelen, jong en oud is het een goed idee om als parochie op een vast tijd, op een vaste dag in de week in de zomerperiode een verbindend en gezellig programma aan te bieden, met een knipoog naar verdieping.
Voor iedere woensdag op 9, 16, 23 en 30 juli en op 6 augustus is er van 14.30 tot 16.30 een programma samen gesteld dat we laten plaats vinden in een van onze kerkplekken. En u weet: iedereen is overal van harte welkom! Nadere gegevens kunt u vinden op een andere plek in deze nieuwsbrief. We hopen op een mooi aantal deelnemers zodat ons 'zomerprogramma' echt kan slagen en zich als activiteit binnen onze parochie kan vestigen. Denk niet te gauw: dat is niets voor mij. Kom en zie. Weet u welkom! Het zomerprogramma start op 5 juli met de parochiereis (daarvoor hebben zich al velen aangemeld) met als reisdoelen Hilvarenbeek en Breda en wordt op 13 augustus afgesloten in 'Meersel Dreef' waar we met de KBO afdeling Teteringen vanaf 13.30 uur een voorschot nemen op het feest van 'Maria Tenhemelopneming', waarna we gezellig samen kunnen zijn. Berichtgeving daaromtrent (onder andere met betrekking tot het vervoer) volgt. Het 'zomerprogramma' is een initiatief met grote mogelijkheden. Als u in de gelegenheid bent: tot binnenkort!

Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2014 - 25 De zevenjarige Anco stuurde een brief naar de universiteit van Groningen, met de vraag of God bestaat. De universiteit stuurde die vraag niet door naar haar medewerkers die daarvoor gestudeerd hebben, de theologen, maar naar de sterrenkundige Peter Barthel. Want, zo redeneerde de universiteit met een knipoog, sterrenkundigen staan dichtbij hemel. Voor zijn antwoord ging Barthel te rade bij de theologen Kuitert, Carel ter Linden en Hendriksen. Het antwoord liet zich raden. ‘God bestaat niet als een persoon die ver weg in de hemel woont. Hij bestaat in hoe jij en ik leven’. Anders gezegd: God is een werkwoord, God moet je doen. Ik durf erom te wedden dat veel mensen, ook die bij de kerk betrokken zijn, ver met dit antwoord mee gaan. Maar ik vind het antwoord mager. Uiteraard bestaat God niet zoals een tafel bestaat. Maar we kunnen God ervaren, ook al is Hij niet tastbaar: in de natuur, in de stilte, in de verhalen uit de bijbel, in de gemeenschap van de kerk, als we zingen en bidden. En dan mogen we beseffen dat we door Hem gedragen worden. Dat Hij er is.

Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2014 - 24PINKSTEREN, HET BEGIN. Wij leven in de dagen van Pinksteren. Pinksteren is het begin. Met Pinksteren –zo gaat het verhaal- daalde de Geest van God neer in de harten van de vrienden van Jezus. Sprakeloos waren ze, om wat er met Jezus gebeurd was. En uit angst hadden zij zich verschanst in een huis ergens in Jeruzalem. Sprakeloos en angstig. Maar als de Geest eenmaal is neergedaald, overwinnen zij hun angst en is er geen houden meer aan. Zij gooiden de ramen en de deuren van het huis open en getuigden met groot enthousiasme en vol vuur van Gods grote daden nl. dat God de gevangengenomen en omgebrachte Jezus heeft doen opstaan uit de dood! Soms maakt het leven je angstig en sprakeloos en wil je je het liefst verbergen in je huis. Wanneer de dood toeslaat en je een dierbare afneemt –een vriendin, een partner of erger nog een kind- dan ben je sprakeloos en angstig. Hoe onbegrijpelijk misschien ook, hou je blik toch op God gericht –zo gaat het verhaal verder- reken op Zijn hulp en Hij zal je een weg ten leven wijzen. Dáár moesten de vrienden van Jezus het toen mee doen. En daar moeten wij het in onze dagen ook mee doen: Wat je ook overkomt in je leven, hou God maar voor ogen en reken op Hem: Hij is je bevrijding. Is dat te weinig? Misschien, maar genoeg om niet te wanhopen en met vertrouwen in het leven te blijven staan. Oorspronkelijk was het pinksterfeest een Joods oogstfeest, een vrolijk feest en een dankfeest, waarop men God dankte voor de tarweoogst. En daarom een bijzonder beeld: Jezus die zichzelf graankorrel noemde, sterft en in de aarde gelegd, veel vrucht voortbrengt: Een wereldwijde beweging van mensen die op God rekenen en in Hem hun vertrouwen stellen.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2014 - 23Weet u, er is niet voor alles een oplossing. En het vinden van een goede weg om te gaan is meestal toch moeilijker dan je, zo op het eerste oog, denkt. Iedereen die wel eens in een verantwoordelijkheid geplaatst is herkent dit. Vaak is het al van groot belang om 'op weg te blijven'. Om de communicatie gaande te houden. Om de gezamenlijke droom te blijven vertellen en om er samen alles aan te doen die droom werkelijkheid te laten worden. Ik heb grote bewondering voor paus Franciscus. Voor de gave die hij heeft en inzet om als instrument in God's hand allerlei onderwerpen bespreekbaar te maken, zacht te houden. Onlangs weer het celibaat. 'Ik persoonlijk zou geen andere keuze maken', zegt hij. 'Maar het celibaat is om menselijke redenen door mensen ingesteld'. De discussies moeten dan eigenlijk nog beginnen. Maar voelt u de ruimte die er komt, de ruimte die iedereen krijgt, wanneer je een gevoelig onderwerp op zo'n manier midden in de discussie plaatst. Hij houdt mensen bij elkaar. Hij schiep en schept ruimte bij allerlei onderwerpen die de harten en de levens van mensen raken. Een ware herder.

Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2014 - 22Zaterdag 17 mei was ik vanuit het bisdom Breda aanwezig bij de bisschopswijding van Bert van Megen in Roermond.
Hij is door de paus tot nuntius benoemd (ambassadeur vanuit het Vaticaan) in Soedan en Eritrea. De wijdende bisschop was de kardinaal staatssecretaris, Parolin, de tweede man van het Vaticaan.
Nadat de communie aan de gelovigen was uitgereikt ging de nieuwe gewijde bisschop zegenend door de kerk. Altijd een heel bijzonder moment. Daarna viel de priesters op het priesterkoor de eer te beurt de zegen te ontvangen. Wat toen gebeurde raakte mij enorm. Toen bisschop Van Megen de trappen opliep stond kardinaal Parolin op uit zijn stoel, liep hem tegemoet en knielde voor hem neer. Hij maakte zich heel klein en boog diep zijn hoofd om de zegen te ontvangen.
Ik vond dat een intens en ontroerend moment. Waarlijk de tweede man die helemaal tot uitdrukking brengt wat de eerste man in onze Kerk steeds zegt en doet. Ik dacht: er is hoop voor onze Kerk. De tranen sprongen me in de ogen. Het mooiste moment van de hele, ruim twee uur durende plechtigheid.

Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2014 -21Clemens Hofbauer

Onlangs was ik bij de begrafenis van een oom van mijn vrouw. Hij had een grote verering voor Clemens Hofbauer. Een populaire heilige - onder andere patroon van de bakkers (de oom was bakker van beroep), die mensen aanroepen voor hulp bij hulpeloze zaken. De oudste zoon vertelde in de uitvaartmis hoe belangrijk deze heilige voor zijn vader was. Hij liet het beeldje van deze heilige zien dat zijn vader op zijn nachtkastje had staan. Een kleinzoon vertelde over het verzoek dat hij van zijn opa in de laatste maanden van zijn leven gekregen had. Hij liep voor zijn studie stage in Wenen, de stad waarvan Clemens Hofbauer de patroonheilige is. Zijn opa had hem gevraagd naar de kerk in Wenen gaan die aan Clemens Hofbauer is gewijd, daar een kaarsje aan te steken en een gift in de collectebus te doen. Na afloop van de viering sprak ik de kleinzoon aan. Het was een mooie en grote kerk, vertelde hij. Overal in de kerk hingen bordjes met dankbetuigingen, in allerlei talen, ook in het Nederlands. In de kerk was ook een museum, maar dat was gesloten toen hij er was. Hij vond het fijn dat hij dit voor zijn grootvader had kunnen doen.

Ik was geraakt door deze verhalen over Clemens Hofbauer. Bijzonder hoe een heilige van een paar eeuwen terug zo veel kan betekenen voor iemand. Wij hebben een rijk geloof, realiseer ik me weer eens.

Frans Verkleij

Uit het Pastoraal team 2014 - 20Gedenken en vieren
Op 4 en 5 mei herdachten wij de doden uit de 2e Wereldoorlog en vierden wij de bevrijding.
Het is alweer even geleden, zo snel gaat het.
Doden-herdenken en vieren, al bijna 70 jaar lang doen wij dat. Is dat belangrijk? Ik vind het wel, want daarmee houd je de band met de gestorvenen levend en vorm je een continue lijn tussen levenden en doden.
Je hoeft het ook níet te doen, maar het lijkt mij een verarming. Dan is het net of je even kwam leven hier op aarde en na een bepaalde tijd weer weg bent, alsof jouw aanwezigheid van geen of slechts geringe waarde was.
Gedenken en vieren is beseffen dat je een keten vormt met allen die in het verleden hebben geleefd, in het heden leven en in de toekomst zullen leven. We zijn één grote familie.
Ik vind gedenken en vieren belangrijk, omdat dat ook het wezenlijke kenmerk is van ons gelovige leven. Iedere keer als wij in de kerk bijeenkomen gedenken wij het lijden en de dood van Jezus, maar vieren wij ook Zijn verrijzenis, het nieuwe Leven.
Al meer dan 2000 jaar doen wij dat! En ook de doden doen gewoon mee. Wekelijks noemen wij hen bij name, omdat wij geloven dat niemand vergeefs of onopgemerkt hier was. Ieder mens is van waarde, gewild en van betekenis. Een troostrijke gedachte, dat wij deel uitmaken van een groot geheel en leven uit en in Gods hand!

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2014-19Acht uitvaarten in tien dagen in onze parochie is een voorval om extra bij stil te staan. Ook al ging het om mensen die veel leden en die verlangden naar de bevrijding van de dood. Maar er was ook iemand die onverwacht stierf. Vanuit het pastoraal team proberen we veel aandacht te geven aan stervenden; en natuurlijk ook aan families die met de dood worden geconfronteerd. Dit alles vraagt vaak om zorgvuldig, snel en accuraat handelen. Dankzij de mobiele telefoon zijn we gelukkig goed bereikbaar. Ook is er veel mogelijk omdat we nog altijd een pastoraal team hebben dat dat aankan. In deze paastijd vieren we ons verrijzenisgeloof in alle toonaarden. Maar dat is in elke uitvaart nog meer bijzonder. We mogen vieren dat de liefde van God sterker is dan de dood; en dat verbondenheid over de grenzen van de dood heen blijft. Het ontroert me elke keer weer als ik de overledene mag bewieroken, omdat een kostbaar mens ons in de dood is voorgegaan. Ik bid altijd dat ook door al deze uitvaarten onze verbondenheid groeit en sterker wordt. En dat onze liefde voor elkaar en voor God mag groeien. Dat de lieve doden over ons mogen waken. Het zal in weken als deze extra emoties oproepen. Ook dat is een teken van liefde van Godswege. Die liefde kan ons dankbaar stemmen om hen en om wat ze voor ons betekenen. Ik bid verder dat het ons geloof mag verdiepen en versterken. Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2014-18God geeft je kracht door wat jij voor een ander doet. Het is mooie zin, waar je even op moet kauwen. In elke ontmoeting die ik heb, ontvang ik energie. Door al die energie ben ik dankbaar dat ik kan doen wat ik doe. Ja, ook al voel ik me soms tekort schieten. Maar juist door die ontmoetingen ervaar ik dat ik altijd weer wijzer en rijker word. Zoveel mooie verhalen, zoveel geloof, zoveel mooie anekdotes, zoveel dankbaarheid, zoveel liefde. Ja, we delen ook de pijn en het leed. En het wonderlijke is, dat als we die pijn delen, we vaak samen groeien. Pastoraat is een mooi vak. Zondag 11 mei is roepingenzondag. We hebben veel mensen nodig in de parochie om samen kerk te zijn, om er voor elkaar te zijn; om samen het evangelie waar te maken; om samen te bidden. God geeft ons kracht door wat wij voor anderen doen.
Diaken Vincent de Haas

Uit het Pastoraal team 2014 - 17Am abend da es kühle war

Ik luister vaak naar de klassieke radiozender 4. De Goede Week heet daar Matteüsweek; het meesterwerk van Bach staat centraal. Bekende en onbekende Nederlanders vertellen waarom de Matthäus-Passion hen zo raakt, en welk stuk zij het mooiste vinden. Ik ben een trouwe bezoeker van de Matthäus-Passion. De laatste jaren ga ik naar uitvoering in de kapel van Saint Louis in Oudenbosch. Een intieme ruimte, waar je als je vooraan zit de solisten kunt aanraken. De mooiste passage is voor mij het recitatief van de bas Am abend da es kühle war. Jezus is aan het kruis gestorven, na de smartelijke laatste woorden Eli, eli., lama sabachtani, Mijn God, waarom hebt U mij verlaten? Het koor zingt Ach nun is mein Jeus hin, en vertolkt zo de gevoelens van alle aanwezigen. Daarna zingt de bas het recitatief, dat overgaat in de aria Mache dich mein Herze rein, ich wil Jesum selb begraben. Dat recitatief straalt een grote rust en overgave uit. De pijn en het lijden zijn voorbij. De avond is koel, de duif met olijftakje in zijn bek komt weer terug, vrede en verzoening liggen in het verschiet. Het kan Pasen worden.

Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2014 - 16Een heilig mens

Maandag 7 april j.l. stierf pater Frans van der Lugt. En in een mum van tijd was het wereldnieuws: Het vaticaan, bij monde van paus Franciscus, sprak zijn afschuw erover uit. Ook in Nederland was het nieuws. De journaals en een talkshow besteedden er ruim aandacht aan.
Trouwens, al eerder was hij het nieuws geweest, toen nog levend. Het was toen hij via een videoboodschap de wereld liet weten dat het toch niet kon bestáán dat moeders en kinderen door de burgeroorlog in Syrië niet te eten hadden. Ongeacht, of het nu christenen of moslims waren.
Op deze video was een kranige oude man te zien. Aan de buitenkant weliswaar getekend door het leven, maar krachtig en vol vuur in wat hij zei. We zagen het en hoorden het, maar wisten niet goed wat te doen. En toen kwam het bericht dat hij vermoord was.
Als een stormwind kwamen mensen in actie en in vele kerken werden er wakes voor hem georganiseerd. De verontwaardiging over zijn dood bracht mensen in beweging en in één keer wisten zij wat ze moesten doen: De persoon en de boodschap van pater Frans van der Lugt in godsnaam niet vergeten; die boodschap was de boodschap van Jezus van Nazaret n.l. dat er gehoor en stem gegeven moet worden aan ontrechte, kwetsbare en onderdrukte mensen, waar ook ter wereld. De persoon, die van een vastberaden, moedige en heilige mens. Heiligen, zijn in onze Rooms katholieke traditie, mannen en vrouwen die door hun voorbeeld niet vergeten mogen. Pater Frans van der Lugt was zo iemand…….

Pastor Ben Hendriksen

Uit het Pastoraal team 2014 - 15Vorige week zei de rector van de Priester- en Diakenopleiding Bovendonk, Norbert Schnell, tijdens de vergadering van de Priesterraad iets dat we eigenlijk allemaal wel weten.
Jonge mensen, na 1985 geboren, zijn echt heel anders als het gaat om de omgang met computers en social media. Ouderen maken er gebruik van, en gaan daarna weer over tot de orde van de dag. Jongeren doen dat zo niet. Ze blijven voortdurend de werelden met elkaar verbinden. Ze wonen als het ware ook in de digitale wereld. Het hoort bij hen. En dat is echt totaal iets anders dan er even gebruik van maken omdat het zo ontzettend handig is.
Je weet het maar tegelijkertijd is het toch een eyeopener als je het zo hoort verwoorden. Je ziet het voor je als hij vervolgens zegt: Tijdens de Wereldjongerendagen in Brazilië waren al die jongeren voortdurend in contact met vrienden thuis, met familie. Over van alles en nog wat. Ze wisten alles van het thuisfront, thuis wisten ze alles van Rio en tegelijkertijd werd ook het wereldnieuws en het kleine nieuws bijgehouden en gedeeld. En het leek niet de minste moeite te kosten.
Dat is precies hoe het gaat. Dat is wat ik ook zie gebeuren in mijn eigen familie. De neefjes en nichtjes zijn voortdurend met hun smartphones in de weer. Ze zijn van alles op de hoogte en ze vertellen van alles en nog wat. Ik denk dat u het ook herkent. Dat jij dat ook herkent. Zou Jezus een vriend zijn op facebook? Zou je hem 'liken'? Een week om Jezus te leren kennen staat 'voor de deur'. Heb je tijd? Doet u, doe jij mee?
Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2014 - 14De stilte zal je de weg wijzen, zegt Jean Jacques. God zit niet te wachten op al onze verzoeken. Stil worden voor God, dat is een hele opgave. En ik dacht: wij praten liever. Wij vragen liever. Stil worden is een mystieke weg, maar dus ook een moeilijke weg. Toch kan stil worden ons allemaal goed doen. Op straat zie ik veel mensen lopen en fietsen met oortelefoontjes in hun oren. Ik denk dan: zouden die bang zijn voor de stilte? Is er nooit een moment dat je denkt: nu even helemaal niets. Wie ooit naar zonsopgang heeft gekeken zonder iets te zeggen, zonder muziek, of wat dan ook, weet wat stilte is.
Wie ooit in de kerk zonder geluid, of wat dan ook, heeft gezeten, weet wat stilte kan doen. Stilte kan ons genezen. Ja, stilte kan ons ook confronteren met onze onrust of met ons gemis. Daarom is de stilte ook zo bedreigend. We zouden in de liturgie op zondag kunnen beginnen. Gewoon even stil zijn na de preek en na het ontvangen van de communie. Even stil, alleen met God. Je zal ontdekken wat stilte voor jou kan doen. Geen confrontatie maar helen en bijeenbrengen. Ik denk dan Jean Jacques toch gelijk heeft.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pasoraal team 2014 - 13Ofcolaco Zuid-Afrika

We zijn nu midden in de veertigdagentijd.
Een van de mooiste activiteiten die we in de parochie organiseren is de vastenactie.
Voor het derde jaar gericht op het Holy Family Care Centre in Ofcolaco, Zuid-Afrika.
Weeskinderen worden daar opgevangen en krijgen nieuwe kansen.
Dit jaar zijn de activiteiten gericht op vorming en ontwikkeling, op kadervorming dus.
Want het is prachtig te beschikken over een tehuis met goede voorzieningen.
Maar als er geen mensen zijn die goed leiding kunnen geven en goede zorg kunnen bieden, dan heb je niet veel aan zo’n huis.
Zuster Elly, nauw betrokken bij dit kinderhuis, hield in de Lucaskerk op 9 maart een mooie preek.
Zij vertelde over het motto ‘You’ got a talent.’
Iedereen heeft een talent waarmee hij of zij een bijdrage aan de samenleving kan geven.
Het is zaak al die talenten tot ontplooiing te brengen.
In de vier parochiekernen worden solidariteitsmaaltijden of soberheidsmaaltijden aangeboden.
Tijdens die maaltijden wordt het project in Ofcolaco toegelicht.
Ik hoop dat veel parochianen meedoen, of al meegedaan hebben.
Of op een andere manier, zoals met de vertrouwde vastenzakjes, hun steun betuigen.
De kinderen verdienen het.

Frans Verkleij

Uit het patoraal team 2014 -12 De Vastentijd is een bijzondere periode. Het is de voorbereiding op Pasen. Pasen is het feest van de opstanding van Jezus tot nieuw leven.
Opstaan tot nieuw leven is echter niet gemakkelijk. Het vraagt geloof van mensen, vertrouwen, moed, om in de wirwar van alledag vooruit te kijken, verder te zien dan wat we zien; een nieuw begin van leven te ontdekken of om persoonlijk een nieuw begin te maken. ‘Kom, ga op weg’, zegt Jezus. ‘Ga altijd op weg. Blijf nooit zitten of liggen, anders sta je misschien nooit meer op en raak je ongemerkt bedekt door het stof dat cynisme heet of onverschilligheid.
Dat maakt je bijziend, kleurenblind, humorloos, een zeur; niets nieuws zal dan nog gebeuren, geen wonder te zien.’ ‘Kom, ga op weg’, zegt Jezus. Hij is ons daarin voorgegaan. Hij ging Zijn weg en vond Leven! Wij moeten onze eigen weg gaan en leven vinden. Ga je eigen weg maar, ga hem in Zijn Geest en in vertrouwen op Hem en je zult leven vinden!
Daar gaat een voorbereiding aan vooraf, de Vastentijd. Een periode van 40 dagen. We gaan die weg van 40 dagen niet alleen, maar met velen. Sommigen onder die velen hebben het besluit genomen om daadwerkelijk te vasten, om bewust af te zien van de dagelijkse geneugten, om iedere keer te ‘weten’ dat christenzijn een opdracht is. Laten we die weg samen gaan, laten we samen vasten, in verbondenheid met elkaar. Ons matigen in spijs en drank, of om mee te doen met de solidariteitsmaaltijd of de vastenkalender te kopen, van waar de opbrengst naar het vastenactieproject gaat. Het zijn steuntjes voor onderweg, om in het spoor te blijven. ‘Kom, ga op weg’, zegt Jezus. ‘Blijf nooit zitten of liggen …’
Een goede Vastentijd wens ik u toe.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2014 - 11 Nog niet eerder heb ik als pastoor van onze parochie aandacht gevraagd voor de aanstaande bisdombedevaart.
Dit jaar organiseren we als parochie geen eigen reis maar sluiten we aan bij de bisdombedevaart. Het duurt nog even voordat het zo ver is, want pas van 18 tot 25 oktober gaan we met elkaar, overal vandaan in ons bisdom, op bedevaart naar Chestochowa in Polen.
Maar het is goed om dat nu te weten. Om er over na te denken. Om wellicht al het besluit te nemen mee te gaan. Het is niet de eerste keer dat we als bisdom op bedevaart gaan. Eerder gingen we naar Rome, naar Lourdes en naar Assisi en Padua.
Het mooie van de bisdombedevaarten is dat je verbondenheid met velen mag ervaren. Verbondenheid en gedeeld geloof in de eigen bus, verbondenheid en gedeeld geloof tijdens de vieringen, op allerlei momenten tijdens de reis, tijdens de vele spontane gesprekken. Inmiddels wordt er ook werk van gemaakt bedevaartsgangers mee te nemen die op eigen kracht daartoe niet in de gelegenheid zijn. Een bus, met bedevaartsgangers uit onze parochiekernen, is ons streven.
Op de secretariaten van onze parochiekernen liggen de inschrijvingslijsten en is ook verdere info beschikbaar zoals het reisschema en niet onbelangrijk, de kosten. Gaat u met ons mee, vul uw naam in op een van de lijsten.

vicaris-pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastraal team 2014 -10Carnaval voorbij. Met groepje mensen sprak ik over kleur geven aan je leven. En ik sprak met hen over het verschil maken.
De Veertigdagentijd is een heel goede tijd om eens na te denken en te mediteren over wat je nu van je leven maakt. We bereiden ons voor op Pasen. Maar wat betekent Pasen nu voor ons?
Centraal mag staan het motto: laat je leven een weerspiegeling van je doop! Dopen is je verbonden weten met Jezus. En in Hem weten dat de liefde altijd sterker is dan welke kracht ook.
Je realiseren dat je altijd weer met Hem kunt opstaan uit welke nood ook. De Vastentijd is dan een mooie periode om je af te vragen hoe de evangelische waarden een plek hebben in ons dagelijks leven. Hoe werk je aan vrede? Is verzoening voor jou belangrijk?
En zo ja, hoe maak je dat dan waar? Zorg voor de medemens vraagt om een voortdurende inzet. Hoe doe jij dat? Zo zijn er nog vele dingen om over na te denken. In de dagelijkse en wekelijkse liturgie kan deze bezinning volgehouden worden, zowel persoonlijk als in parochieel verband. We gaan weer een mooie en bijzondere tijd tegemoet.
Ik wens u en jullie allen een inspirerende Veertigdagentijd toe.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraalteam 2014 - 9Janus Nuijten Laatste avondmaal

Op 21 januari is in Leiden overleden de kunstschilder Janus Nuiten (1929-2014).
Hij is opgegroeid in Breda en heeft zijn opleiding gevolgd aan de St Joostacademie in onze stad en aan de kunstacademie in Antwerpen.
Hij was bevriend met Toon Kloet, in leven parochiaan van de Bethlehemparochie.
Via diens bemiddeling heeft Nuiten het schilderij Het laatste avondmaal geschonken aan de voormalige Bethlehemparochie; het heeft daar jaren in de kerk gehangen.
Na de sluiting van de Bethlehemkerk afgelopen zomer heeft het schilderij een plaats gekregen in de ontmoetingsruimte van de Michaelkerk.
Komt u in deze ruimte, kijk dan eens met aandacht naar dit bijzondere schilderij.
In slechts twee kleuren, blauw en wit, in simpele lijnen, staan rondom een tafel twaalf hoofden gegroepeerd.
In het midden staat de beker en een ronde hostie.
Links onderin ziet u het hoofd van Judas, extra zwaar aangezet.
In dagblad Trouw van 10 februari staat een mooi in memoriam, geschreven door Frans Dijkstra.
Onze parochie mag zich vereerd voelen dat zij een schilderij van deze veelzijdige kunstenaar in haar bezit heeft.

Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2014 - 8Uitnodigen of niet?
Vele mensen van nu hebben een goed gevoel bij onze huidige paus Franciscus.
Niet alleen katholieken, maar ook protestanten zien deze paus helemaal zitten, las ik. ‘Als de Nederlandse bisschoppen hem niet uitnodigen, dan doen wij het’, schreef iemand namens een wel heel enthousiaste groep protestanten.
En weet u, ik denk dat paus Franciscus er nog gevoelig voor zou zijn ook. ‘Denk je dat echt?’ ’Ja hoor, dat geloof ik’. Misschien dat aartsbisschop Eijk gelijk heeft als hij vreest dat de straten in Amsterdam niet helemaal vol zullen staan en dat de Arena niet tot de nok toe gevuld zou zijn.
Maar dat was ook de tijd van de volkskerk en die behoort tot het verleden. Dit is de nieuwe tijd. Voor een handjevol gelovigen die onder het secularisatiegeweld gebukt gaan, komt ie ook, dat weet ik zeker. Wij zijn immers zijn broeders en zusters. Maar ook die andere broeders en zusters- die van protestante huize- zouden zeker zeer welkom zijn op dit bescheiden feestje, want zo ruimhartig lijkt hij mij wel te zijn.
En misschien vullen we de Arena dan niet, het NAC-stadion moet toch wel lukken? Ik zou hem gewoon uitnodigen.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2014 - 7 'Nederland van boven', misschien hebt u er wel eens een aflevering van gezien. Ik moest aan dat programma denken toen ik op de bovenste etage van 'het Elisabeth' uitkeek over de stad Breda.
'Van de kerken die we zien zijn er heel wat dicht en een aantal kerken is al helemaal uit ons stadsbeeld verdwenen', zei degene met wie ik naar buiten stond te kijken.
'Nederland van boven' zal in de komende jaren, ook als het om kerken gaat, nog weer een heel ander beeld te zien geven dan nu. Zo gaat dat nu eenmaal. Niets is voor altijd.
'Gelukkig heb ik mijn geloof diep van binnen', zei de man vervolgens. 'En dat neemt niemand mij af. Daarop bouw ik mijn leven. Zo kan ik aan wat het leven voor mij in petto heeft'.

Vicaris-pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastorale team 2014 - 6Laat de stilte de vloer zijn van je bestaan, hoorde ik gisteravond.
Stilte is als een huis om in te wonen. In de stilte kan je je voorbereiden op de dag die komt. In de stilte kunnen ook ervaringen verwerkt worden, zeker die ervaringen die moeilijk zijn. Wie om zich heen kijkt, weet hoeveel die stilte vooral gevuld wordt.
Altijd staat er wel muziek op; altijd is er wel een scherm aan; altijd wordt er gepraat; altijd wel oortjes in om muziek te luisteren van je smartphone, je mp3speler of zoiets.
Soms lijkt het wel of we ons alleen stilte gunnen als we naar een klooster gaan. Stilte is soms zo ver te zoeken. Terwijl ik de man van woensdag gelijk moet geven. Stilte is het fundament in je leven.
Begin of eindig de dag eens met pure stilte, zei hij, en je leven wordt anders. Alleen of samen. Misschien kunnen we het ook in de zondagse liturgie doen. Even alleen maar stil. Lukt dat?

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2014 - 5Anathema – vervloeking
Oude tijden herleven.
In mijn studie theologie, in het vak kerkgeschiedenis, bespraken we documenten van concilies.
We stootten dan op het woord Anathema, Vervloekt zij die…
En dan kwam er een uitspraak over een geloofswaarheid, die door sommigen ontkend werd.
Vooral de protestanten moesten het zwaar ontgelden – die hebben heel wat vervloekingen over zich heen gekregen.
In een interview met het Reformatorisch Dagblad stelt aartsbisschop Eijk dat deze anathema’s onverkort geldig zijn.
Deze uitspraak heeft de aartsbisschop gedaan in de week van gebed voor eenheid onder de christenen.
In veel kerken hebben protestante en katholieke gelovigen samen gevierd.
Paus Franciscus heeft onze bisschoppen aangespoord meer naar buiten te treden.
Mijn krant Trouw meldt laconiek: ‘De nieuwe aanpak verloopt niet vlekkeloos’.
Had de voorlichter of woordvoerder de aartsbisschop niet kunnen behoeden voor zo’n misstap?

Frans Verkleij, pastoraal werker

Uit het pastoraal team 2014 - 4De nieuwe goden…..

Kerk en geloof zijn in de marge van de samenleving beland. Talloze kerken moesten hun deuren sluiten bij gebrek aan gelovigen. Hoe komt dat eigenlijk?

Een oorzaak –zegt men- was de positie die de kerk in de voorbije tijden bekleedde. Vanaf haar voetstuk ‘boven’ overzag zij de wereld en sprak vervolgens op leerstellige en moralistische wijze tot de mensen ‘beneden’. Dat ging lange tijd goed totdat de nieuwe tijd dat voetstuk omver haalde en het oude instituut ter aarde viel. Geloof en kerk mogen nu nog slechts privé zijn, iets voor achter de voordeur, binnenskamers, zeg maar. Eind goed al goed?

Dat gevoel heb ik steeds minder. Een andere elite dringt zich naar boven en hijst zich op nieuwe voetstukken. Een bovenlaag, die zo haar eigen leerstellige en moralistische benadering naar de mensen heeft. De banken bijvoorbeeld die hun eigen leerstellingen en wetten hanteren, maar die er op neerkomen dat graaien en snaaien heel gewoon is. De wereldbepalende libor-rente die dagelijks wordt vastgesteld door bankmedewerkers onderling, maar die vooral tot eigen voordeel heeft gediend en miljarden heeft gekost. Onaantastbaar voelen zij zich, boven de wet verheven, goddelijk, want zij komen er gewoon mee weg. Je hoeft alleen maar een schikking te treffen. Niemand die door een rechterlijke macht veroordeeld wordt. Of de druk die de verzekeringsmaatschappijen steeds meer uitoefenen op ouders om vooral nog eens kritisch te kijken naar het beginnende leven in hun moederschoot waar misschien een ‘foutje’ aan zit.

Of de ‘zorgvuldig geregelde praktijk’ bij ons in Nederland rond euthanasie. Clubs of individuele artsen die aangewezen zijn om te beoordelen of er in sommige gevallen sprake is van ondraaglijk geestelijk of lichamelijk lijden en vervolgens hun assistentie aanbieden bij doding (Was de euthanasie op een 35 jarige psychiatrische patiënte zorgvuldig?)

Dit zijn de goden van onze tijd. Zij hebben zich neergezet op nieuwe voetstukken en oordelen over leven en dood. Zo gerust ben ik er niet op.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2014 - 3Altijd als we het feest van kerstmis en de dagen van oud en nieuw achter ons gelaten hebben, breekt de tijd aan waarin we ons gaan inspannen voor het structurele financiële fundament onder onze parochiekernen en dus onder onze parochie.
Weet u, het is niet zo makkelijk om u allen ervan te overtuigen dat uw financiële bijdrage via 'Kerkbalans' aan het parochieleven ongelooflijk belangrijk is. Velen van u kunnen niet begrijpen dat ons kerkgebouw en onze parochie niet vanuit het bisdom worden ondersteund of zelfs vanuit Rome. 'Daar heeft men toch geld genoeg', is de gedachte.
Vaak moet ik dat horen. Ik zeg dan: 'Het is precies andersom. Ook de overheid draagt onze kosten niet'. Gelukkig zijn er wel regelingen die bijdragen in het behoud van gebouwen met historische waarde, zoals de Willibrorduskerk in Teteringen en de Annakapel in Heusdenhout.
Helaas lijkt de tijd van grotere schenkingen aan de parochie al jaren wat voorbij. De parochie wordt niet meer als een goed doel gezien. Bovendien was en is er veel kritiek op de 'Kerk in het groot' te horen. En zo is onze tijd een financieel moeilijke tijd voor de parochie.
Tegelijkertijd zijn we binnen de parochiekernen en dus binnen de parochie zeer actief. De pastorale beroepskrachten, geholpen door de emeriti, samen met de vele vrijwilligers. Zo bouwen we voortdurend aan kerk-zijn. Zo hebben we hart voor de mensen nu en houden we oog voor de toekomst. Voor het goede verloop van alles wat gebeurt, van alles wat we doen, moet de financiële basis solide zijn.
Ik hoop op uw aller financiële betrokkenheid. Samen zijn we ertoe in staat die gezonde parochie in onze tijd te zijn!
Dankuwel!

Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2014 - 2 We zijn weer begonnen. We kijken een nieuwjaar in. Allerlei verwachtingen zijn er al gemaakt over 2014.
In de kranten en op het internet lees ik over voorzichtig optimisme over de economie, en over de kerk. Ik ben geen trendwatcher. Ik hoor ze wel, en ik denk er het mijne van. Ik kijk meestal dicht om me heen, naar al die mensen om me heen. Die lieve mensen, mensen met wie ik graag optrek, mensen met wie ik het (soms) moeilijk heb, mensen die lijden, mensen die het zelf moeilijk hebben, mensen die ik mis, mensen die vragen en zoeken, mensen die de weg kwijt zijn, … Zoveel mooie mensen met wie ik mag optrekken. En elke dag is er wel iemand van wie ik wat mag leren. Elke dag is er wel iemand die zo wijs is dat ik me er graag aan spiegel. Soms draag ik die wijsheden op. Ze komen me vaak van pas. Soms hoor ik complimenten; soms krijg ik klachten naar m’n hoofd. Van beide leer ik, want allemaal horen ze bij het leven.
Dat vraag ik dan maar voor 2014: mag ik wat wijzer worden. En dan denk ik aan u allen, en ik dank de goede God dat ik u mag ontmoeten.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastorale team 2014 -1Het jaar 2013 ligt achter ons. De Augustinusparochie kan terugkijken op een bijzonder jaar.
Zij heeft een vliegende start gemaakt sinds haar oprichting op 1 juli 2013. Wij kijken terug op een feestelijke Augustinusviering op 25 augustus in de Franciscuskerk.
We merken dat steeds meer activiteiten gezien worden als activiteiten van de hele Augustinusparochie.
Zoals de succesvolle kerstpakkettenactie, waar parochianen van al de vier parochiekernen samen druk in de weer zijn geweest met het maken van kerststukjes, kerstkaarten en kerstkaarten.
En de inspirerende parochieavond in het Newmancollege op 27 november.
Een nieuw jaar staat ons te wachten. Wat het ons zal brengen, weten we niet.
Laten we vol vertrouwen verder aan de slag gaan in de Augustinusparochie.
Om het verhaal van Jezus verder te vertellen.

Frans Verkleij, pastoraal werker

Trefwoord(en):

Uit het pastorale team 2013 - 52Kerstmis: Feest van het Licht

Een vreugdevolle boodschap voor heel het volk:

‘Heden is u een Redder geboren, Christus de Heer’.

In de donkere wereld van alledag, zeg maar die van het journaal, van de krant, de buurt, die van ons eigen leven, komt God als Licht naar ons toe. Dat vieren wij met Kerstmis. In het nieuw geboren kind Jezus wordt Hij deel van ons –mens zoals wij- en omgekeerd, krijgen wij deel aan Zijn goddelijk leven. Maar waarom komt Hij als Licht?

Als Licht gaat Hij het donker in onze wereld te lijf. In het Kerstverhaal horen wij hoe. Alle registers gaan open: Een jonge vrouw en een man die hun kindje krijgen. Ook de herders doen in het verhaal mee, engelen en koningen, ja, zelfs de dieren. Van het allereenvoudigste tot en met de allerbelangrijkste.

Als Licht vecht God het donker in onze wereld aan, want alleen licht kan dat! Licht in vele variaties en schakeringen: Licht speelt, straalt, spreekt. Licht bruist, brandt, breekt. Licht gloort, glanst, geeft. Licht lonkt en lacht. Net zo hartstochtelijk als Jezus deed. Dat kan natuurlijk ook niet anders, de appel valt immers niet ver van de boom. Vol passie zal Hij voor zijn mensen gaan om hen uit het donker weg te halen. En zo krijgt Hij deel aan Gods leven.

Het Kerstverhaal is ons verhaal, waarin verteld wordt dat de wereld van God en die van ons alles met elkaar te maken hebben. God wil als Licht tot ons komen en deel van ons worden.

‘Kies voor het licht en niet voor het donker en je zult leven vinden.’

Ik wens u zalige feestdagen toe en een helder licht Nieuwjaar!
Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2013 - 51Bijna Kerstmis.... De wegen van God zijn wonderlijk. Geen sterke God, geen machtsvertoon, maar de zang van engelenkoren. God grijpt niet in zoals wij mensen zouden denken. God komt in alle stilte, in de heilige nacht, als een klein kind, hulpeloos en kwetsbaar. God wil onder ons wonen en nodigt ons uit plaats voor Hem te maken in ons hart. Door als klein en kwetsbaar kind onder ons te komen doet God een beroep op onze zachte krachten. Vertedering ontwapent. God gelooft in ons. Daarom komt God als klein kind bij ons. Wij kunnen de liefde zichtbaar maken. Wij kunnen vrede bewerken. God vertrouwt ons toe licht te zijn voor elkaar, licht dat sterker schijnt naarmate het donkerder wordt. Ja, Gods wegen zijn wonderlijk.
In die zin wens ik u vanuit het pastoraal team een goede voorbereidingstijd op het kerstfeest toe en alvast een Zalig Kerstfeest.
Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2013 - 50 Advent is een mooie en drukke tijd: er is veel muziek te luisteren; vele kerstconcerten bijvoorbeeld; festival of lessons and carols; er zijn veel activiteiten om aan mee te doen; kerstmarkten bezoeken.
Advent vraagt ook om stilte en inkeer. Wat verwacht ik eigenlijk met Kerst? Wat zou mij nu goed doen met Kerst? Dat koop je niet. Dat krijg je. Kerst is ook een oefening in goed doen. Meedoen aan de Adventsactie. Je inspannen om het voor andere mensen ook tot een mooie tijd te maken. Want voor veel mensen is december vooral een donkere tijd. Hoe kom je door de kou heen, letterlijk en figuurlijk? Kan je december overslaan? Soms moet je er dwars door heen!
En als er dan iemand een kaarsje voor je opsteekt; iemand je zomaar een kerststukje geeft; iemand het mogelijk maakt dat het toch gezellig is, dan is dat meer dan geweldig. Dat is de goedheid concreet maken. Wat doet u in deze tijd van Advent? Of durft u als dat nodig is te laten horen dat u graag een warm woord wil horen omdat u dat zo nodig heeft?
Advent: inkeer, goed doen, en je voorbereiden. Moge de Advent een rijke tijd voor ons allemaal zijn.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2013 - 49 Net als artsen, advocaten en vele andere beroepen wordt ook van pastorale beroepskrachten verwacht dat zij hun vak bijhouden en aan bijscholing doen. Daartoe organiseert het bisdom de Voortgezette Pastorale Vorming, die bestaat uit studiedagen in het najaar en voorjaar in Bovendonk in Hoeven.
De studiedag van het najaar had als thema de opbouw van de geloofsgemeenschap. Stijn van den Bossche, verantwoordelijk voor de catechese in Vlaanderen, hield een inspirerend verhaal. In de catechese gaan de parochies nog steeds uit van de volkskerk, waar je als christen werd geboren en vanzelfsprekend aan de hand van je ouders, school en parochie ingeleid werd in het geloof. De initiatiesacramenten doop, eerste communie (eucharistie) en vormsel pasten daar goed in. Maar gedurende de afgelopen zestig jaar is van de volkskerk vrijwel niets meer over.
Het geloof is een keuze geworden, die je, als ware het een vreemde taal, eigen moet maken. Dat betekent dat ook de initiatiesacramenten anders opgezet dienen te worden. Zij moeten meer ingebed worden in de geloofsgemeenschap. De parochiegemeenschap zelf is de eerste catechese. Bij de doop word je ondergedompeld in het water. Je leert het geloof evenwel pas echt smaken wanneer je ‘ondergedompeld’ wordt in het leven van de plaatselijke geloofsgemeenschap, in het bijzonder met haar liturgie en daadwerkelijke zorg voor mensen. Dat vraagt wel dat de geloofsgemeenschap vitaal en aantrekkelijk is voor nieuwkomers.
Hier ligt een grote uitdaging voor de pastoraal team, vrijwilligers en parochianen.

Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2013 - 48Ik zag het heel toevallig op t.v. een man die mee had gedaan met een speelprogramma van Linda de Mol. Het ging om geldbedragen die steeds maar groter werden zolang de vragen maar goed beantwoord werden. De man deed het kennelijk goed, want hij stond op een cruciaal punt. Hij mocht kiezen tussen óf een geldbedrag van meer dan € 128.000,- òf de onbekende inhoud van een koffertje.

De muziek zwol aan, de spanning steeg, alle blikken waren gericht op de man in deze toch wel heel ongemakkelijke situatie….. Wat zou ie doen? Met kracht sloeg hij zijn hand op de knop en koos de € 128.000,- . De confetti dwarrelde vrolijk en feestelijk neer en de man keek enigszins bedrukt om zich heen met een blik van: Dit was toch wel goed?!

Maar weinige ogenblikken later, toen Linda na heel veel getreuzel en allerlei suggestieve vragen als: ‘Je weet toch zeker dat je dit wilde?’, het koffertje opende zag de ‘ongelukkige’ wat ie niet gewonnen had: € 5.000.000!

Dat is jammer, denk je dan als kijker, maar hij heeft toch maar € 128.000,- gewonnen. Dat is niet niks, zeg nou zelf? Nou, hij vond het niks of z’n vrouw, z’n familie of z’n vrienden, daar kwamen we niet achter. Maar hij wilde toch liever die € 5.000.000. En dat ie het serieus meende bleek uit het feit dat ie een heuse advocaat in de arm had genomen die dat voor hem zou regelen: ‘Want zeg nou zelf, ’t is toch te gek, de hoofdprijs, zó dichtbij … ik wil hem gewoon hebben!’

Een mooi voorbeeld van een maakbaar leven. Je hoort weleens zeggen dat we in een maakbare wereld leven, van ieder-voor-zich. Alles wat we denken, be-denken of willen; het ligt binnen ons bereik, zo wordt ons gezegd. Geluk, ongeluk, gezondheid of een lang leven, het is een keuze en als ik ervoor betaal dan moet ik het hebben ook!

En dan zo’n spelletje. Je wikt en weegt en je kiest en je kiest verkeerd. Pech gehad, zo is het leven. ‘Nee, hoor, zo’n leven wil ik niet. Ik wil dat het gaat zoals ik wil’. Zie hier, een Westers mens, een willekeurige Nederlander, een dreinerig kind, verwend, inhalig en lachwekkend, als het niet om te huilen is.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2013 - 47We doen het samen! Samen zijn we op weg. Samen geloven we. Samen zijn we parochie. Ieder met eigen verantwoordelijkheden, mogelijkheden en talenten. Niemand kan gemist worden. Iedereen is waardevol. Elke bijdrage is de moeite waard. Oud of jong: in de parochie hebben we elkaar nodig. Broodnodig!
Op woensdag 27 november hebben we binnen de Augustinusparochie onze eerste openbare parochieavond. (Zie de berichtgeving elders hieromtrent) Iedereen is uitgenodigd en van harte welkom! Om te ontmoeten, te luisteren, mee te praten. Om elkaar te dragen in geloof! (Er gaat iets nieuws beginnen. Het is al begonnen, zie je het niet.)
Kerk zijn is een hele klus. Dat kan alleen maar met elkaar! De parochie is groot, de middelen zijn schaars, er is op allerlei gebieden krimp. De plaats van Kerk en geloof in de samenleving en in het leven van mensen is sterk veranderd - maar de vragen blijven en er wordt voortdurend door velen (gelukkig!) een sterk appel (vaak 'op maat') gedaan op mij en mijn collega's.
Met elkaar gaan we hopelijk een goede openbare parochieavond tegemoet. Was u al van plan te komen: helemaal geweldig!
Had u aan komen (nog) niet gedacht: alstublieft denk er over na en kom. Laat uit uw aanwezigheid uw betrokkenheid bij onze parochie spreken! En in ieder geval: sterk ons en uw parochie door en in uw gebed!
Vier parochiekernen: samen sterker dan 'ieder voor zich'! Vier parochiekernen: een parochie.

Mede namens parochiebestuur en pastoraal team Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2013 - 46De laatste weken wordt er weer veel over veiligheid gesproken in onze buurten, wijken en dorpen. Maar wat is veiligheid?
Is veiligheid je wegstoppen voor alle gevaren? Is veiligheid alle gevaren ver weg houden? Maar hoe maak je je kinderen dan weerbaar tegen alle gevaren? Moet je niet alle gevaren recht in de ogen kijken? Moet je juist niet je kinderen leren om met gevaren om te gaan, zodat ze weten hoe te handelen op zulke momenten?
We zijn geneigd om gevaren te ontlopen. We denken dan dat we zo veilig zijn. het wonderlijke is dat dat precies een tegendraads effect oplevert.
Veilig zijn is juist weten hoe je in actie moet komen als er gevaar dreigt. En door de gevaren te leren kennen ontdek je nog iets bijzonders. De meeste gevaren zitten in ons hoofd. Wij denken dat er gevaar dreigt.
Maar het is onze eigen angst die een gevaar veel groter maakt dan het is. Dan moet er dus nog iets gebeuren. We weten vaak niet waar we allemaal bang voor zijn. We moeten onszelf beter leren kennen. Niet weglopen voor gevaar, maar er juist naar kijken. Niet wegduwen of proberen op een afstand te houden. Laat maar komen. En dan blijkt vaak dat het gevaar helemaal geen gevaar is, maar een ontdekking om als mens zelf te groeien.
Dit is echt participeren: namelijk met de ander die jij een gevaar vindt, kennismaken. En dan ontdekken dat we allemaal hetzelfde willen: een goed leven. En er is nog een ontdekking te doen. Wie denkt dat om ons heen alles veilig is, vergist zich. Die weet niet wat er zich allemaal afspeelt. Ontdek maar eens wat er allemaal aan gevaar is. En laten we leren er mee om te gaan. Dat helpt pas echt.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2013 - 45Vallende bladeren. Misschien komt het door de herfstwinden, de vallende bladeren, de viering van Allerzielen: ik ben de laatste weken wat zwaarmoedig gestemd.
Veel mensen die mij dierbaar zijn, parochianen, familieleden, zijn ernstig ziek of zijn overleden. Het verdriet van de nabestaanden kleeft ook aan mij.
Ik ben niet zo’n katholiek die met roomse blijmoedigheid dit leed kan relativeren in het licht van de eeuwigheid.
Het kost mij moeite gewoon verder te gaan.
Een regel uit psalm 121 klinkt in mijn hoofd.
‘De HEER behoedt je voor alle kwaad,
Hij waakt over je leven’.
Over leven dat voorbij gaat.
Maar ook over leven dat komt.
Op het secretariaat kwam een geboortekaartje binnen.
Een vrolijke kaart van gelukkige ouders.
De zwaarmoedigheid wordt lichter.



Pastor Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2013 - 44Keuzestress De huidige jonge generatie heeft last van keuzestress, las ik in de krant. Er is iedere dag zoveel leuks te doen. Een jonge vrouw vertelde: ‘Elke avond kan ik naar een café waar live muziek te horen is. En dan heb ik nog tennis en wil ik afspreken met vrienden. En ik heb ook nog een vriend. Er is zoveel leuks.’
‘Meer dan voorheen hebben mensen tussen 25 en 35 jaar last van vragen die ze zich moeten stellen als: wel of niet trouwen, wel of geen kinderen, wel of geen carrière. Het klinkt verwend, maar het is heel ongemakkelijk. De boodschap is telkens: aan jou de taak om het goede te kiezen. En als het mislukt, dan is het je eigen schuld.’ Toch is deze generatie heel erg op zoek naar antwoorden op levensvragen. En daarom besloot de jonge vrouw de ‘Nacht van de Hoop’ te organiseren, tijdens de Paasnacht. Een moment om stil te staan en vragen te stellen: waar sta ik? Waar ben ik mee bezig? Wat geeft mij hoop? Hoe wil ik verder? Een nacht van muziek, theater en bezinning.
En ik moest denken aan paus Franciscus. Ook hij vindt dat we de wereld moeten omarmen, niet buitensluiten. Te midden van de dagelijkse stress en chaos op zoek gaan naar pareltjes die ons gevoelig maken voor het ‘ware’, het ‘schone’ en het ‘goede’, dat in onze schepping verborgen ligt. Ook hij, paus Franciscus, laat zich inspireren door muziek, toneel en hedendaagse literatuur, en niet alleen door de geschriften van wijze, maar ‘stokoude’ kerkvaders!
Ook het christelijk geloof verdiept zich door de kennismaking met de hedendaagse cultuur en andersom. Of zoals de jonge vrouw zei: ‘Bij keuzestress is de christelijke traditie een effectief medicijn. In deze traditie voel ik de ruimte om dingen niet goed te hoeven doen. Het geloof geeft me richting. Dat gevoel betekent voor mij vrijheid en rust.’

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastorale team 2013 week 43Onze vestigingen zijn alle zondagen geopend, stond er in een kerk die ik bezocht. Mooi, en er kwam een glimlach op mijn gezicht. Zo is dat al onze vestigingen zijn zondags en door de week geopend. We kunnen altijd binnenlopen, al dan niet via het parochiecentrum. Altijd iemand die bereikbaar is voor een gesprek, een troostend woord. Altijd met wie je op zoek gaan naar de wijsheid die jij nu nodig hebt.
Al onze vestigingen zijn alle zondagen geopend. Maar hoe zit dat dan met de zondagsrust? Hebben voorgangers geen recht op zondagsrust? Meestal zoeken ze die door de week. Of zijn ze soms een paar dagen weg: op vakantie, op retraite, op familiebezoek of wat dan ook. Natuurlijk moeten ook voorgangers goed voor hun innerlijke rust zorgen. Dat valt niet altijd mee. We kennen allemaal de hectiek van het leven. Druk, druk, druk is ook pastorale beroepskrachten niet onbekend. En er is altijd wel wat aan de hand. Misschien is een van onze vestigingen soms zomaar dicht. Dat kan. U snapt dan waarom. Want wat voor beroepskrachten geldt, geldt ook voor de vele vrijwilligers. Ook zij hebben hun eigen rustmomenten nodig. Hoe doet u dat? En als u denkt, acht laat ik eens meehelpen in de parochie. U bent en blijft van harte welkom. Vele handen maken licht werk. En het helpt onze vestigingen open te houden!

Diaken Vincent de Haas

Trefwoord(en):

Uit het pastoraal team 2013 - 42Elkaar ontmoeten vanuit het geloof dat in je leeft is in de parochie ook in vieringen georganiseerd. Met name daarover wil ik hier iets zeggen. Natuurlijk is de viering niet het eindpunt van je geloof. De viering is een moment van 'pas op de plaats'. Een samenkomen in een regelmatig ritme en met een terugkerende opbouw. De dag, van oudsher, om vierend samen te komen is de zondag. De dag waarop we de opstanding van Christus gedenken en vieren in de eucharistie. In de traditie van de Kerk ontwikkelde deze viering zich tot de huidige vorm. Wereldwijd herkenbaar en toch steeds ook met eigenheden. Ook in onze parochiekernen. En dat is goed zo! Al vele jaren kan ook aan de vooravond van de zondag, op zaterdagavond de zondagse eucharistie gevierd worden. Wij doen dat steeds om 19.00 uur, in de Franciscuskerk. Iedereen is daar welkom, in welke parochiekern u ook thuis bent!
Op twee zaterdagen vieren we om 17.00 uur: in 't Houwke (Heusdenhout) en in verzorgingshuis Vuchterhage (Breda Noord). Op twee zaterdagen zijn er om 19.00 uur vespervieringen in de Michaelkerk. Op zondag vieren we in alle parochiekernen. Na de vieringen drinken we overal koffie (of iets anders). Welkom! Voor velen is het samen vieren een belangrijk moment! Wij zijn blij en dankbaar dat wij in onze parochie de vieringen nog steeds zo goed kunnen organiseren. Dankzij velen die dienstbaar zijn! Met dank aan onze koren!
Ook op weekdagen vieren we. Belangrijk voor wie zich dagelijks met Jezus, in het sacrament, wil verbinden. Op de maandag en vrijdag om 9 uur en op de woensdag om 19.00 uur in de Annakapel. Op dinsdag om 19.00 uur en op donderdag om 9.00 uur in Teteringen. Op woensdag om 9.30 uur en op eerste vrijdag om 9.30 uur in de Franciscuskerk. Op woensdag is er om 12.00 uur een gebedsmoment in de Michaelkerk en op de donderdag om 14.00 uur Aanbidding van het Allerheiligste in de Annakapel.
Een hele opsomming. Maar ik dacht: misschien is het toch weer eens goed om het allemaal op een rijtje te zetten. En zoals gezegd. Samenkomen om te vieren is niet het doel op zichzelf. Niet het eindpunt. Gesterkt mogen we vanuit de viering op we gaan, werken aan ons leven, werken aan de wereld waarin we leven. Wetend dat we het nooit alleen hoeven te doen. We doen het met elkaar! We gaan onze weg met Jezus Christus, onze Heer.

Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2013 - 41 Oktober Mariamaand - bedevaart naar Meerseldreef

Met de mensen van Inloop Clement uit de Haagse Beemden en Inloop Voor Elkaar uit Breda-Noord zijn we op 2 oktober op bedevaart naar Meerseldreef gegaan.
Hoewel, bedevaart: in Inloop Clement komen ook bezoekers die niet gelovig zijn.
Daarom hadden sommigen liever dat de organisatie zou spreken van een reisje naar Meerseldreef.
We hadden aardig weer, zeker als de zon doorbrak.
We begonnen met een sfeervolle viering in de kerk.
Uiteraard was er daarna koffie met een appelflap, een mooie gelegenheid voor ontmoeting.
Op ons gemak wandelden we vervolgens naar de verschillende beelden die in de tuin te zien zijn.
‘s Middags verzamelden we ons rond de Maria-grot.
Twee dames zongen een liedjein het Lingala – de taal in Congo, en in het Papiamentu.
We baden tot Maria.
Mensen stonden op en spraken een gebed uit waarin ze hun zorgen, maar ook hun dankbaarheid, neerlegden voor Maria.
Ontroerend om te merken hoe mensen van zoveel verschillende afkomst – uit Cambodja, Curaçao, Suriname, Congo, Maleisië, Vietnam, Nederland – zich zo kunnen verenigen.
Inderdaad, we zijn allemaal kinderen van Maria.


Pastor Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2013 - 40

Vorige week zijn we uit de Augustinusparochie op reis geweest, op bedevaart naar Chartres en Parijs. De redenen om op bedevaart te gaan kunnen verschillend zijn. Je kunt het doen om over God of het leven na te denken, om inspiratie te verkrijgen, om tot bezinning te komen, even afstand te nemen van het hectische bestaan of om andere mensen te ontmoeten. Zovele bedevaartgangers, zovele redenen dus, om huis en haard achter te laten.
In ons geval voor slechts 4 dagen. Je trekt de wijde wereld in met mensen die je vaak niet heel goed kent en voor even ben je familie. In den vreemde, in de steden en de stadjes, tussen zovele mensen die onbekend zijn en onbekend zullen blijven, zijn zij jouw steun en toeverlaat en word jij op jouw beurt de naaste van een ander mens. De plaats in de bus die bij aanvang wordt gekozen, wordt zelden verruild voor een andere plaats. Een mens heeft behoefte aan herkenning en structuur. Zelfs de aanvangstijden van de maaltijden, het tijdstip dat je op moet staan, worden allemaal belangrijk en verstevigen het groepsgevoel. Ze vormen het veilige kader dat nodig is om op bedevaart te kunnen gaan. Als dát er is worden gedachten, gevoelens en ervaringen verteld en gedeeld en ga je open voor het Andere, voor iets dat groter is dan jij. Veilig zijn bij elkaar is de voorwaarde. En eenmaal terug zal het vroegere leven weer haar gang hernemen. Maar voor een paar dagen, was het even héél anders. Dat is het bijzondere van een bedevaart!

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2013 - 39Deze week in deze 'woorden vanuit het pastorale team' vooral aandacht voor de teamassistente Nicole de Waal die na drie aaneengesloten jaren nu afscheid van ons gaat nemen. Om na een time out haar werkzaamheden bij ons te kunnen voortzetten ontbreken de financiële middelen. Van de zijde van het bisdom is ons dit, gelet op onze inkomsten, nadrukkelijk medegedeeld. Hoewel het niet gemakkelijk zal zijn na vele jaren nu zonder teamassistente het werk te moeten organiseren en voorbereiden, zit er voor het team niets anders op dan dit toch te gaan doen. Daarbij mogen we niet vergeten dat ook het aantal pastorale beroepskrachten binnen het team met twee is verminderd. Met elkaar hebben we geconstateerd dat de werkzaamheden van het team niet verminderd zijn. De vragen vanuit de gelovigen op velerlei gebied zijn divers en veelvuldig gebleven. We moeten eerlijk zijn en zeggen dat we de grenzen van het mogelijke bereikt hebben. Nu ook de teamassistente ons per 1 oktober verlaat en we vrijwillig ondersteund voort gaan, kan het niet anders of ook u als parochiaan en gelovige gaat daar iets van merken. Loopt u op een ongemakkelijk moment ergens tegenaan, bedenk dan: we doen wat we kunnen. Maar niet alles zal kunnen zoals het kon!
Vanaf deze plek nu vooral een heel hartelijk woord van dank aan het adres van Nicole. Ze heeft met zeer veel inzet en met een enorme betrokkenheid in de afgelopen jaren de functie van teamassistente binnen ons team vervuld! Nicole, heel hartelijk bedankt voor alles!

Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2013 - 38‘Neem het leven zoals het is’, zei ze. ‘Ja maar, het leven valt niet altijd mee. Soms is het zo moeilijk’, zegt hij. ‘Ja maar je zal het leven moeten nemen zoals het komt. En je zal zien dat je dan wat gelukkiger wordt. Je kan altijd wel verlangen dat het anders is. Maar dat helpt je niet. Je zal moeten leren accepteren. Nee, ik weet wel dat dat soms hartstikke moeilijk is. Maar het is de enige weg. Soms mag je het geluk aanvaarden dat je krijgt. Dat is ook niet altijd gemakkelijk. Soms moet je het kruis aanvaarden dat je op je pad vindt. Dat is vaak moeilijk. Maar als je het niet oppakt wordt het nog moeilijker. Ik vind de kracht door mijn geloof samen met anderen te vieren, door samen te bidden en samen te zingen. Dat doet mij goed.’ Soms ben ik zo blij dat ik op het bankje voor de kerk mag zitten, en dan dit soort gesprekken mag horen. Dat is als zalf voor de ziel. Want het leven valt ook soms zo zwaar. En dan moet je een nieuwe weg vinden. Dan zijn oude wijsheden vaak zo kostbaar. Ik kan dan alleen maar dankjewel zeggen.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2013 - 37Komt een duif van honderd pond

Komt een duif van honderd pond,
een olijfboom in zijn klauwen,
bij mijn oren met zijn mond
vol van koren zoete vrouwen,
vol van kirrende verhalen
hoe de oorlog is verdwenen
en herhaalt ze honderd malen:
alle malen zal ik wenen.

Zo dichtte Leo Vroman toen Nederland bevrijd was van de Duitse bezetting en vrede in ons land kwam.
Vrede die voor iedereen hier in West-Europa al vele jaren vanzelfsprekend is.
Maar voor veel mensen in de wereld is er geen vrede.
Uiteraard denken we aan de hopeloze situatie in Syrië, waar het einde van de burgeroorlog niet in zicht is.
En als de oorlog eens voorbij is, zal er nog geen vrede tussen de bevolkingsgroepen zijn.
Te diepe wonden zijn geslagen.
Zij wenen niet van vreugde, maar van woede en verdriet.
In de vierde week van september (van vrijdagavond 20 september tot zondag 27 september) is het Vredesweek, een initiatief van IKV-Pax Christi.
De stichting Vredesweek Breda heeft een boeiend programma ontwikkeld.De folders liggen in de kerken.
Er zijn twee avonden die speciaal over Syrië gaan: woensdag 18 september in de Lucaskerk en maandag 23 september in de Anna Rozenkranskerk (Tuinzigt).
Natuurlijk voelen we ons behoorlijk machteloos over wat er in Syrië aan de hand is.
Maar alle goedwillende mensen in Syrië zijn we tenminste verschuldigd dat we geïnformeerd willen worden.
Dus kom naar deze avonden.

Pastor Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2013 - 36Keuzekerk

Ik was dit jaar in Spanje met vakantie. Om precies te zijn in Madrid en omstreken.
Wat mij opviel –naast vele mooie dingen- was dat je geen enkele kerk meer binnenkomt zonder entreegeld te betalen. Een klein bedrag weliswaar, maar toch. Misschien zit er beleid achter. Immers, al die mooie kerken moeten toch maar door die kleine groep kerk betrokken gelovigen in stand gehouden worden, terwijl de economische crisis -met name in Spanje-behoorlijk huishoudt. Maar die gelovigen kunnen het zelf ook bijna niet meer missen. Dus waarom vragen we die vele toeristen die onze kerken bezoeken niet om een kleine bijdrage, om indirect mee te helpen ze in stand te houden? Heel begrijpelijk, maar de consequentie was dat bijna niemand –op een enkele toerist na- de kerken meer bezocht. Al die drommen bezoekers die er voorheen te vinden waren leken wel verdampt! Ineens hoefde het niet meer.
De ‘keuzekerk’ tegenover de ‘volkskerk’. Met dit verschijnsel zijn wij in Nederland al lang vertrouwd. Ook bij ons maak je bewust een keuze of je wel of niet betrokken wilt zijn bij een kerk. En door de afnemende betrokkenheid zijn de kerkfusies daarvan een gevolg. Pijnlijk en verdrietig, want vele kerken zullen nog gesloten gaan worden. Een onvermijdelijk en onhoudbaar proces. Maar het is niet anders en het kan niet anders.
Een nieuwe tijd dient zich aan. Alles lijkt zo’n beetje op zijn kop te staan, in kerk en wereld. Wat vroeger duidelijk en gewoon was, is niet meer zo. ‘Blijf niet staren op wat vroeger was. Sta niet stil in het verleden. Ik, zegt God, ga iets nieuws beginnen. Het is al begonnen, merk je het niet?’ (Jesaja 43,18v). En zo is het. Er gaat iets nieuws komen. We weten nog niet hoe of wat, maar het gebeurt, onstuitbaar. Spannend, maar ook hoopvol! Niet?

Pastor Ben Hendriken

Uit het pastoraal team 2013 - 35In Kevelaer
waar ik onlangs was, zag ik weer die plaquette met de tekst 'Wie gelooft is nooit alleen'. Een geloofstekst uit de Bijbel, nieuw leven ingeblazen door de vorige paus. En hoewel ik tijdens een eerdere bedevaart precies zo'n plaquette gekocht heb, voelde ik hoe die woorden mij op het moment dat ik ze weer las opnieuw intens raakten. Er is niet veel voor nodig om je verbonden te voelen met de Bron van je geloof. Het is een grote genade wanneer je in de omstandigheden van je leven diep in jezelf mag ervaren en wanneer je mag weten: Ik ben niet alleen. Jezus is de Levende, Hij is mijn tochtgenoot. Hij is altijd bij mij. Ik ben nooit alleen. Wat er ook gebeurt. Moge dat zo zijn.

Wiel Wiertz, vicaris

Uit het pastoraal team 2013 - 34Het was geweldig. Wat een feest. Brazilië is mooi. We hebben veel gezien: Belo Horizonte, Sabara, Aparacida, Rio de Janeiro, Nitteroi, Copacabana, Petrópolis, Igarapé, Imhotim. Het mooiste waren de ontmoetingen. Ik was mee met de Fraters CMM (uit Tilburg). Deze congregatie werkt in zeven landen: Oost-Timor, Indonesië, Namibië, Tanzania, Kenia, Brazilië en Nederland. Honderd jongeren uit al deze landen kwamen samen in Belo Horizonte om zich voor te bereiden op de Wereldjongerendagen in Rio. Een intensieve week. Bijzonder is dat zeven culturen elkaar ontmoeten, en elkaar leren verstaan. Ieder met zijn uiting van leven en geloven. Het is ontroerend om te zien hoe andere culturen op hun manier de eucharistie vieren. Hoe er gedanst, geklapt, gezongen en intens gebeden wordt. Er waren in de eerste week zes meditaties. Ontroerend waren de dagboekfragmenten die ik mocht lezen van verschillende deelnemers. Een aparte ervaring was ook de viering op het strand van Copacabana. Met 3,5 miljoen mensen samen om ons geloof te vieren. Met mensen dus van overal op de wereld. er ontbrak nauwelijks een land ter wereld of er was wel iemand of meerdere jongeren. Zo werd op die dagen in Rio de wereldkerk zichtbaar: dat je met zoveel culturen en talen en gewoontes samen eucharistie kan vieren! Dan weet je weer dat de Kerk in Nederland het niet gemakkelijk heeft, maar dat er zoveel enthousiaste jongeren zijn dat het aanstekelijk werkt als je hen ontmoet. En voorlopig zie ik op mijn netvlies als ik meedoe in de eucharistie: al die jongeren van overal vandaan die met ons meedoen in geloven, in het doen van goede werken, in het bouwen aan een nieuwe wereld. Ga zonder angst en dienend, gaf paus Franciscus al die jongeren mee. Wij gaan een nieuwe toekomst in met onze parochie. Deze ervaring kan ons helpen aan die toekomst te bouwen met elkaar.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2013 - 33Augustinuspad

Op 6 augustus is een nieuwe loot toegevoegd aan de boom van paden die ons land rijk is: het Augustinuspad.
Het pad dat de vier parochiekernen van de nieuwe Augustinusparochie met elkaar verbindt. Met een groepje van zo’n tien personen uit de vier parochiekernen gingen we welgemoed op pad. Het was ideaal wandelweer. Niet te warm, af en toe zon, nauwelijks wind.
We begonnen om 9 uur bij de Middeleeuwse kapel van Maria en Dymphna aan het Gageldonksepad in de Haagse Beemden. We wandelden naar de Lucaskerk, waar de koffie klaar stond.
Vervolgens liepen we richting Franciscuskerk. We kwamen bij een heuvel met een groot grasveld: onze pastoor werd meteen enthousiast om daar volgend jaar rond het feest van Augustinus (28 augustus) een openluchtmis te vieren. Iedereen zou op een dekentje in het gras kunnen zitten, en voor de ouderen zouden we klapstoeltjes neer kunnen zetten op het pad.
Na de Franciscuskerk, waar we ook gastvrij onthaald werden, via de Waterdonken – een nieuw wijkje met strakke huizen aan het water – werd de toren van de Willibrorduskerk ons baken. Daar kregen we heerlijke soep en nuttigden we ons meegebrachte lunch.
We deden vervolgens de Annakapel aan, en rond 15 uur kwamen we aan in de Michaelkerk. Het leuke van het Augustinuspad is dat de route nog niet vastgelegd is. Er staan nog geen bordjes of paaltjes met het Augustinuslogo. We liepen een op papier uitgezette route (veel dank aan Trudy), volgend jaar kunnen we een andere route kiezen. Zo leren we ons nieuwe parochie kennen.
Voor mij was het verrassend op plekken te komen die helemaal nieuw voor mij waren. Het Augustinuspad gaat een bloeiende toekomst tegemoet.
Doet u volgend jaar ook mee?

Pastor Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2013 - 32Het nieuwe zaaien

Sommigen vragen zich af of de nieuwe paus Franciscus de mensen ertoe kan bewegen om weer naar de kerk te gaan. Zou zijn charisma en eenvoud aanstekelijk kunnen werken en de komende generaties wederom tot nieuw geloof kunnen enthousiasmeren? Ik weet het niet. Het helpt in ieder geval wel, lijkt me, maar of het van hem afhangt? Ik denk dat ie er zich niet zo heel druk over maakt. God werkt op Zijn manier in iedere generatie. Hij is de Bron van al wat leeft, uit wie alles begint en naar wie alles weer terugkeert. Alles wat gebeurt gaat niet buiten Hem om. De nieuwe generaties zijn niet anders, maar doen het anders. Verbinden en gemeenschap zoeken met elkaar hoort wezenlijk bij ons geloof. Ook de nieuwe generaties verbinden zich en zoeken gemeenschap met elkaar. Maar nu niet meer op klein kerkelijke schaal, maar wereldwijd, via de nieuwe media als face-book en twitter. Eigenlijk is dat heel Bijbels. Zoals in de parabel over de zaaier, die Jezus eens vertelde: ‘Een zaaier ging uit om te zaaien. Een deel van het zaaigoed werd opgegeten door de vogels, een ander deel viel op rotsgrond, een ander deel tussen het onkruid. Weer een ander deel viel ten slotte in goede aarde en leverde vrucht op.’
Uit alles wat de jongere generaties zaaien via de nieuwe media ontstaan verbanden en groeit gemeenschap, voor korte of langere tijd, oppervlakkig of meer verdiept. Op voorhand weten wij niet hoe en wanneer het vrucht draagt, maar we kunnen er op vertrouwen dát het gebeurt. Heel lang geleden zei de profeet Jesaja het-namens God- al: ‘Blijf niet staren op wat vroeger was. Sta niet stil in het verleden. Ik, zegt Hij, ga iets nieuws beginnen. Het is al begonnen, merk je het niet?’ (Jes. 43,18).
Heb maar vertrouwen in de nieuwe tijd en de nieuwe generaties; ze zijn niet anders, ze doen het anders.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2013 - 31Mag het even ietsje minder zijn?
In deze zomermaanden gebeurt er toch iets minder dan 'normaal'. En dan bedoel ik met betrekking tot het maken van afspraken en vergaderen. De 'gewone dingen van het leven' gaan natuurlijk ook in de zomermaanden gewoon door. Deze tijd mag voor ons allemaal ook een tijd zijn van even stilstaan bij je leven. Bij wat je doet of zou willen doen. Stil staan bij hoe je het doet. Misschien is er ruimte om weer eens na te denken over het geloof dat in je leeft. Wie is Jezus Christus voor mij? Wat betekent hij voor mij. Hoe geef ik daar uiting aan? Welke consequenties trek ik uit mijn gelovig mens zijn?
Op 1 juli is de nieuwe Augustinusparochie opgericht. Deze parochie is de koepel die ons allen binnen noordoost Breda gelovig met elkaar verbindt. Onder deze koepel gaan we ons langzaam thuis voelen. We hebben de tijd, we nemen de tijd. Op 25 augustus vieren we met een eucharistie de start van deze parochie. Om 10.30 uur in de Franciscuskerk, Belgieplein, een van de kerken van onze parochie. Voor die viering nodigen wij u van harte uit! Weet dat u welkom bent!
Wellicht zet deze nieuwe start u aan het denken. Kan dit wel, zo'n grote parochie? Is dat niet onoverzichtelijk? Hoor ik nog ergens bij? Wat gaat dat voor onze toekomst betekenen? Misschien brengt alle denken u er toe te overwegen mee te gaan doen. Mee te vieren misschien. Misschien een verantwoordelijkheid in te vullen. Binnen een van de parochiekernen, binnen de grote parochie. Misschien zegt u: wat mij betreft mag het in de komende tijd best ietsje meer zijn.

pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2013 - 30Verkeerde afslag ………

Laatst las ik dat de pastoraal werk(st)er na een periode van meer dan 40 jaar langzaam uit onze kerk zal gaan verdwijnen. De officiële lezing is dat de parochies er geen geld meer voor hebben , maar de officieuze lezing is dat er geen plaats meer lijkt te zijn voor lekenvoorgangers. Er wordt gezegd dat dit te maken zou hebben met de clericalisering van de kerk; de priester moet weer in het centrum komen staan, want zo krijgt de kerk tenminste weer een duidelijk herkenbaar gezicht.
Waar of niet waar, ik vind het wel jammer. Het voelt hoe dan ook als een teruggang. Met de pastoraal werk(st)er kwam er iets binnen van de ‘nieuwe tijd’: het mondige, het vrouwelijke, het kerk-zijn-wij-samen, het creatieve, de uitdaging, noem het: kerk van onderop. Maar nu gaan we weer terug naar de tijd van weleer, toen de pastoraal werk(st)er nog niet uitgevonden was. Alsof er niets is gebeurd, zo van: we gaan door waar we 40 jaar geleden de verkeerde afslag namen.
Ik kan me voorstellen dat vele mannen en vrouwen, die zich met hart en ziel beroepsmatig hebben ingezet voor de verkondiging van het evangelie, van zo’n bericht een beroerd gevoel overhouden. Alsof het niets heeft voorgesteld, een vergissing. Maar ik heb ook een ander gevoel, dat mij zegt: dit poets je niet zomaar weg. Die nieuwe tijd, is ook een door God gegeven tijd. Daar doe je niet mee alsof het een vergissing was, alsof het er niet mocht zijn. Immers, het is juist God, die ons telkens zegt: ‘Zie Ik ga iets nieuws beginnen , het is al begonnen, merk je het niet’. Nee, die is niet tegen te houden……

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2013 - 29De tijden zijn veranderd.
Ook in de kerk. Ik hoef u niets te vertellen. U weet het. U ziet het. Misschien zegt of denkt u wel: eindelijk! Of 'het werd ook tijd'. Misschien vindt u het jammer. Wat we er ook van vinden, de tijden zijn veranderd. Tegenwoordig spreken we over de 'keuzekerk' tegenover de 'volkskerk', die meer van vroeger is. In de volkskerk is 'mee doen' met het kerkelijk leven min of meer vanzelfsprekend. Je doet mee omdat meedoen er bij hoort, omdat jij er bij hoort doordat je meedoet. In de keuzekerk kies je echt heel bewust om je aan de kerk te verbinden. Om ten volle mee te doen en mee te vieren. Wat is beter? Ik vind het moeilijk om hier iets over te zeggen. Voor mij is het veel meer 'én-én'. Een volkskerk, zonder dat er echt gekozen wordt, welke toekomst is er dan? Hoe wordt de waarde van geloven dan doorgegeven? Hoe delen we dan met elkaar wat het werkelijk voor je betekent? Een keuzekerk bestaande uit een kleine groep bewust gelovigen. Wie durft daar bij te horen? Wie kan daar bij horen? Overigens: in zo'n strikte keuzekerk blijven er maar weinigen over die een stukje verantwoordelijkheid willen behartigen. In een strikte keuzekerk is de kerk al gauw leeg. En dan spreek ik nog helemaal niet over de financiële basis onder kerk zijn. Een kleine groep kan enkel een kleine kerk dragen. Waar zitten we nu, wat is de stand van zaken? We komen van de volkskerk. Hebben nog niet echt de keuzekerk. Waar gaat het naartoe? Wat verlangen we van mensen? Ik vraag me weleens af: vragen we niet teveel? Moet echt iedereen helemaal begrijpen wat er gezegd wordt en gebeurt? Ik wil niemand tekort doen, maar wat mijzelf betreft, er zijn zoveel terreinen van leven waarvan ik maar deels iets begrijp... Ik weet niet hoe het u wat dit betreft vergaat. Waarom dan wel van iedereen verlangen dat als het om geloven en Kerk gaat alles geweten en begrepen moet worden..... Let wel, wie interesse heeft, wie geraakt is, wie komt en vraagt, dan mag en moet er tijd en ruimte voor uitleg en gesprek zijn! Overigens: wat ik hiervoor zeg is maar een deel van de waarheid. Het is ook waar dat velen de kerk niet meer relevant vinden, de rug hebben toegekeerd. Ze hebben het gehad met de kerk! Ze hebben hun spiritualiteit elders gezocht en gevonden. Het is dus allemaal behoorlijk complex! De tijden zijn veranderd. De tijden zijn nog steeds (zoals steeds) aan het veranderen. Waar het naartoe gaat? Ik bid dat we met elkaar en met velen op weg mogen zijn. Op weg mogen gaan. Als 'kerk' de toekomst tegemoet. Mogen velen ervoor kiezen mee te doen!

Vicaris Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2013 - 28Loslaten is het moeilijkste wat er is, schrijft Aafke. Maar loslaten bestaat wel in verschillende gradaties. Je kind uit huis zien gaan is er een van, maar dat is niet de moeilijkste. Het loslaten van mensen die emigreren, is geheel anders. Maar gelukkig kan je tegenwoordig betaalbaar vliegen. Dat maakt het al weer gewoner. Maar stel je voor dat er iemand van je gezin op Mars gaat wonen. Dat is onvoorstelbaar. Je geliefden loslaten is een heel moeilijke opdracht. Ook al geloof je nog zo in de band over de grens van de dood heen. Dat kost soms jaren. Ook al weet je dat het zo niet langer kon, en was het leven voltooid. Maar wat veel meer kruim kost, is de regie over je eigen leven loslaten. Anderen die je huishouden komen doen, en overal aan en in zitten. Je kijkt, en je weet dat het goed is, maar het is toch jouw huis! Anderen die je moeten helpen met opstaan en wassen en aankleden. Het was toch mijn lichaam! Waar is mijn privé gebleven? We weten wel dat we afhankelijk zijn; dat we elkaar heel hard nodig hebben. maar als het zo ver gaat dat je helemaal afhankelijk wordt, komt er een en ander in opstand. Loslaten van je eigen regie. Natuurlijk kan je er over spreken, maar dat neemt het gevoel niet weg. He enige wat echt helpt is aanvaarden. Aanvaarden dat je mag toevertrouwen aan een ander. Als die ander dat dan maar met schroom en respect ontvangt. Als je je maar veilig weet in de handen van die ander. Nee, het is niet simpel. God, geef ons de kracht om te aanvaarden dat we leren loslaten. Dat geeft vrede in mijn hart. Deze wijsheid die ik las, wil ik graag met u delen.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2013 - 27We gaan naar Rio toe, zullen we zingen de komende jaren. De wereldkampioenschappen voetbal in Brazilië staan al bijna voor de deur. En twee jaar later zullen we daar de Olympische Spelen beleven. Spannende tijden. Maar het volk in Brazilië gelooft er niet zo in. Is het niet vooral geldverkwisting? Is het niet vooral vermaak om maar niet aan de echte problemen te werken? Brood en spelen was de oude romeinse slogan om het volk maar rustig te houden. Veel vermaak dan komen ze niet in opstand. Het werkt niet meer. Mensen doorzien dat helemaal. Ook ik ga naar Rio. Nee, niet voor de wereldkampioenschappen voetbal, ook niet voor de Olympische Spelen. Ik ga voor de Wereldjongerendagen. Die zijn dit jaar, ook al, in Brazilië. Ik mag dus drie weken Brazilië beleven. Met 100 jongeren uit zeven verschillende landen samen naar die beroemde Wereldjongerendagen. Is dat dan ook niet brood en spelen voor jonge christenen in dit geval? Ik hoop en bid van niet. Want de uitdaging is groot. We hebben wel veel bereikt op het terrein van de persoonlijke vrijheid. Maar is er bijvoorbeeld nu overal vrijheid van godsdienst? We hebben veel bereikt op het terrein van de emancipatie. Maar is het wel genoeg, en overal op de wereld? We hebben te weinig gedaan aan zuster- en broederschap wereldwijd. Ondanks het internet dat wel snel zorgt dat je veel kontakten wereldwijd hebt. Ik ga met een groep die zich Ambassadors of a Worldwide Brotherhood noemt. Ze staan voor een zuster- en broederschap die wereldomvattend is. En met zeven landen uit vier continenten zijn we al aardig op weg. We gaan naar Rio toe om ons Christusgeloof samen met paus Franciscus en met zovele jongeren te vieren. Moge het ons sterken in de wil om grenzen af te breken en te bouwen aan een wereldwijde broeder- en zusterschap. En als u beelden ziet uit Rio, bid, zing en doe maar met ons mee. We gaan iets nieuws beginnen, ook langs deze weg. Het wordt een mooie zomer.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2013 - 26Zie, ik ga iets nieuws beginnen

Op 1 juli is het zover: de nieuwe Augustinusparochie bestaat officieel.
Wat is er veel werk gezet!
Door de projectgroep, die de samenwerking van vier parochies bestuurlijk heeft aangestuurd. Door de pastores, die op pastoraal gebied de handen ineen hebben geslagen. Door de vele vrijwilligers van de vier parochies, die – aanvankelijk schoorvoetend, later met steeds meer overtuiging – met elkaar aan de slag gegaan zijn.
De harde noot van de sluiting van de Bethlehemkerk in de Haagse Beemden, en de verhuizing naar de Lucaskerk, is gekraakt. Nu is de tijd om naar voren te kijken.
In het eerste jaar van de Augustinusparochie laten we ons leiden door het motto ‘Zie, ik ga iets nieuws beginnen’, een regel uit Jesaja (43: 19). Veel betekend voegt Jesaja eraan toe: ‘Het is al begonnen, merk je het niet?’
Laten we die nieuwe kansen zien en aangrijpen.

Pastor Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2013 - 25Kompas

Red de eucharistieviering op t.v. Het kan u niet ontgaan zijn dat Leo Fijen hard in de weer is om op te komen voor de wekelijkse eucharistieviering op t.v. op de zondagochtend. Die dreigt n.l. door bezuinigingen van het televisiescherm te verdwijnen. Of het hem lukt weet ik niet. Ik hoop het natuurlijk wel, maar helemaal gerust ben ik niet. Het gaat me trouwens niet alleen om die eucharistieviering, maar het verdwijnen ervan staat symbool voor het verdwijnen van allerlei uitingen van godsdienstigheid in ons samenleven. En dat vind ik wel kwalijk. ‘Geloof moet achter de voordeur’, vinden steeds meer politieke partijen, oftewel onzichtbaar blijven. Ik vraag me af of al die politici de uiterste consequenties daarvan wel goed voor ogen hebben. Onze samenleving en ons rechtsbestel is gebaseerd op het fundamenteel joods-christelijke geloofsnoties als zorg voor je naasten, vergeving, een tweede kans krijgen, respect voor mens en natuur, eerlijke verdeling van welvaart, opkomen voor het kleine en kwetsbare in ons midden. Het achter de voordeur houden van dit gedachtengoed pakt desastreus uit voor onze samenleving. Kijk maar eens hoe mét de secularisatie de verharding, verruwing en onverschilligheid onder de mensen toe is genomen. Nee, juist een pleidooi voor zichtbaarheid en ruchtbaarheid van onze Blijde Boodschap in het leven van alledag. Jezus Christus als je roerganger, dat is zo gek nog niet. Of misschien beter nog, als je kompas, die je richting bepaalt in onze soms wel heel ingewikkelde samenleving.

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2013 - 24Ze stonden op zoals altijd. Het waren mooie dagen. De koffers pakken voor de aanstaande vakantie. En vanmiddag nog even samen op pad om een nieuwe auto te kopen. Het leven heeft tranen gekend, en nog. De enige zoon is vijfendertig jaar geleden verongelukt. Maar ze zijn nog samen, alle twee bijna tachtig jaar oud. En nu lacht het leven hen een beetje toe. Hij denkt, waar blijft ze. Even naar het toilet duurt wel erg lang. Dan gaat hij toch maar eens kijken. Opeens is alles anders. Ze lijkt wel dood op het toilet te zitten. Ze is dood.
Een aangrijpend verhaal zoals het mensen overkomt. U en ik worden ermee geconfronteerd. En het overkomt ons zelf op enig moment. Te midden van een wereld waarin van alles gebeurt opeens een persoonlijk drama. Het strijdt in ons, het persoonlijke en dat wat allen betreft. Het persoonlijke wint, maar aan dat wat allen aangaat is niet te ontkomen. Gelovige mensen hebben met allen gemeen dat ze het niet alleen hoeven te doen. Er zijn mensen om je heen die met jou de weg van het leven gaan. Die er voor je zijn als dat nodig is. Voor gelovige mensen is ook de nabijheid van God reëel ervaarbaar. Als een aanspreekbare tochtgenoot. Die er voor jou is en die met jou de weg van je leven gaat. Als je door de diepe dalen van het leven moet is Hij er, maar ook als je leeft op de top is Hij nabij.
Er is veel dat ons onrustig maakt in deze dagen. Rond werk en toekomst, rond kerk en geloof. Het leven is niet gemakkelijk. Zonder zijn vrouw moet de man nu verder. Het leven is opeens heel anders geworden. Onverwacht maar onomkeerbaar. Hopelijk zijn mensen hem nabij. Hopelijk mag hij de nabijheid van God in zijn leven juist nu ervaren. Hopelijk mogen wij de nabijheid van God op wezenlijke momenten in ons leven ervaren.

Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2013 - 23Op de bank op het kerkplein hoor je soms zulke mooie dingen. Zo hoorde ik er het volgende. “‘Bemin en doe wat je wilt’, is een van de veel gebruikte uitspraken van Augustinus. Deze kerkvader leefde van 354 tot 430, en was een zeer productief schrijver. Veel van zijn teksten zijn bewaard gebleven. Men zegt dat er van hem meer boeken bewaard zijn gebleven dan van de meeste anderen. Augustinus stond blijkbaar vanaf het begin in zo hoog aanzien, dat men zijn woorden wilde bewaren en bestuderen. ‘Beminnen’, zo zei ze verder, betekent voor Augustinus het hoogachten en respecteren van iedere medemens. En ‘doe wat je wilt’ is geen vrijbrief voor willekeur en losbandigheid. De grondwet van het christelijk geloof is namelijk de liefde. Als je handelt uit die liefde, word je een mens naar Gods hart. Door de liefde word je Gods beeld. De liefde is dan ook het grootste gebod. Houd van God en bemin je naaste als jezelf, horen we Jezus in alle evangeliën zeggen. En bij de doop zeggen we keer op keer dat we dat gebod moeten leven. Wie met, in en door de liefde leeft, laat zijn of haar leven een weerspiegeling zijn van de doop. Wie die liefde kent, wordt een echt vrij mens. Vrij van egoïsme en van onrechtvaardigheid.” Ik was zo onder de indruk dat ik dit graag met u wil delen.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2013 - 22Sacramentsdag

Donderdag na zondag Trinitatis is het Sacramentsdag, dit jaar op 30 mei.
In de vicariaten Middelburg en Breda krijgt deze dag een bijzondere invulling. Deze dag zal een etmaal van ononderbroken gebed zijn, van 00.00 u tot 24.00 u, in verschillende kerken van beide vicariaten. In de Michaelkerk zal van 00.00 u tot 06.00 u in tegenwoordigheid van het Sacrament - de monstrans - , gebeden worden. Dat de vicariaten Sacramentsdag zo willen vieren, vind ik verrassend en gedurfd. Ik ben van boven de rivieren. Voor zover ik me kan herinneren kreeg Sacramentsdag bij ons geen speciale aandacht.
Zeker niet was er de Sacramentsprocessie zoals die vroeger in het Brabantse en Limburgse land werd gehouden. Poolse parochianen vertellen mij dat in Polen de 24 uur aanbidding op Sacramentsdag een ingeburgerd gebruik is. Zonder moeite staan parochianen ’s nachts op om een uurtje naar de kerk te gaan. Het heeft iets fascinerends om in de nacht een uur of langer in stilte te bidden. Vooral lijkt het me geweldig om vlak voor het licht begint te worden in de kerk te zijn, en dan de eerste vogels te horen zingen. De aanbidding wordt dan voor mij een loflied op de schepping.
‘Van de HEER is de aarde en alles wat daar leeft’ (psalm 24: 1)

Pastor Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2013 - 21Een andere orde
We maken ons op voor de zomer, ik voel het aan alles. Het loopt tegen einde Mei, maar bij ieder vriendelijk zonnetje krijg ik al een zomers gevoel. Het groen dat steeds uitbundiger groeit in tuin en moestuin moeten we nu al in de hand gaan houden. Je doet je uiterste best om het zo goed mogelijk binnen de perken te houden. En als dat lukt, dan kijk je op een zomerse avond, wanneer de zon langzaam ondergaat, met een tevreden gevoel om je heen. Een tevreden gevoel, gelukkig misschien wel, want even is het ‘helemaal goed’ en klopt het allemaal.
Bijzonder eigenlijk. Wij spitten, zaaien en oogsten, belangrijk? Zeker! Maar het allerbelangrijkste doen wij niet: wij kunnen geen groeikracht geven aan wát wij zaaien. En het aardige is: dat weten we ook. Groeikracht, leven, is niet aan ons, maar iets van een andere orde. Dag in dag uit leven wij en werken wij samen met iets van een andere orde, accepteren het en vinden dat doodnormaal! Gelovigen noemen die ‘andere orde’ God en meteen is er een probleem. ‘Bewijs dat maar eens’, zegt de hedendaagse mens, ‘wij hebben geen God meer nodig, wij kunnen alles zelf!’
Ach, welnee, wij spitten, zaaien en oogsten slechts. Maar de liefde die steeds weer tussen mensen begint, dat grootse gebaar van vergeving, die trouw ondanks alles, het mededogen, -ik kan het niet bewijzen- maar die zijn volgens mij écht van een ander orde………

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2013 - 20Partir, c’est mourir un peu
Weggaan is een beetje sterven.


Op het kleinseminarie Rolduc in Kerkrade zongen we in 1966 al Partir c’est mourir un peu, een dankbaar eind is een goed begin. Nu ik 65 wordt heb ik ditzelfde gevoel weer na een arbeidzaam leven. In 2004 ben ik vanuit Chili in de parochie Breda-Noord gekomen vanwege de onlangs overleden bisschop Muskens en heb met name op diaconaal gebied dankzij deze parochie vele initiatieven kunnen ontwikkelen zoals inloopochtend Voor Elkaar (Hoge Vucht), Inloop Clement (Haagse Beemden), Steunpunt Ongedocumenteerden Breda, Stichting Kristallnacht Breda e.o. en de vele pastorale en hulpverleningsgesprekken die ik mocht voeren met mensen van overal vandaan. In Breda-Noord zijn we eigenlijk allemaal migranten, omdat er bijna niemand geboren is en overal vandaan zijn gekomen.
Met Pinksteren neem ik dan afscheid in een viering waar de 5 koren, die we nog hebben zullen zingen samen met de Chileense zanger Manel León afkomstig uit Chili, waar ik 12 jaar heb mogen werken. Vanaf 13.30 uur is er een wijkfeest met optredens uit de gehele wijk. VRIJ en ONVERVEERD is het thema van de viering en zo heb ik me ook gevoeld de afgelopen negen jaar binnen een kerk, die als zij niet dient tot niets dient. Het is zwaar weer voor de kerk als instituut en zij zal toch die openheid naar de samenleving en de moderne mens moeten scheppen, verbindingen leggen, wil zij niet tot een klein bijna sektarisch groepje verworden, die niet meer van betekenis is voor de samenleving.
Ik wens de nieuwe Augustinusparochie dat nieuwe elan toe, dat zij juist die betrokkenheid vanuit het geloof op de samenleving zal ontwikkelen en zich niet in zichzelf opsluit.
Dank aan iedereen waarmee ik heb mogen werken, het was me een waar genoegen om actief in Breda-Noord, maar ook daarbuiten actief te zijn. Het gaat u allen goed.

Jan Hopman
Pastor Breda-Noord.

Uit het pastoraal team 2013 - 19Zieken thuis bezoeken is een kostbare taak. Zieken in het ziekenhuis bezoeken is dat misschien nog wel meer. Helaas overkomt het me nog al eens dat ik pas veel later hoor dat mensen zijn opgenomen in het ziekenhuis. En dan is het meestal te laat. Dat vind ik erg jammer. Maar het komt omdat zulke berichten gewoon niet aan de parochie worden doorgegeven. Als pastoraal team zijn we erg afhankelijk van informatie die we krijgen van anderen. Soms weten we zelf wat er aan de hand. Maar vaak weten we niets. En dan is het fijn als iemand (familie, buren) ons een bericht geeft. We gaan graag op bezoek ook in het ziekenhuis, omdat we ons realiseren hoe belangrijk het is. Persoonlijk contact is heel waardevol. En als u denkt, daar moet ik de pastorale beroepskrachten niet mee lastig vallen: met zoiets valt u ons nooit lastig. Dit is een kerntaak in onze pastorale arbeid. En ik weet ook al wel dat u niet meteen aan de parochie denkt als er sprake is van een ziekenhuisopname. Maar we stellen het dus meer dan op prijs als u ons bericht geeft. Dat versterkt tegelijk de onderlinge band in de parochie. Misschien helpt het als u het telefoonnummer van het parochiecentrum noteert op een plek die u vaak ziet. Dank u wel.

Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2013 - 18Het is zoals het is.
Overal in ons bisdom sluiten kerken. Mensen zijn verdrietig en boos. Tegelijkertijd leggen we ons erbij neer. Minder mensen, minder geld, minder priesters en pastorale beroepskrachten. Dan ligt minder kerken voor de hand. Gek genoeg doet dat het meeste pijn. Omdat dit direct gevoeld wordt waarschijnlijk. Liever een pastor inleveren dan een kerk. Totdat ook dat geen oplossing meer is. We zijn er natuurlijk zelf schuld aan. We komen niet meer. En we betalen niet meer. Om allemaal verschillende redenen. Maar we vinden en zeggen dat het de schuld is van de Kerk. Omdat het altijd gemakkelijker is de schuld bij de ander te leggen. De parochies zijn bijna aan het einde van hun latijn. Het bisdom idem dito. Hoe gaat het verhaal verder? Weet u, er is altijd weer een morgen. Een Zuid- Amerikaanse bisschop zei onlangs dat hij haast niet kon wachten totdat zijn bisdom alle bezit kwijt zou zijn. Dan pas kunnen we echt beginnen, zei hij. Dan pas kan de Kerk zijn wat zij ten diepste is. Een kerk met open handen. Een dienende Kerk. Een afhankelijke Kerk. Een menselijke Kerk. We laten ons toch niet kisten! We gaan er voor. Er is hoop. En wat mezelf betreft: Ik heb de Kerk nodig. Juist omdat ik geloof. Paus Franciscus komt op het juiste moment. Maar het kan alleen maar slagen als ik doorga. En jij en u met mij. Dan komt er weer een morgen. Het is zoals het is!

Vicaris Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2013 - 17‘Zie ik ga iets nieuws beginnen’

Op 1 juli zijn we officieel Augustinusparochie.
Het pastorale team heeft een thema of motto voor het eerste werkjaar van de nieuwe parochie bedacht. ‘Zie, ik ga iets nieuws beginnen’, een regel uit Jesaja 43.
In onze activiteiten komend jaar zal dit motto voortdurend klinken. We kunnen pas iets nieuws beginnen als we het oude achter ons laten. Dat is natuurlijk niet gemakkelijk, gehecht als we zijn aan het bekende en vertrouwde. Dat geldt voor de parochianen van de Bethlehemparochie, die een nieuw thuis in de Lucaskerk krijgen. Maar die hun vertrouwde Bethlehemkerk moeten verlaten. Dat geldt zeker ook voor de parochianen in Breda-Noord. Pastor Jan Hopman neemt op eerste Pinksterdag afscheid van hen. Dat wordt een hele happening, maar op tweede Pinksterdag moeten ze verder zonder deze geëngageerde en onvermoeibare voortrekker. Dat geldt ook voor ons, het pastorale team. Ook wij zullen Jan missen: zijn strijdbaarheid, zijn gedrevenheid om over de parochiegrenzen te kijken, zijn humor en optimisme. Maar het nieuwe komt eraan.
‘Het is al begonnen, merk je het niet?’

pastor Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2013 - 16Innerlijk geroepen

Vechten voor een ideaal. We horen de laatste tijd dat jonge moslimmannen uit verschillende Europese landen naar Syrië vertrekken om mee te vechten in wat zij als een vrijheidsstrijd zien. Vechten tegen het regime van Assaad, vechten uit vrije wil, vanwege een hoger doel. Waar heb ik dat eerder gehoord? Juist, de Zoaven! Lang geleden alweer riep in 1860 de toenmalige paus Pius IX, jonge, ongehuwde mannen op om hem bij te staan bij de dreigende ondergang van Rome, toen onderdeel van de kerkelijke staat. Opvallend was dat met name vele Nederlandse katholieke jonge mannen gehoor gaven aan die oproep en naar Italië vertrokken. De afloop was dat zij de strijd moesten staken, omdat zij slecht getraind waren en niet opgewassen waren tegen de Italiaanse overmacht. En zo werden zij weer naar huis gestuurd. Teruggekomen in Nederland raakten zij hun staatsburgerschap kwijt, omdat zij in vreemde dienst gevochten hadden. Vervolgens verdwenen zij in de anonimiteit.
Vandaag maken onze overheden zich zorgen: Wat als de jonge moslims terugkeren uit Syrië. Zijn het dan nietsontziende vechtmachines geworden, die onze samenleving zullen aanvallen? Ik geloof er niks van. Ik denk dat als je op zo’n jonge leeftijd geconfronteerd wordt met zoveel geweld, je eerder stil wordt, angstig en bezorgd dat mensen kennelijk hiertoe in staat zijn. Nee, misschien wel het tegendeel: Misschien worden het juist wel strijders voor geweldloosheid, tolerantie en dialoog, tenminste dat is wat ik wil hopen!

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2013 - 15Ik kan er onmogelijk aan voorbij gaan
het is inmiddels alweer even geleden, en misschien weer wat bij u 'weggezakt', maar de kerk en meer toegespitst de kerk van ons bisdom, was in de dagen voor Pasen negatief in het nieuws. De dingen liepen zoals ze gelopen zijn, maar eigenlijk is het een voorbeeld geweest van onbehoorlijke journalistiek. De artikelen hebben heel veel mensen geraakt en zelfs pijn gedaan. De krant schreef over het Paastriduüm en over de Paasbiecht. Allerlei reacties riep dit op. In de krant en in de parochies. Wat er gemeld werd, was steeds minder overeenkomstig de manier waarop bisschop en bisdom erover gesproken hadden en spraken. Over de biecht in relatie tot Pasen is nergens gesproken zoals de krant schreef. Ook al weet iedere katholieke gelovige dat er een samenhang is. De krant had ook anders kunnen berichten maar koos ervoor dat niet te doen. Misschien vond men dat het na alle positieve berichten over paus Franciscus, die op ieders lip lag en de aandacht van ons allen had, weer eens tijd werd voor een negatief kritische golf. Van harte hoop ik dat wij allen ons vertrouwen kunnen blijven behouden in kerk, bisdom en bisschop. Dat kan vooral door met elkaar in gesprek te blijven. Elkaar te vertellen wat in ons leeft en wat ons beweegt. Door ook echt door ons heen te laten gaan wat de kerk ons leert en doorgeeft. Omwille van de Levende Heer, die niets liever wil dan dat wij leven, ten volle! Dat zovelen zo geraakt werden doet mij verdriet. Maar ik wil u ook op het hart drukken: laat u niet zo gauw verontrusten. Vertrouw op uw eigen intuïtie, uw eigen geweten. Houd moedig stand! In voor en tegenspoed, we hebben elkaar nodig! Samen zijn we de Kerk.

vicaris Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2013 - 14Beloken Pasen.

Beloken Pasen is de eerste zondag na Pasen, waarop het Paasoctaaf wordt afgesloten. “Beloken” komt van beluiken, een Oud-Nederlands woord dat ‘afsluiten’ betekent. Deze zondag wordt ook wel de Barmhartigheidszondag genoemd, waarbij de grote Barmhartigheid gevierd wordt die Jezus heeft en ons voorgeleefd heeft. Het is zaak om wat we met het Paastriduüm gevierd hebben, de opstanding en bevrijding van Jezus, nu in praktijk te brengen. Paus Franciscus heeft dat al gedaan met Witte Donderdag door de eucharistie te vieren in een jeugdgevangenis aan de rand van Rome. Vraag is hoever trekken we er in ons dagelijks leven consequenties uit. In hoeverre staan we open voor vreemdelingen, gevangenen en bezoeken we zieken. Passen we de werken van Barmhartigheid toe of zeggen we dat is een brug te ver. Weten we en denken we na over het waarom van de Voedselbank, weten we wat het Steunpunt Ongedocumenteerden is en waarom het er is, wat de beweging van Barmhartigheid is in de parochie. Daarover nadenken en het vooral in praktijk brengen is het paasfeest volgens mij handen en voeten geven.,br>
Jan Hopman, Pastor Breda/Noord.

Uit het pastoraal team 2013 - 13Het draait toch om de liefde. Ja, met Pasen draait het om de liefde. Pasen is de grootste kracht in ons leven. Door het Paasgeloof kunnen we alles aan. Hoezo dan? Nou, met Pasen vieren we dat de Liefde alles overwint. Het klinkt me te mooi. Het leven is niet zo mooi. Nee, het leven is niet mooi. Er zit een hoop oneerlijkheid in. Maar toch, juist het Paasgeloof leert ons daarmee om te gaan. Echt? Ja, echt. Het is juist Pasen die ons laat zien dat het de Liefde is die alles overwint. Kijk, de wereld is onze akker. Het gaat erom dat wij zelf vernieuwd worden. Maar ook de Kerk, en vooral de wereld. De wereld wacht op mensen die in het goede geloven, in gerechtigheid, in vrede, in leren samen het lijden te dragen. Op mensen die geloven dat de Liefde overwint, en dat ook laten zien in hun daden. Pasen: een kans op vernieuwing. Daarom vieren we dat samen. Samen kunnen we meer. Dat is het mooie van Pasen: het brengt mensen samen, en het brengt het beste in mensen naar boven. Laat het maar Pasen worden dan. ZALIG PASEN
Namens het pastoraal team en het parochie bestuur,
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2013 - 12Het mes van Palmzondag
Palmzondag heb ik altijd een bijzondere viering gevonden. In de Bethlehemkerk is deze viering al vele jaren een gezinsviering, waarin de kinderen met hun palmstokken in optocht de kerk binnenkomen. De sfeer is uitgelaten en vrolijk. We lezen het verhaal van de intocht van Jezus op een ezel, in de versie van de kinderbijbel. De laatste zin van dat verhaal is droevig: ‘Maar Jezus huilde toen hij de mensen hoorde juichen. Want hij wist wat er zou gebeuren’. Dat merken we na het uitdelen van de palmtakjes. Er vindt er een omslag plaats. Er lijkt een mes te vallen dat het verhaal doormidden snijdt. Voor je het goed en wel weet, zit je midden in het verhaal van het einde van Jezus. Lijden, verraad, dood. Goed en kwaad liggen dicht bij elkaar. Aan het einde van de viering ga je stil naar huis. De Goede Week in.
Pastor Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2013 - 11Paus gezocht

Het kan niemand ontgaan zijn dat de Rooms Katholieke Kerk op zoek is naar een nieuwe paus. Zelfs in het geseculariseerde Nederland verschijnen er geregeld berichten in de media die ons van de actuele stand van zaken op de hoogte houden. Bijzonder is dat eigenlijk, omdat steeds minder mensen beweren nog in God te geloven en een nog kleiner percentage zegt kerkelijk betrokken te zijn. En desgevraagd hebben zij ook nog een ‘beeld’ bij die nieuwe herder: hij moet een man van de wereld zijn, op de hoogte van en gevoel voor mensen van deze tijd; niet teveel gebieden of verbieden, maar vooral wijs, warm en mededogend zijn. ‘Maar’, zeggen de kerkmensen, ‘mogen buitenstaanders daar wel een mening over hebben?’
Ik moest denken aan een verhaal dat Jezus eens aan omstanders vertelde over een vader die twee zonen had. De jongste van de twee vroeg zijn deel van de erfenis en trok de grote wijde wereld in. In korte tijd verkwistte hij het geld in een losbandig leven. Berooid en vol spijt verlangde hij terug naar zijn vader, maar hij durfde bijna niet op vergeving te rekenen. Toch stond zijn vader al geruime tijd op de uitkijk om te zien of zijn zoon weer in aantocht was. En eenmaal binnen gezichtsbereik snelde de vader op hem toe, viel hem om de hals en kuste hem hartelijk; ondanks alles wat er gebeurd was –alle fouten, misstappen en dommigheden ten spijt- was hij alleen maar welkom thuis!
Is dát misschien wat alle mensen ten diepste hopen en verlangen –ook vandaag, kerkelijk of niet- dat er een vader is die met een brok in het hart naar je uitkijkt en onvoorwaardelijk lief is. Immers, wij struikelen allemaal in het leven en wie van ons zou eens niet –met spijt in het hart- onvoorwaardelijk opnieuw willen beginnen.
Is dát misschien het profiel van de herder-paus waar velen in de kerk op hopen? En de niet-kerkelijken, mogen die ook iets vinden en zeggen? Natuurlijk mogen zij dat, het liefst wèl. De kerk van de toekomst is niet een naar binnen-gericht clubje gelijkgezinden, maar een veelkleurige beweging die bruggen slaat naar mens en wereld. En daar hoort een bijzondere vader bij!

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2013 - 10Vasten en/of naar binnengekeerd.
Als je met moslims spreekt over de Vastentijd is het moeilijk om elkaar te verstaan. Zij hebben een duidelijk begrip en woord voor de Vastentijd, de Ramadan Het is dan voor volwassen mensen die gezond zijn, niet op reis zijn, verboden om tussen zonsopgang en zonsondergang te drinken of te eten. Deze ramadan wordt dan bij zonsondergang door middel van de Iftar verbroken met een gebed. Een groot percentage moslims houdt zich hier ook aan, hetgeen in een geseculariseerd land als Nederland niet zo gemakkelijk is. In Marokko en andere islamitische landen is de gehele maatschappij hierop ingesteld. Als je dan zegt dat het eigenlijke vasten bij de katholieken zich beperkt tot Aswoensdag en Goede Vrijdag dan kijkt men je aan dat dat toch niet erg serieus te nemen is. Ook wordt de moderne interpretatie van naar binnen gekeerd zijn, duurzaamheid, behoud van schepping en milieu door de moslims niet altijd gewaardeerd, maar het is wel de kunst om aan dat Vasten zoals aan alle traditioneel christelijke tradities invulling te geven met moderne begrippen. De moderne mens is zoekende en wil zeker inhoud geven aan zingeving in zijn of haar leven. Vaak hebben de oude ideeën afgedaan, maar is er (nog) niets voor in de plaats gekomen. Het is de uitdaging, denk ik, voor iedere christen om aan een hedendaagse vormgeving gestalte te geven. Dat zal ook door ieder instituut, dus ook de kerken gedaan moeten worden om nog mensen te bereiken.

Pastor Jan Hopman

Uit het pastoraal team 2013 - 9In de afgelopen
weken spraken heel wat mensen met mij over de serie 'Op zoek naar God'. Vijf 'bekende' jonge Nederlandse vrouwen gingen voor een week naar het klooster, op zoek naar God. Toevallig in Oosterhout. Hebt u er iets van gezien? Ik zag niet alles, maar wat ik gezien heb vond ik boeiend. Twee van de vijf vrouwen gaven in de laatste aflevering aan dat de stiltedagen hen veranderd hebben. Ze hebben God gevonden en nemen wie ze ontmoet hebben mee op hun levenspad. Wat alle vrouwen vertelden was dat ze de dagen niet meer zullen vergeten. De intense ervaringen, de stilte, elkaar. Wat je mee mag maken verandert je. Dat is voor de vrouwen zo. Dat is voor iedereen zo. Enkele dagen voor zijn dood op 4 april 1968 zei dominee Martin Luther King: 'Ik weet niet wat er gebeuren zal, wij staan voor moeilijke dagen. Maar dat betekent niets meer voor mij, omdat ik boven op de berg ben geweest. Mijn ogen hebben de heerlijkheid aanschouwd van het komende rijk. Zoals alle mensen wil ik graag lang leven, maar dat is nu niet meer mijn zorg. Ik wil alleen Gods wil vervullen. Kome wat komt.
Pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team 2013 - 8In Teteringen heet de voetbalclub RKVV DIA. DIA is de afkorting van DUC IN ALTUM. De naamgeving is ontstaan in een tijd dat de voetbalvereniging in Teteringen ten onder dreigde te gaan. Sommigen zeggen dat het vooral betekent: ga maar hogerop. Dat zou kunnen. Maar DIA heeft nog een andere betekenis. De woorden komen uit het Lukasevangelie, en in het Nederlands staat er: ‘Vaar naar het diepe’. Ik zelf vertaal DUC IN ALTUM graag zo: spring maar in het diepe (en dus: durf het avontuur maar aan; kop omhoog)! De tijd waarin we nu leven, wordt als moeilijk ervaren. Er gaan teveel bedrijven failliet. Er vallen teveel ontslagen. We allemaal moeten meer inleveren. De Kerk staat onder zware kritiek, en het geloven in God is niet vanzelfsprekend. Het ligt voor de hand om in een hoekje te gaan zitten of om bij de pakken neer te zitten. Maar DUC IN ALTUM is een roepingsverhaal. Waarom zou je aan de kant gaan zitten, als je ook anders kan kiezen? Hoeveel vertrouwen heb je in de oproep die de tijd, die een ander en die God aan jou doet? We zijn alweer een week in de Veertigdagentijd. Dat vraagt om een verdieping: hoe sta je in het leven? Hoe sta je in je relatie? Hoe sta je in de maatschappij? Hoe sta je in je geloof? En de wapenspreuk DUC IN ALTUM kan ons helpen op onze weg. Dat helpt ons in ons persoonlijk leven; dat helpt ons in ons maatschappelijk leven; dat helpt om de tijd weer goed te maken; het helpt ons om het samenwerkingsproject van de parochies verder vorm te geven.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2013 - 7Oefenen in leven

In de vespervieringen in de veertigdagentijd laten we ons inspireren door de zeven woorden van het Latifa-gebed, een eeuwenoud gebed of meditatie, waarbij je verschillende woorden uitspreekt, bewust ademhaalt en met je handen verschillende plaatsen op je lichaam aanraakt. Dit gebed heeft zijn oorspong heeft in het soefisme, een mystieke stroming van de Islam.
Deze zeven woorden zijn:
bestaan
verlangen
hopen
geloven en vertrouwen
loslaten
liefhebben
bereid zijn.

Het zijn zeven werkwoorden, die heel het leven omvatten.
Loslaten en bereid zijn, dat zijn denk ik de werkwoorden die ons in de vier parochies nu het meeste aangaan. We staan voor de opgave om vertrouwde zaken in onze parochies – parochiekernen in de toekomst - los te laten. En we staan voor de opgave om met een open geest in de nieuwe Augustunusparochie te stappen, zodat dit loslaten vruchtbaar kan zijn en tot iets nieuws kan leiden.
In de vespervieringen, die in de veertigdagentijd, vanaf 20 februari, elke woensdagavond in de Lucaskerk (Haagse Beemden, aanvang 19.30 u) gehouden worden, zullen we ons laten leiden door een van de woorden van dit gebed. In de leerhuisavond op 20 februari in de Lucaskerk zal Miriam Dirkx een inleiding geven over dit gebed, en zij zal dan ook de vesperviering leiden.br>
Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2013 - 6Geloof achter de voordeur
De trend was al veel eerder ingezet, maar nu wordt het ook vaker openlijker gezegd dat godsdienst nog wel mag, maar het liefst achter de voordeur, zeg maar privé. Immers, steeds minder mensen zeggen nog gelovig te zijn of gaan zelfs een stapje verder en laten zich uitschrijven. Hoe erg is dit?
Dat mensen verklaren niet meer te geloven en als uiterste consequentie daarvan niet meer bij een kerkgenootschap willen horen, is natuurlijk heel erg, want daar zit een heleboel persoonlijk verdriet en frustratie onder. En die wond is bijna niet te helen. Maar dat godsdienst voorlopig iets privé moet worden, lijkt mij niet zo erg. Ik zie het eerder als een kans!
Gelovige mensen, zijn mensen die leven met een Verhaal; een geloofsverhaal. Maar de taal van dat verhaal wordt niet meer verstaan in onze huidige moderne samenleving. Een kloof die steeds groter wordt. Maar geloof in God is niet iets dat vreemd of onbegrijpelijk moet zijn wil het gelóóf in het Heilige zijn. Geloof moet deel uitmaken van onze dagelijkse werkelijkheid en zich bedienen van de taal en de beelden die wij nu gebruiken. Bruggen slaan dus en het geloof bij de tijd brengen. Dat vraagt om een moeizame vertaling, maar die inspanning zullen wij moeten doen. En ik heb zelfs het idee dat God ons wat in die richting duwt en forceert! Ga maar achter je voordeur of beter misschien, ga in de luwte van je achterkamer en vraag je af hoe doodnormaal en alledaags dat kan zijn: Een mens te zijn met anderen, maar wel met een Verhaal!

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2013 - 5 (1)Balans opmaken. Het is altijd goed om aan het einde van een werkperiode de balans op te maken en zeker als je 65 wordt en als pastoraal werker volgens de regels van het Bisdom met pensioen gaat. Vanaf maart 2004 werk ik na 12 in Chili gewerkt te hebben, met veel vreugde in de parochie Breda-Noord en vind het jammer dat ik de parochie en de wijk op 19 mei moet loslaten. Dat loslaten is nog niet zo’n gemakkelijk proces, merk ik nu al. Je probeert nu al dingen over te dragen, maar je voelt dat collega’s en groepen en mensen nog niet zover zijn. Toch is het goed, denk ik, dat je het aankaart, omdat ook degene die een beroep op je doen of gewend zijn steun te vragen er aan zullen moeten wennen dat je er na het afscheidsfeest op 19 mei gewoon niet meer bent, tenminste niet meer in de parochie en ook niet in het samenwerkingsverband. Dat wil niet zeggen dat je nooit meer je gezicht laat zien, maar niet meer met de stempel en de verantwoordelijkheid, die je nu hebt. (zie ook (2)

Uit het pastoraal team 2013 - 5 (2)Het is ook goed om na negen jaar terug te treden en wat anders te zoeken en plaats te maken voor anderen, die het ongetwijfeld anders zullen doen. Wel zullen ze de rijke traditie van Breda-Noord kunnen benutten om er een eigen gezicht aan te geven. Ik kijk met grote tevredenheid terug op een boeiende tijd, waar ik veel mensen heb mogen ontmoeten in en buiten parochieverband, een aantal mensen heb mogen helpen en voor enkelen zelfs van existentiële betekenis geweest ben met name in de toeleiding naar het generaal pardon.
Daarnaast is er zeker ook structureel iets tot stand gekomen. Ik denk aan de oprichting van de Stichting Vredesweek Breda e.o. en het S.T.O.B. (Steunpunt ongedocumenteerden Breda e.o.) en niet te vergeten de beide Inlopen (Inloop Clement Haagse Beemden) en (Inloop Voor Elkaar). Ik heb ook zelf veel van mensen geleerd, hoe sommigen een groot geloof hadden en ondanks veel tegenslag toch verder konden. De uitdaging is nu voor mij om nieuwe zingeving in het leven te vinden, maar de zin in het leven vind je vanuit de christelijke inspiratie bij de mens zelf.

Pastor Jan Hopman.

Uit het pastoraal team 2013 - 4Samen geven wij kleur aan de wereld waarin wij leven. Dat doen we allereerst door wie wij zijn. Unieke mensen met geweldige mogelijkheden en talenten. Al die mensen samen met al die verschillende mogelijkheden bouwen onze samenleving in al haar facetten. We gaan relaties aan, vriendschappen, soms voor het leven. We spelen, studeren, lopen stage, werken, geven vorm en inhoud aan vrije tijd, genieten van het pensioen. We zijn gezond of ziek. We kunnen omgaan met een handicap of worden enorm beperkt. We doen vrijwilligerswerk, zijn lid van verenigingen, we zijn op zoek naar de zin van ons leven of niet,we maken ons druk en protesteren, we horen de roepstem diep in ons en geven er gehoor aan of niet, we voelen ons thuis in de kerk en vieren mee of niet, we zetten ons in vanuit de kerk of niet, we leven ons leven met of zonder kerk, met of zonder god. Het gebeurt allemaal. We zijn allemaal verschillend, maar houden met en ondanks alle verschillen van elkaar. En soms ook niet. Dit is zoals wij leven, zo zijn wij, en u of jij kunt dit nog aanvullen of met jouw accent kleuren. Ik ben er vast van overtuigd dat wie we ook zijn en hoe we ook zijn, God ons draagt in zijn hand. Hij is met ons op weg, Hij is er als wij Hem aanspreken. In Jezus komt Hij ongelooflijk dicht bij ons. Niet iedereen is dit met mij eens. Niet iedereen staat zoals ik in het leven. Niet iedereen kan dit zo ervaren. En dat hoeft ook niet. Zoals ook ik niet iedereen begrijp of kan volgen. Maar in ieder geval in ons mens-zijn kunnen we elkaar nabij komen en nabij zijn. We kunnen elkaar aanspreken en in de ogen kijken. We kunnen elkaar de hand reiken en samen zingen en samen feesten. Maar ook samen huilen als dat van ons gevraagd wordt. Het leven delen in al zijn facetten. Samen bouwen aan de wereld waarin wij leven. Zo treed ik het leven tegemoet. Zo treed ik mensen tegemoet. Als gelovige, als man van de kerk. Hopelijk tot geluk van mezelf en tot geluk van velen.Pastoor Wiertz

Uit het pastoraal team 2013 - 3Op straat hoor ik mensen klagen. Klagen over het weer, maar dat is van alle tijden. Klagen over de buren, maar dat is ook altijd al. Klagen over de regering; maar ook dat hoort er bij. Klagen over de kerk, dat is helemaal in. Klagen over de dokter, ook in. We klagen wat af met elkaar. Soms terecht; soms gewoon omdat mensen wel iets opvangen, maar vergeten door te vragen. Klagen is een sterke uiting van wat ons dwarszit; of omdat het ons niet zint; of omdat we perse gelijk willen hebben. Mopperen ligt er vlak tegen aan. En je raakt er aan gewoon. Zo af en toe ben ik helemaal verrast als iemand zomaar dankbaar is. Dankbaar voor het weer; dankbaar omdat er in zijn ogen een klein wondertje gebeurd is; dankbaar voor onverwachte aandacht; dankbaar voor wat de kerk doet; dankbaar om de gezondheidszorg nog altijd iets kan doen. Dankbaar is een krachtig element in ons geloof. Naast vertrouwen, naast vooral liefde. Het jaar 2013 wordt een mooi jaar als we er samen en schouders onder zetten. We groeien door de kracht van dankbaarheid en door de liefde voor elkaar. Dat schept evenwicht tussen klagen en danken.
Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2013 - 2Wat doen we met de kerststal? Op zondag 6 januari, het feest van de Openbaring van de Heer, hebben we de periode van kerstmis afgesloten. De kerststal is afgebroken, de beelden zijn opgeslagen voor de volgende keer.
In de Bethlehemkerk heeft de kerststal voor het laatst gestaan.
‘Wat zullen we met de kerststal doen?’ vroeg de bouwer mij toen we overlegden op welke dag in januari we de stal zouden afbreken.
Ik had daar zo gauw geen antwoord op.
De stal bij het grof vuil te zetten - zijn suggestie - vond ik wel erg cru.
Dit voorval – wat doen we met de kerststal?- geeft aan dat op weg naar de nieuwe Augustinusparochie veel moeten loslaten.
Dat geldt zeker voor de Bethlehemparochie.
Maar er kan iets moois voor in de plaats komen.
Dat lukt als we elkaar blijven vasthouden.
En als we ervoor blijven inzetten het verhaal van Jezus door te vertellen.
Al zal dat voor de parochianen van de Bethlehemparochie, en voor de kinderen van de basisscholen van de Haagse Beemden, met kerstmis 2013 bij een andere kerststal zijn.

Pastor Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2013 - 1Het kleine en kwetsbare …………..

Met Kerstmis vieren wij dat God in een pasgeboren kind in onze wereld wil wonen en onze redding wil zijn. Maar hoe is dat mogelijk, een kind?! Hoe kan een pasgeboren kind onze Redder zijn? Een pasgeboren kind is het enige dat écht is; het is kwetsbaar en broos, en het maakt je stil………..
Maar pas op, het is zó kapot!
Het kleine en het kwetsbare, dat wat ons stil maakt in onze wereld, is steeds weer het begin van iets goddelijk nieuws! In niets anders dan in het kleine, kwetsbare en stille komt God aan het licht. Maar steeds weer wordt het óók bedreigd, in de kiem gesmoord door grof geweld of door plat gevat amusement.
Je zou je erdoor verslagen kunnen voelen, je dan maar gewonnen geven, je niet meer laten leiden door verlangens, hoop of verwachting. Niet meer dromen van iets nieuws –óóit. We kunnen toch niets doen aan de ellende in de wereld, zoals zovelen tegenwoordig zeggen. Maar, is dat waar, kunnen we niets meer doen?
In Gods naam, we kunnen wél wat doen, je kunt altijd wat doen. Het kleine, kwetsbare, stille in onze wereld vraagt om instemming: ‘Wil je me koesteren, beschermen, verder dragen, alsjeblieft …… of niet?! Het kleine en kwetsbare in onze wereld; de droom, het verlangen, de hoop, je kunt er voor kiezen!
Goddeloosheid zal onze wereld teniet doen, wereldse begeerten zijn eindig; Maar God eren door het kleine en weerloze recht te doen heeft de toekomst. Uit eigen kracht alleen zullen wij niet overleven, echt niet. Het kwetsbare, broze Kind uit de kribbe brengt ons samen en maak ons stil. Hij is onze Redder, want Hij is écht!

Pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2012 - 52We hebben Kerstmis gevierd en gaan op weg naar het Nieuwe Jaar.

Je ziet dat mensen het Kerstfeest op veel verschillende manieren invullen.

Dit bleek wel uit de straatinterviews, die jongeren van het Newmancollege hielden tijdens de maatschappelijke stage. De één deed er helemaal niets aan, ging op wintersport, voor de ander was het gezelligheid thuis met de gehele familie en een redelijk luxe maaltijd, voor weer een ander was het verdriet, omdat je de eenzaamheid nog sterker voelde. Voor een belangrijke groep was ook het bezoek aan de kerk belangrijk en dat blijkt ieder jaar weer uit het massale bezoek, juist met Kerstmis. Voor mij was het bijzonder dat Hassan Lammou van de Stichting Marokkaanse jongeren en de Stichting Heroes ons tijdens de jongerenviering in de Franciscuskerk toesprak over het thema respect hebben voor elkaar.

Hij zei: “Voor velen is het Kerstverhaal een louter gebeuren. Dat kan gezien worden als een Nederlandse feestdag, puur voor de gezelligheid. Voor een ander deel heeft Kerst zeker nog wel een religieuze lading. En ook met deze groep delen moslims iets heel belangrijks: Jezus. Een verschil in benadering van deze bijzondere persoon is dan wel dat de ene groep deze ziet als God en de ander als Profeet (mens), maar beiden zien hem als inspiratiebron.
Ik denk als mensen met een verschillende religieuze achtergrond met respect over elkaar spreken en vooral ook zo met elkaar omgaan, dat dan de boodschap van vrede op aarde vorm gegeven wordt.

Pastor Jan Hopman

Uit het pastoraal team 2012 - 51Weet u,
ik kan u alleen maar uitnodigen om de ontwikkelingen op weg naar de ene Augustinusparochie van dichtbij te volgen en om met ons mee te doen waar u maar kunt. Geloven was vroeger iets dat hoorde bij het ritme van je leven. Het hoorde erbij als in- en uitademen. Ikzelf ben, wat het bewuste geloven betreft, helemaal van 'na' het Tweede Vaticaanse Concilie. Ik heb veel 'van vroeger' nooit meegemaakt. Ik ben opgegroeid in een 'moderne' parochie. Maar toch, tegelijkertijd.....ook in mijn leven hoort geloven erbij als in- en uitademen, tot op de dag van vandaag. Geloven, meedoen met alle gelovigen, op weg zijn als vitale parochiekern naar die ene nieuwe parochie, daartoe nodig ik u uit. Denk er eens echt over na.
Soms kunt u geconfronteerd worden met iets waarvan u denkt: hoe kan dat nou, wat is dat nou? Weet dan dat in de Augustinusparochie zal gelden dat: de parochie daar is waarvan wij afspreken dat de parochie daar is (!). Met 'Oud en Nieuw' brengen we de gang naar de ene parochie voor het eerst (vooruitlopend) liturgisch in beeld. We vieren Oudjaar om 17.00 uur in de Michaelkerk en Nieuwjaar om 11.00 uur in de Franciscuskerk. Vieringen waar iedereen uit de vier parochiekernen hartelijk welkom is! Tijdens een van de informatieavonden zei iemand: Het is ook heel symbolisch om juist met Oud en Nieuw alle parochianen uit te nodigen naar de gezamenlijke viering te komen. Door te komen laten we zien 'dat we van Oud naar Nieuw' gaan. In relatie tot de groei naar onze Augustinusparochie een prachtige opmerking, midden in de roos.

Pastoor W. Wiertz

Uit het pastoraal team 2012 - 50Nu de sneeuw valt, is het weer tijd om te dromen. Dromen van mooie dagen en van een vredige wereld. Alle geluiden worden gedempt. De wereld is zelf is woelig. Alles is in beweging. De crisis lijkt nog steeds niet ten einde. Tijd om ook om over je geloof na te denken. Waar gaat het mij, ons nu echt om? En wat helpt het ons nu? Als we uitkijken naar het Kerstkind, kan ons dat op vele manieren in beweging zetten. Geloven beschermt ons niet tegen van alles. Wat doet het dan wel. Geloven is op zoek zijn naar je eigen ziel, je hoop, je liefde en je vertrouwen. Dat is het fundament zoeken in alles. Vooral vertrouwen hebben we nu nodig. Vertrouwen in onszelf, vertrouwen in elkaar, vertrouwen dat we samen aan een goede toekomst kunnen bouwen, vertrouwen in God. Zonder vertrouwen raken we het overzicht kwijt. Zonder vertrouwen raken we de weg kwijt. Toch mooi, dat de sneeuw valt. Het geeft je tijd om even zelf stil te vallen. Diaken Vincent de Haas

Uit het pastoraal team 2012 - 49Advent Verwachten én staande blijven Verwachten én staande blijven. Dat zijn de twee basishoudingen van de christen in de advent. Verwachten; uitkijken naar de bevrijdende komst van God en intussen zelf aan de slag gaan om die komst mogelijk te maken. Staande blijven. Dat is lang niet altijd gemakkelijk als u tegenslag meemaakt. In uw persoonlijke leven, in uw werk. Het geldt ook voor onze parochies Volgend jaar gaan zij op in de nieuwe Augustinusparochie. De beweging naar een grote parochie vindt formeel zijn voltooiing; de huidige parochies worden parochiekernen. In het komende jaar staan wij voor de uitdaging hoe we verder naar elkaar toe kunnen groeien tot een bloeiende parochie. Daarnaast staan we voor de uitdaging om ook onze eigen parochiekernen vitaal te houden. Want de nieuwe parochie wordt gevoed vanuit de parochiekernen – als die niet vitaal zijn, dan kan de nieuwe parochie dat ook niet zijn. Zeker is dat komend jaar veel over ons heen zal komen. We hebben elkaar nodig om staande te blijven. Wij kunnen staande blijven vanuit het vertrouwen dat we er niet alleen voor staan God is met ons. In het kerstkind heeft Hij zich naar ons toegewend. Hoopvol wachten wij op zijn komst. Ik wens u een inspirerende adventsperiode toe. Pastor Frans Verkleij

Uit het pastoraal team 2012 - 48Advent

De Advent is begonnen, dat is kerkelijke taal voor aankomst. Een voorbereidingstijd van 4 zondagen. Met Advent gaan we op weg, dóór donker naar licht, om tenslotte aan te komen bij het Licht, de geboorte van het kind Jezus.

Een tijd van verwachting en verlangen naar verlichting in ons leven. En wie hoopt daar niet op?

Advent staat eigenlijk model voor de weg die ieder mens moet gaan. Het leven ontmoedigt ons vaak. Steeds maar weer zien wij verwachtingsvol uit naar beter en verlangen en hopen wij op licht.

De bijbelse verhalen die we elkaar onderweg vertellen, moedigen ons aan om vooral uit te zien naar licht, naar boven, naar verder dan je neus lang is, want verlichting –let maar op- zal komen! En denk niet: ‘Och, dat zijn slechts mooie verhalen van heel lang geleden, die gebeuren niet meer’. Soms sta ik er verbaasd over hoe ‘wonderlijk’ het in een mensenleven kan gaan, hoe onverwacht en wonderlijk mijn leven is gegaan en gaat.

Bijbelse verhalen zijn niet wonderlijker dan onze verhalen, maar vertellen ons dat de onvermoede Bron van ons leven –God- steeds weer op onverwachte wijze redding brengt.

Advent is de weg gáán door het donker naar het Licht. Met deze belangrijke tip er nog bij:

let vooral op de wonderlijke tekens die je onderweg ziet gebeuren: het zijn momenten waar God in het spel is. Dus, wees waakzaam, hoop op beter en kijk verder dan je neus lang is: je redding is nabij!

pastor Ben Hendriksen

Uit het pastoraal team 2012 - 47Liturgie en diaconie.

Interessant is het debat over de vraag of en hoe de zondagse liturgie aan moet sluiten bij de werkelijkheid van alledag. Dat debat is niet nieuw. Ik herinner me nog wel dat we op de kleinseminarie tijd, dat was tussen 1960 en 1966 dat debat al voerden. Het was de tijd van het Tweede Vaticaans Concilie en alle deuren en ramen werden toen open gesteld. Leken kregen meer invloed op de liturgie en de volkstaal werd ingevoerd. Ook maatschappelijke vraagstukken kwamen terug in de liturgie en het was het begin van jongeren vieringen. Dat debat wordt anno 2012 heden ten dage wederom gevoerd. Gaat het om het vieren van de Eucharistie met al zijn implicaties, gaat alles volgens de voorschriften, wat is de rol van de priester, de diaken, de pastorale werker en wat is de relatie met maatschappelijke vraagstukken, met wat er in het leven van mensen gebeurt, met dingen die zich in de wereld voordoen. Komt de diaconie terug in het wekelijkse vieren. U begrijpt wellicht dat ik daar een warm voorstander van ben.. Het debat hierover is nog niet gesloten.

Pastor Jan Hopman

Uit het pastoraal team week 2012 - 46Pesten is iets van alle tijden. Je hebt in gradaties. Verdrietige ouders hebben de onverwachte zelfgekozen dor van hun enigst kind een prominente plrek gegeven te midden van de rouwadvertenties. Hij hield het niet meer uit. Jarenlang gepest. Wat is er door de pesters tegen hem gezegd en over hem . Hij sprak Hij sprak er niet over met zijn ouders, hij sprak er met niemand over. Hij zat helemaal vast, twintig jaar oud. Het hoefde voor hem niet meer.
Hij kon niet meer. Pesten? Hebt u, heb jij wel eens iemand gepest? Genadeloos? Alleen of met anderen samen? Lekker sterk. Bent u of ben jij gepest? Of word je nu gepest? Met wie praat je erover? En u? Heb ik wel eens iemand gepest? Niet echt. Maar ik heb ook nooit iets gedaan om een ander ervan te weerhouden pestgedrag te vertonen.
Ken ik iemand die gepest werd?
Ja, in de loop van de jaren ben ik heel wat mensen tegen gekomen die moeilijke tijden hebben gekend. Soms lukte een verandering van omgeving en stopte het pestgedrag, maar ook heb ik verhalen gehoord van mensen die ook na een verandering, in een andere omgeving toch weer gepest werden. Soms vertelden mensen dat ze gaandeweg het leven geleerd hebben weerbaar te zijn.
Blijkbaar is dat nodig. Al dat pesten betekende en betekent (!!!!) diep verdriet
. Het stelselmatige en voortdurende pesten van een ander gaat haar of diens leven volledig beheersen. In het alleruiterste geval hoeft het dan niet meer. Niemand wil zich zo apart gezet voelen. Zo buiten gesloten. Niemand.

pastoor Wiel Wiertz

Uit het pastoraal team week 2012 - 45BIJEENKOMST BEWEGING VAN BARMHARTIGHEID BREDA. Op maandag 6 februari om 19.30 uur komt de Beweging van Barmhartigheid weer bijeen in de Michaelkerk. De bijeenkomst op 6 februari staat in het teken van de lezing van de dag: Mc. 6, 53–56. Dit evangelie gaat over de genezing van zieken door Jezus. Ook wij we gaan regelmatig met zieken op weg. Doen we dat met vertrouwen? Vertrouwen in Hem?

Uit het pastoraal team week 2012 - 47Het gaat om menselijke waardigheid en om goedheid, zei hij. Ik keek deze Turkse moslim blij verrast aan. We waren in de ontmoetingsruimte over Kerst aan het spreken. En omdat de deur van de kerk openstond, kwamen op drie momenten mensen binnen. Een oude bekende die al 30 jaar weg was, twee mensen die een fietstocht aan het maken waren, en een man en een vrouw uit Turkije. Hij noteerde voor me ook nog het adres van een kerk in Antalya die ik absoluut bezoeken moest omdat hij zo leek op onze kerk. We waren onmiddellijk op het goede spoor van Kerst. Je kan wel over menselijke waardigheid spreken, en dat belangrijk vinden, maar je moet het vooral doen. Deze moslim gaf ons een inkijk in zijn overtuiging. Zij gaven ons samen nog meer te denken. over banden bouwen over grenzen heen. En we wilden helemaal niet gestoord worden in ons gesprek. Maar daar was op drie momenten een inbreuk die ons drie keer iets moois gaf. We zetten te weinig de deur van de kerk open. Als we meer durf en meer vertrouwen hebben, zouden we meer openstaan voor ontmoetingen en voor verrassingen. En inderdaad: wat doen we aan menselijke waardigheid en aan goedheid? Niet alleen met Kerst, maar elke dag. Diaken Vincent de Haas

Aanmelding nieuwsbrief
1. Kopieër de volgende regels net voor het afsluiten van de <⁄ head> tag.